Semua Bab Indayog sa Gabi : Bab 101 - Bab 110

“Rham... ano 'to?” nanginginig kong tanong, hawak ang sentido ko. “Bakit parang... bakit parang pamilyar sa akin ang bagay na 'yan?”Mabilis siyang lumapit sa akin, pinulot ang maskara, at inihagis ito pabalik sa loob ng drawer bago ito isinara nang marahas.Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko, ang kaniyang mukha ay nagpapamalas ng matinding pag-aalala.“Souvenir 'yan, baby,” malambing ngunit mabilis niyang sagot. “Nabili natin 'yan noong pumunta tayo sa isang festival bago ka naaksidente. Hindi mo lang siguro maalala nang malinaw dahil sa trauma ng utak mo.”Tinitigan ko ang mga mata niya. Wala akong makitang pagsisinungaling. Ang tanging nakikita ko ay ang lalaking nagpapaligo sa akin, nagpapakain sa akin, at umiiyak sa tabi ng kama ko sa ospital. Bakit ko nga ba siya pagdududahan?Unti-unting nawala ang kaba sa dibdib ko. Kahit may kung ano sa loob ko na parang naghuhumiyaw. Parang kakaiba! Hindi ko maintindihan.Parang gumugulo ang utak ko… na marahil ay epekto ng nangyari s

Mabilis na lumipas ang mga araw…Sa bawat araw ay wala akong ibang ginawa kundi kumain at magpahinga gaya ng gusto ni Rhamesis, hindi din siya umaalis sa tabi ko.Kahit pa nariyan parin ang mga tanong sa utak ko at mga biglaang pagflash ng mga scenario na hindi ko alam kung nangyari ba o nanaginip lang ako ng gising.Mas pinili kong magtiwala kay Rhamesis… maging masaya at magpagaling gaya ng sinabi at hiling niya.Bumabalik na rin ang hubog ng katawan ko dahil sa pagiging stricto ni Rhamesis sa mga pagkain ko.Isang umaga, nagising ako na wala si Rhamesis sa tabi ko.Ang tanging naiwan ay ang amoy ng kaniyang pabango sa unan at isang maliit na puting sobre na may pamilyar at malinis niyang sulat-kamay: "Magbihis ka, baby. May ipapakita ako sa'yo."Sinunod ko ang direksyon sa sulat.Nakasuot lang ako ng isang manipis at puting silk robe na abot hanggang tuhod, at naglakad akong nakayapak palabas.Dinala ako ng aking mga paa sa likurang bahagi ng malaking resthouse sa isla.Nang buksan

RHAMESIS.Maingat ko siyang binuhat mula sa duyan. Ang kaniyang manipis at nakapikit na mukha ay nakasubsob sa aking mainit at pawisang dibdib.Mahimbing ang kaniyang paghinga, tanda ng matinding pagod mula sa pag-angkin ko sa kaniya kanina.Kahit na balot kami ng halimuyak ng mga bulaklak sa hardin at ng maalat na simoy ng dagat, ang tanging nalalanghap ko ay ang matamis niyang amoy.Ang amoy ng babaeng buong buhay kong pinangarap na maangkin nang ganito—nang walang nagbabanta, nang walang panganib.Ngunit habang naglalakad ako pabalik sa villa, ramdam ko ang bawat hakbang na tila pabigat nang pabigat.Ang mga braso kong nakapulupot sa kaniya ay nag-iingat, pero sa loob ko, gusto ko siyang ikulong at itago sa buong mundo.Tinitigan ko ang maamo niyang mukha. Ang kaniyang mga pilik-mata ay nag-iiwan ng anino sa kaniyang pisngi. Ang mga labi niya ay bahagyang namamaga dahil sa mga halik ko.Fuck. Isang malakas na mura ang umalingawngaw sa utak ko.Kung alam mo lang, Kikay. Kung alam mo

May hindi tama…Pagkatapos ng tahimik at mabigat na agahan, nagpaalam akong papasok sa kwarto para magpalit ng damit.Hindi na sumunod si Rhamesis dahil inaayos pa niya ang mesa, bagay na ipinagtaka ko dahil marami namang tauhan ang resort, pero sadyang pilit niyang pinapaalis ang sinumang lalapit sa amin. Parang gusto niyang kami lang talaga.Tumayo ako sa harap ng malaking salamin sa loob ng walk-in closet. Inalis ko ang silk robe ko.Tinitigan ko ang sarili ko.Sa ibaba ng kanang tadyang ko, malapit sa aking baywang, may isang mahaba, mapula, at medyo nakaangat na peklat.Kumunot ang noo ko. Hinaplos ko ito gamit ang nanginginig kong mga daliri.Hindi ito mukhang galos lang sa isang simpleng aksidente. Mukha itong… tahi. Isang malalim na hiwa na tinahi ng isang propesyonal.‘Car crash.’ Ang sabi ni Rhamesis.Pero bakit ganito ang itsura ng peklat? At bakit wala akong ibang matinding sugat sa ibang parte ng katawan ko kundi ito at ang malaking pilay sa binti ko? Kung bumangga kami, h

“Kikay.”Muntik na akong mapatalon sa gulat.Mabilis akong humarap, ang aking puso ay halos sumabog sa lakas ng pagtibok.Nakatayo siya roon, ilang hakbang lang ang layo sa akin.Si Rhamesis.Tinitigan ko siya. Ang mga mata niya... madilim, malamig, at nagliliyab sa isang nakakamatay na awtoridad. Ang panga niya ay umigting, at ang kaniyang tindig ay naglalabas ng isang kapangyarihang hindi kayang itago ng simpleng pambahay na suot niya.Siya ba ang boss na palagi niyang dinadahilan sa akin? Kaya ba sobrang ‘so good to be true’ ng kabatian ng boss na sinasabi niya? Pero paano? Noong huling ala-ala ko, isa siyang construction worker! Anim na buwan lang naman akong tulog! O baka… hindi lang anim na buwan? Pa’no kung may hindi pala ako naalala? Kaya sobrang bilis at sobrang laki ng pinagbago ng lahat?Napakurap ako sandali, at nang sandaling iyon, biglang nagbago muli ang aura ng lalaking nasa harap ko.Ang malamig at nakakamatay na aura sa kaniyang mga mata ay biglang natunaw. Pinalitan