All Chapters of The Abandoned Wife's Bold Revenge Shocks the Billionaire CEO: Chapter 51 - Chapter 60

Kabanata 51 “Arturo? Arturo!” Paulit-ulit ang pagtawag ni Jessica habang naglalakad sa magulong sala ng Navarro Family villa, pero walang sumasagot sa kaniya. Tahimik na ang paligid kumpara kanina, pero bakas pa rin ang kaguluhan ng nangyaring eskandalo. Nagkalat ang mga basag na wine glass sa sahig, nakatagilid ang ilang upuan, at wasak na rin ang dating elegante at maayos na dekorasyon ng birthday banquet. Ang ibang mga katulong ay abala pa rin sa paglilinis habang palihim na nagbubulungan tungkol sa nangyari. Samantala, sa labas ng villa, pilit pa ring inaasikaso ni Christopher ang natitira nilang mga bisita kahit halatang sukdulan na ang sama ng loob niya. Namimilipit pa ang ilong niya sa sakit mula sa suntok ni Xia, at may pasa na rin sa gilid ng labi niya. Pero kahit gano’n, pinipilit pa rin niyang ngumiti habang inihahatid sina President Mendez at President Lopez sa kani-kanilang luxury cars. “President Mendez, President Lopez,” pilit niyang sabi, “about sa cooperation na

Kabanata 53 “Sir… dumating na po si Miss Jessica.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Arturo. Bigla siyang natigilan. Nanigas ang buo niyang katawan habang dahan-dahang bumalik ang katinuan niya. Kanina lang ay punong-puno ng pagnanasa ang mga mata niya, pero sa isang iglap, napalitan iyon ng pagkagulat at frustration. Ano ba ang ginagawa niya? Halos mawalan siya ng kontrol kay Marian. At sa sandaling iyon, naramdaman ni Marian na lumuwag ang pagkakahawak ni Arturo sa kaniya. Unti-unti siyang binitawan ng lalaki. “Stay here. Huwag kang lalabas.” Mababa ang boses nito. Pilit na kalmado. Pagkasabi noon, mabilis itong tumalikod at lumabas ng kwarto. Hindi na kailangan pang hulaan ni Marian kung sino ang pupuntahan nito. Si Jessica na naman. Ilang segundo lang ang nakalipas, halos hindi siya pakawalan ni Arturo. Halos lamunin siya ng init ng mga halik nito. Pero isang banggit lang sa pangalan ni Jessica, agad siyang iniwan. Parang walang nangyari. Unti-unting nawala ang

Kabanata 55 Pagkabukas niya ng pinto, agad niyang hinanap ang babae. “Marian…” Mabilis niyang sinuyod ng tingin ang buong silid, pero wala na ang babae. Maayos na ang kama, at bakas na wala nang ibang tao roon maliban sa kaniya. Biglang kumunot ang noo niya. Umalis siya? Hindi ba sinabi niyang huwag muna itong lumabas? Maya-maya, may kumatok sa pinto. Pagharap niya, nakita niya si Secretary Max na bahagyang yumuko. “President,” magalang nitong sabi, “nakasalubong ko po si Madam pagpasok ko kanina. Umalis na raw po siya.” Lalong dumilim ang ekspresyon ni Arturo. Hindi niya maintindihan kung bakit may kung anong iritasyong unti-unting umaakyat sa dibdib niya. Parang may nawawala sa silid matapos umalis si Marian. “President,” dagdag ni Secretary Max, “nagpadala na po ako ng tao para hanapin ang antidote sa aphrodisiac.” Bahagyang gumalaw ang sulok ng labi ni Arturo. “No need.” Pagkasabi noon, dumiretso siya sa banyo. Muli siyang nagbukas ng malamig na shower. Agad bumuho

Kabanata 57 Napasinghap si Gabby habang namumutla ang mukha nito. Halos hindi niya maproseso ang mga sinabi ni Marian. Ano raw? Itong probinsyanang matagal niyang minamaliit… itong babaeng tingin niya ay hindi bagay sa kanilang pamilya… siya pa ngayon ang may lakas ng loob na sabihing tuturuan siya ng leksyon? At sa harap pa mismo ng pinsan niya? Pakiramdam ni Gabby ay nabaligtad ang mundo. Iisa lang ang taong kayang sumaway at manakit sa kaniya nang walang takot. Si Arturo lang. Pero ngayon, kahit si Marian ay tila hindi na siya siniseryoso. Habang nananatiling nakatayo si Gabby sa gulat, hinila naman ni Marian ang kamay ni Sam. “Sam, let’s go.” Tahimik silang naglakad palabas ng magazine office. Pero bago pa man sila tuluyang makalabas, biglang may humawak sa kamay ni Marian. Napahinto siya. Paglingon niya, nakita niya si Arturo. Mahaba at matitigas ang mga daliri nitong nakapulupot sa maliit niyang kamay. Mainit ang palad ng lalaki, at sa simpleng pagdikit ng balat nil

Kabanata 59 Pagkababa pa lang ni Marian mula sa sasakyan, may kakaiba na agad siyang naramdaman. Tahimik ang buong lumang mansyon ng mga Mendoza, pero mabigat ang hangin, parang may hindi magandang naghihintay sa loob. Pagpasok niya sa living room, agad siyang natigilan. Nanigas ang buong katawan niya nang makita ang lalaking nakaupo sa sofa katabi ni Lola Amore. Si Dawen. Pakiramdam ni Marian, parang may nagyelong tubig na ibinuhos sa likod niya. Biglang bumalik ang mga alaalang pilit niyang kinalimutan sa loob ng maraming taon. Noong bata pa siya, ipinadala siya ni Ruby sa probinsiya. Doon siya napunta sa pamilya ni Dawen. Sa papel, itinuring itong parang adoptive father niya. Pero para kay Marian, hindi kailanman naging tahanan ang bahay na iyon. Bangungot iyon. “Marian grew up in the countryside,” masayang kuwento ni Lola Amore habang nakangiti kay Dawen. “Malaking bagay talaga na ikaw ang nag-alaga sa kaniya noon. Napalaki mo siya nang maayos. Tingnan mo naman ngayon, daug