Lahat ng Kabanata ng The Abandoned Wife's Bold Revenge Shocks the Billionaire CEO: Kabanata 41 - Kabanata 50

Kabanata 42Tahimik na nakaupo si Arturo sa loob ng kotse habang papalayo sa bar, ngunit sa isip niya ay hindi pa rin humuhupa ang mga nangyari kanina. Ang eksena ni Rhian at Marian, ang palaro na halos gawing katawa-tawa ang lahat, at higit sa lahat, ang sariling reaksyon niya na hindi niya maipaliwanag. Napahigpit ang hawak niya sa cellphone nang maalala niya kung paano niya basta na lang dinuraan ng malamig na pagtalikod ang lahat. Pero kahit pilit niyang ipikit ang isip, bumabalik pa rin ang imahe ni Marian na nakatingin kay Rhian—kalmado, parang walang pakialam, pero may kung anong hindi niya matanggap.He actually accepted the punishment in the first round of the game for her. He even crushed a wine glass without thinking. Kung ibang tao ang titingin, para lang siyang naiinis o lasing, pero alam niya sa sarili niya na hindi iyon basta aksidente. He was losing control, and that alone irritated him more.“Let her do whatever she wants,” malam

Kabanata 44Tumango si Secretary Max. “Yes, President.”Sa loob ng ilang taon, mabilis na umangat ang pangalan ng Navarro family dahil sa impluwensiya ni Arturo. Hindi na rin ito nakaligtas sa pansin ni Lola Carlota na biglang nagkaroon ng hilig sa mga antique at rare paintings. Ilang buwan na nitong hinahanap ang obra na “Ladies Wearing Flowers in Their Hair,” ngunit ngayon lang ito tuluyang nahanap ni Arturo at personal pang dinala sa kaarawan niya.Agad nagkaroon ng ingay ang paligid.“Wow, Mr. Mendoza is really generous!”“This painting is extremely rare! Hindi basta-basta makukuha ‘yan!”Halos lahat ay lumapit para tignan ang artwork. Para bang kahit ang simpleng kilos ni Arturo ay laging may bigat at kahulugan sa mata ng mga tao.Tumawa si Lola Carlota nang malakas, halatang masaya. “Mr. Mendoza, you are so thoughtful.”Sa gilid, si Jessica ay nakatingala kay Arturo, ang mga mata ay kumikislap sa paghanga.

Kabanata 46 May pumasok sa loob ng kwarto. Mabilis na kumilos si Marian mula sa likod ng pinto. Walang pag-aalinlangan niyang itinarak ang silver needle sa taong kakapasok pa lang. Ngunit mabilis din itong umiwas. Sa isang iglap, nahawakan ng lalaki ang kanyang pulsuhan bago siya napasandal sa dingding. “Marian, what the hell are you doing?” Nanlamig si Marian nang marinig ang pamilyar na boses. Kasabay no’n ang pagbagsak ng silver needle sa sahig. Nanlaki ang mga mata niya habang nakatitig sa lalaki. “Arturo?” Madilim ang ekspresyon ni Arturo habang mahigpit pa rin ang hawak sa kanyang kamay. Halatang hindi nito nagustuhan ang ginawa niya. “Were you trying to stab me?” malamig nitong tanong. Bahagyang napakurap si Marian bago mabilis na binawi ang kamay niya. “Why are you here?” Hindi agad sumagot si Arturo. Dumako muna ang malamig nitong tingin sa buong kwarto hanggang mapunta sa lalaking walang malay sa kama. Agad na nagsalubong ang kilay niya. “Who is he?” Mabigat ang

Kabanata 48 Humakbang si Jessica, pilit inaawat ang sitwasyon kahit magulo na ang buong bulwagan. “Tita West, hindi po gano’n ang nangyari. Please, listen first—” “Tumabi ka!” sigaw ni West sabay malakas na tulak sa kaniya. Hindi nakaiwas si Jessica at napaatras hanggang sa bumangga sa pader. Napahawak siya agad sa noo nang mamula iyon sa lakas ng pagkakatama. “Jessica!” gulat na sigaw ni Ruby habang mabilis na lumapit sa anak. Pagkakita sa namumulang noo ni Jessica, tuluyang nag-init ang ulo niya. “West! Pati anak ko sasaktan mo?” Pero wala nang kontrol si West. Punong-puno siya ng galit at kahihiyan dahil sa nangyari kay Brian Joy. Agad niyang sinunggaban ang buhok ni Ruby at marahas iyong hinila. “Akala mo kung sino ka!” sigaw niya habang kinakamot ang mukha ni Ruby gamit ang mahahabang kuko. “You’re nothing but a shameless woman na pinatulan pati sarili mong bayaw!” Natigilan ang mga tao sa paligid. Parang sumabog ang buong bulwagan sa sunod-sunod na bulungan. “Wait… totoo

Kabanata 50 Nakatayo si Arturo sa harap niya habang siya naman ay nakaupo sa gilid ng kama. Dahil halos abot nito ang kisame sa tangkad, napilitan si Marian na mag-angat ng mukha para tingnan ito. Sa posisyon nila ngayon, lalo niyang naramdaman kung gaano siya kaliit kumpara rito. Tahimik munang bumuntong-hininga si Marian bago pilit ngumiti para mabawasan ang awkwardness sa pagitan nila. “Um… may nahanap ka na bang antidote?” maingat niyang tanong. “Actually… I can help.” Bahagyang bumaba ang tingin ni Arturo sa kaniya. Nanatiling seryoso ang mukha nito pero may bahagyang amusement sa mga mata. “Help me?” mababa nitong ulit. Parang saka lang na-realize ni Marian ang dating ng sinabi niya. Biglang uminit ang buong mukha niya hanggang tainga. “No! I mean…” mabilis niyang sabi habang sabay-sabay na kumakaway ang mga kamay. “Hindi gano’ng help! I mean… ibang way!” Lalong lumalim ang ngisi sa labi ni Arturo. “Talaga?” tanong nito, tila sinasadyang pahabain ang usapan. “Anong klas