บททั้งหมดของ ชีวิตวุ่นวานของเสี่ยวเหมย: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตื๊ด.... ตื๊ด....วันที่ 10 ธันวาคมฉันมองดูปฏิทินบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะกดรับสายที่กระหน่ำโทรมาไม่หยุด“เหมย น้าจะถึงตอนบ่ายโมงนะ”ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้มเล็กน้อย มีหิมะโปรยปรายลงมาบางเบา “ค่ะ เดี๋ยวเหมยไปรับที่สนามบิน” ฉันตอบน้าสาวที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีฉันถอนหายใจยาว พลางทอดสายตาออกไปเหนือกลุ่มเมฆที่ลอยปกคลุมยอดเขา วันนี้อาจารย์บอกให้ฉันกลับบ้านได้ หลังจากอยู่จีนมานานถึง 20 ปี ทั้งเรียนจบปริญญาโทด้านการบริหารและศิลปะการต่อสู้จากมหาวิทยาลัยชื่อดัง แถมยังเก็บตัวฝึกวิชาในสำนักจนบรรลุเคล็ดวิชาทั้งหมด“ท่านอาจารย์ หากมีเวลาศิษย์จะกลับมาเยี่ยมท่านค่ะ” ฉันก้มคำนับความว่างเปล่าตรงหน้า แล้วเดินลงจากภูเขาด้วยวิชาตัวเบา เพียงครึ่งชั่วโมงก็ถึงลานจอดรถหน้าจุดบริการนักท่องเที่ยว บรรดาเจ้าหน้าที่ต่างพากันทักทายฉันตลอดทาง“อาจารย์น้อย ท่านจะไปที่ไหนครับ”ฉันมองคนคุ้นหน้าที่สวมเสื้อกันหนาวทรงทหาร ชายคนนี้เป็นลูกน้องของผู้มีอำนาจคนหนึ่งซึ่งถูกส่งมาคอยดูแลเวลาฉันจะเข้าเมืองเพื่อให้มีคนขับรถให้“คุณหม่านี่เอง กำลังจะไปสนามบินค่ะ” ฉันตอบ“งั้นเดี๋ยวผมไปส่งนะครับ”“ก็ได้ค่ะ”ชายร่างใหญ่หน้าตาน่

“ยัยเหมยยยยย!”ฉันรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูแทบไม่ทัน เมื่อน้าสาวคนสวยตะโกนลั่นสายมาขนาดนั้น“มีอะไรคะน้าพร”“หลานสั่งอะไรมาเยอะแยะ!”“ก็น้าบอกว่ามีห้องร้านค้าว่าง เหมยเลยสั่งของไปลงไงคะ”เสียงน้าสาวถอนหายใจยาวเหยียด บอกแค่ว่าจะให้คนขนไปเก็บไว้ในร้านค้าที่ว่างให้ก่อนจะตัดสายทิ้งไปอย่างไว ส่วนฉันยังคงเดินเลือกสั่งของอีกหลายรายการเพื่อส่งกลับไทย จะเปิดร้านทั้งทีก็ต้องมีของให้ครบ ทั้งอะไหล่และของสิ้นเปลืองต่างๆ แถมฉันยังคิดจะเปิดร้านอาหารเช้าด้วยเมื่อเลือกไม่ถูก ฉันก็ปล่อยให้ ‘เหล่าจ้าว’ เป็นคนจัดการให้ แค่เขารู้ว่าฉันมากวางโจวก็รีบมารับถึงสนามบินทันที แค่บอกว่าอยากได้อะไรเขาก็จัดให้เต็มที่ทุกอย่าง“อาจารย์น้อย ผมจะรีบส่งของไปไทยให้เร็วที่สุดเลยครับ”“ฝากด้วยนะเหลาจ้าว”“แล้วอาจารย์น้อยจะกลับไทยวันไหนครับ”“น่าจะพรุ่งนี้แหละค่ะ”“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะให้เพื่อนที่รู้จักกันจัด...”“ทำให้ถูกกฎหมายนะ ห้ามข้ามขั้นตอนเด็ดขาด ฉันรอได้เพราะยังไงก็ยังไม่ได้เตรียมสถานที่เลย”“ให้ผมส่งคนไปช่วยไหมครับ”ฉันเลิกคิ้วขึ้น เงยหน้าจากรายการสิ่งของในมือ “สักสามคนก็พอ ขอเป็นผู้หญิงนะ เพราะที่นี่เป็นหอพักสตรีโ

ฉันนอนสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของน้าสาวที่กำลังหลับปุ๋ยอย่างสบายใจ หลังจากที่เธอจับฉันกดลงบนเตียงทันทีที่รู้เรื่องระหว่างฉันกับหวาน น้าพรของฉันเองก็แรงดีไม่น้อย ดูท่าคงจะเก็บกดมานานถึงได้จัดเต็มทั้งคืนจนฉันแทบไม่ได้พักหายใจฉันค่อยๆ พยายามพาตัวเองออกจากอ้อมกอดของน้าพรที่มีตัวโตกว่าฉันมาก เธอสูงถึง 185 เซนติเมตร หุ่นเพรียวกระชับไร้ไขมันส่วนเกิน จะมีก็เพียง ‘ก้อนเนื้อ’ คู่นั้นที่ดูเหมือนไขมันทั้งหมดในร่างกายจะไปรวมกันอยู่ที่นั่นจนอวบอัดไปหมด“น้าคะ เหมยไปทำงานก่อนนะ” ฉันจูบเธอเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปเมื่อออกมาด้านนอก ฉันก็เจอกับทีมงานที่มารออยู่ก่อนแล้ว ทั้งหมดกำลังสำรวจพื้นที่ห้องทั้งสองในอาคารกลางและโถงหลักสำหรับต้อนรับผู้มาติดต่อ น้าพรบอกว่าอยากทำอะไรก็ทำได้เลย ฉันจึงเริ่มวางแผนจัดการพื้นที่ว่างเปล่าทั้งหมดทันทีพวกเราปรึกษากันเรื่องการตัดแต่งกำแพงบางส่วนและทำพื้นที่ตรงกลางใหม่ หลังจากดูแบบอยู่นาน ฉันก็เลือกสร้างแบบแยกสองร้านออกจากส่วนกลาง แล้วรีโนเวทส่วนกลางใหม่โดยให้พื้นที่ต้อนรับอยู่ติดกับร้านถ่ายเอกสารของฉัน เพื่อให้สะดวกเวลาทำงานส่วนร้านอาหารเลือกสไตล์โมเดิร์น แยกห้องครัวเป็นสัดส่วนตาม

ฉันนั่งฟังสองแม่ลูกคุยโทรศัพท์กันอยู่นานสองนานจนแทบหลับ พอเริ่มง่วงเลยต้องเลี่ยงไปยืนรดน้ำต้นไม้รอ ไม่คิดเลยว่าอากาศที่ไทยจะร้อนระอุได้ขนาดนี้ตื๊อออออ!เสียงโทรศัพท์สำนักงานดังขึ้น ฉันจึงเดินกลับเข้ามาเพื่อรับสาย เป็นเสียงน้าพรที่โทรเข้ามา“เหมย หลานไปรับคนที่จะมาพักหน่อยนะ น้าส่งข้อมูลไปในไลน์แล้ว”“ค่ะน้า ทั้งหมดกี่คนคะ”“สองห้อง สี่คนจ้ะ”ฉันพยักหน้าตอบรับเล็กน้อยแล้วเปิดดูข้อมูลในคอมพิวเตอร์ พร้อมกรอกรายละเอียดต่างๆ ลงในระบบ ฉันฝากให้พวกเสี่ยวอี้ดูแลความเรียบร้อยที่นี่ไปก่อน แล้วขับรถออกไปรับแขกด้วยท่าทีชิลๆ เหมือนฝากบ้านไว้กับเพื่อนสนิท ท่ามกลางสายตาสับสนของเหล่าคนในห้องโถงที่มองตามรถฉันออกไปราวกับเห็นเป็นเรื่องธรรมดาฉันใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงขับรถฝ่าการจราจรมาจนถึงสนามบินดอนเมือง ซึ่งอยู่คนละทิศคนละทางกับหอพัก มาถึงก็เที่ยงพอดีเลยต้องฝากท้องไว้ที่โรงอาหารสนามบิน ทั้งถูกและอร่อยถูกใจฉันมากช่วงบ่ายเมื่อเครื่องแลนดิ้ง ฉันไปยืนรอหน้าทางออกพร้อมป้ายภาษาอังกฤษและญี่ปุ่น แขกกลุ่มนี้เป็นทีมนักเทนนิสที่มาเก็บตัวฝึกซ้อมเพื่อเตรียมลงแข่งรายการเก็บคะแนนแถวเมืองทองธานีรออยู่พักหนึ่ง ทั้ง

“คุณเหมยใช่ไหมค่ะ”ฉันมองดูผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูบ้านออกมาต้อนรับฉัน“ฉันมารับหลานสาวค่ะ”ฉันยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตรพลางลอบกลืนน้ำลายลงคอ หลังอีกฝ่ายหันหลังก้มลงเก็บเงินที่หล่น สะโพกโค้งกลมได้รูปทำเอาใจคอแทบร้อนผ่าวไปหมด“เข้ามาก่อนค่ะ”เธอยิ้มให้ฉัน พลางบอกว่าหลานสาวของฉันกำลังทำการบ้านอยู่ ต้องรออีกซักพัก เลยพาฉันมานั่งรอที่ห้องทำงานของเธอที่ใกล้ห้องนอน“คุณเหมยปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วค่ะ”ฉันรีบเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นคุณนายคนสวยโน้มตัวมาใกล้“สามสิบกว่าแล้วค่ะ พึ่งกลับไทยได้ไม่... คุณนายค่ะ”“คุณเหมยค่ะ...”“คุณนายจะทำอะไรค่ะ”ฉันมองเธอเดินไปล็อกห้องและปิดผ้าม่าน ก่อนจะปลดชุดออกทั้งหมดแล้วมานั่งกลางหว่างขาฉัน“คุณพรเล่าให้ฉันฟังหมดแล้วค่ะ ระหว่างรอ....” เธอยิ้มกริ่มแล้วงัดมังกรของฉันออกมา‘เวรแล้ว ยายังไม่หมดฤธิ์!’เสียงของเราทั้งคู่ดังเคล้าคลอกันเป็นจังหวะ ฉันโดนจับกระทำอย่างหนัก เธอเอาฉันแทบตาย แต่กระนั้นก็ไม่ยอมหยุด“คะ... คุณนาย...”“เรียกฉันนายแม่”เธอกระซิบข้างหูฉันเบาๆ แล้วขบลงที่ใบหูจนฉันเสียวไปทั้งตัว แม้ยาจะสิ้นแล้ว แต่เธอก็ยังไม่หยุด ฉันไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่ง