Todos los capítulos de The Abandoned Wife's Bold Revenge Shocks the Billionaire CEO: Capítulo 61 - Capítulo 70

Kabanata 61Hindi agad nakasagot si Dawen nang tanungin siya ni Arturo kung magkano ang gusto niya. Sa totoo lang, hindi niya inasahan na magiging ganoon kadali ang lahat.Kanina pa niya inoobserbahan si Arturo. Mula sa suot nitong relo hanggang sa paraan ng pagsasalita, halatang sanay ito sa pera. Iyong tipong kahit milyon ang pag-usapan, hindi man lang kumukurap. Kaya mabilis na nag-isip si Dawen.Kung masyado siyang magiging gahaman, baka mahalata siya. Pero kung masyado namang maliit ang sasabihin niya, sayang ang pagkakataon. Kaya ngumiti siya na parang nahihiya.“Mr. Mendoza,” sabi niya, “kahit ano na lang pong sa tingin n’yo ay appropriate.”Bahagyang sumandal si Arturo sa leather chair niya habang tahimik na nakatingin kay Dawen.“Is one million enough?”Parang tumigil sandali ang mundo ni Dawen. “One… one million?”Hindi niya napigilang mapalakas ang boses niya.Para bang normal lang kay Arturo ang ganoong halaga.Nanlaki ang mata ni Dawen habang pilit itinatago ang excitemen

Kabanata 63 Pagkatapos mamatay ng asawa ni Dawen, si Marian na ang pumalit sa lahat ng gawain sa bahay. Kahit bata pa siya noon, siya na ang naglalaba, nagluluto, naglilinis, at nag-iigib ng tubig araw-araw. Madaling-araw pa lang, gising na siya para maghanda ng pagkain. Kapag may mali siyang nagawa, kahit maliit na bagay lang, agad siyang sinisigawan ni Dawen. At kadalasan, hindi lang sigaw ang inaabot niya. Hinahatak siya nito sa buhok. Sinisipa. Minsan pinapalo pa ng sinturon. Tahimik lang niyang tinitiis ang lahat dahil wala naman siyang ibang matatakbuhan. Sa maliit na baryo kung saan siya lumaki, sanay na ang mga tao sa gulo sa bahay ni Dawen. Naririnig nila ang iyak niya noon, pero walang nakikialam. Para sa kanila, normal lang iyon. At habang lumalaki si Marian, mas lalo siyang gumaganda. Mas naging maputi ang balat niya. Mas luminaw ang mukha. Kahit luma at kupas ang mga damit niya, hindi natatabunan ang natural niyang ganda. At iyon ang simula ng mas nakakatakot na bang

Kabanata 65 Nang mabigkas ni Arturo ang salitang “Mommy’s here” kagabi, pakiramdam niya talaga nawalan na siya ng dignidad. Kung may makakaalam lang nito, siguradong hindi siya titigilan ng tukso. Si Arturo Mendoza, na kinatatakutan at nirerespeto ng lahat, nagpapanggap na nanay para patahanin ang umiiyak na babae. Hindi niya akalaing aabot siya sa ganoon. Pero nakakagulat na epektibo iyon. Halos agad huminahon si Marian matapos marinig ang boses niya. Sumiksik ito sa dibdib niya habang mahigpit na nakayakap sa baywang niya, parang batang takot maiwan mag-isa. Maya-maya, tuluyan na rin itong nakatulog. Tahimik na napatingin si Arturo sa babaeng nasa mga bisig niya. Mukha pa rin itong kawawa kahit mahimbing na ang tulog. Basa pa ng luha ang mahahabang pilikmata nito, at dahil doon mas lalo itong mukhang fragile. Napailing siya habang bahagyang napapangiti. “Hindi ako mommy mo,” mahina niyang bulong habang nakatingin dito. “I’m your daddy.” Bahagya pa siyang natawa sa sarili ba

Kabanata 67 Pagkalabas ni Marian ng banyo, tahimik na ang buong kuwarto. Wala na si Arturo. Parang bigla na lang itong nawala, siguro dahil sa tawag ni Jessica o may bigla na namang meeting. Hindi na rin siya nagulat. Sanay na siyang ganoon—parang laging may mas mahalagang bagay kaysa sa presensya niya. Bahagya siyang napangiti nang mapait. Self-deprecating, halos walang laman. Hindi niya alam kung bakit, pero ganoon na lang palagi ang reaksyon niya tuwing napapaisip siya sa ganitong sitwasyon. Parang normal na lang sa kaniya ang maiwan. Biglang tumunog ang cellphone niya. Ruby. Sandaling natigilan si Marian bago sinagot ang tawag. “Marian,” malumanay na boses ni Ruby mula sa kabilang linya, “Jessica invited some friends today to hang out. Why don’t you come here?” Napakurap si Marian. Parang ang gaan pakinggan ng imbitasyon, pero sa tono ni Ruby, may kung anong hindi niya mabasa. Saglit siyang nag-isip. “Okay,” sagot niya. “I’m coming.” ••• Hindi nagtagal, dumating si

Kabanata 69Pagkaalis ni Dawen, unti-unting nagbago ang atmosphere sa loob ng Navarro residence. Parang kahit maingay pa rin ang paligid, may naiwan na bigat sa hangin.Si Jessica, nakapulupot pa rin ang braso kay Ruby, bahagyang nakangiti habang tila walang nangyari.“Mom,” mahinang tanong niya habang pasimpleng nakatingin sa direksyon ng pintuan kung saan lumabas si Marian, “do you think Dawen has something against her? Like leverage?”Bahagyang ngumiti si Ruby, pero hindi iyon abot sa mga mata niya. “Jessica,” kalmadong sagot niya, “you don’t need to worry about that. Just focus on yourself.”Saglit siyang huminto bago nagpatuloy, mas malamig na ang tono.“Marian is not your level. She can’t compete with you. In the end, she’ll just become someone’s distraction. Or worse… Dawen’s toy.”Bahagyang ngumiti si Jessica sa sinabi niya. Sa isip niya, ganoon din naman talaga.Si Marian, galing sa probinsya, walang background, walang proper standing sa society nila. Ano ba ang karapatan nito