Todos los capítulos de Indayog sa Gabi : Capítulo 211 - Capítulo 220

Tinitigan ko ang itim na sobre. Pagkatapos ay tinitigan ko ang naglalagablab na mata ni Gabriel.Ibinaba ko ang tingin ko sa huling linya ng imbitasyon na nakasulat sa dugo-pulang tinta. May isa pang rule na kanina ay hindi ko napansin dahil sa sobrang kaba.“Final Rule: Couples who enter Tartarus may not leave independently. You arrive together, you bleed together, you leave together. If one is missing, the other is executed.”Nanlamig ang buong katawan ko. “Gabriel... nakasulat dito, hindi tayo pwedeng umalis nang magkahiwalay. Kapag may nangyari sa’yo sa ilalim... kapag pumalpak ang plano mo at napatay ka nila... papatayin din nila ako.”Isang mapait na ngisi ang sumilay sa kaniyang labi. Hinawakan niya ang batok ko at inilapit ang noo niya sa noo ko. Ang hininga niya ay mainit, amoy mamahaling alak at panganib.“That’s why I’m not going to die, Loisa,” guralgal niyang bulong. “And I’m not going to let you die either. Ten million. Deal or no deal? Kasi kung tatakbo ka, kailangan mo

Nagising ako kinabukasan dahil sa amoy ng mainit na kape at pritong bacon.Mabigat pa rin ang katawan ko. Bawat galaw ko ay ipinapaalala sa akin ang walang-awang ginawa sa akin ni Gabriel kagabi sa iba't ibang posisyon. Masakit ang hita ko, masakit ang bewang ko, at lalong masakit ang gitna ko.Bumangon ako mula sa kama, kumuha ng isang malaking puting t-shirt ni Gabriel mula sa upuan, at isinuot iyon. Hanggang kalagitnaan ng hita ko ang haba nito. Naglakad ako palabas ng master bedroom.Nadatnan ko si Gabriel sa kusina. Naka-suot na siya ng pormal na itim na slacks at puting button-down shirt na nakatupi hanggang siko. Nagluluto siya.Kumunot ang noo ko. Ang bilyonaryong hayop na umangkin sa akin nang parang barbaro kagabi ay nagpiprito ngayon ng itlog?“Take a seat,” malamig na utos niya, hindi man lang lumilingon sa akin. “Kumain ka na. We have exactly forty-eight hours before midnight tomorrow. The descent to Tartarus.”Umupo ako sa bar stool. Inilapag niya ang plato ng pagkain at

“Sino ba ang mahalagang tao na handa mong ipagpalit ang buhay mo?”Natigilan siya. Tinitigan niya ang mga mata ko. Sa loob ng ilang segundo, akala ko ay sasabihin niya sa akin. Akala ko bubuksan niya ang pader na nakaharang sa kaniya.Pero mabilis siyang pumikit. Nang dumilat siya, nandiyan na ulit ang yelo.Binitawan niya ang mga pulso ko. Umatras siya nang isang hakbang at inayos ang kaniyang tuxedo.“It’s time,” malamig niyang deklarasyon. “Remember the rules. Keep your hands on me at all times. Do not speak unless spoken to. And when the shooting starts, you hide.”Hindi ako sumagot. Tumango lang ako, kinuha ang maliit kong purse, at sumunod sa kaniya palabas ng penthouse.Ang puso ko ay parang martilyo na bumabayo sa dibdib ko. Hindi ko alam kung lalabas pa ba akong buhay sa gabing ito.Alas-onse y medya ng gabi nang dumating kami sa UCC.Tulad ng inaasahan, pagpasok pa lang namin sa club, humawi na ang mga tao. Ang mga bouncer na dating tinatarayan ko ay nakayuko ngayon sa pagga

“I protect what’s mine. Even if it’s just for show.”Ibinaon niya ang mukha niya sa cleavage ko, sinasadyang ipagkiskis ang matigas niyang panga sa malambot kong balat. Kasabay nito, ipinasok niya ang kamay niya sa ilalim ng panty ko.Napasinghap ako nang malakas! Ang init ng daliri niya ay walang-awang gumising sa natutulog kong sistema.“G-Gabriel... ugh!”“Make them believe you’re dying for me, Loisa,” utos niya, mabilis at marahas na ginalaw ang mga daliri niya sa mismong kiliti ko.Napasigaw ako nang tuluyan, ang mga kuko ko ay bumaon sa likod ng kaniyang tuxedo. Hindi ko na kailangang umarte. Ang sarap na ibinibigay niya sa akin sa gitna ng siksikang impyerno na ito ay nakakabaliw. Ang lamig ng marmol, ang init ng kamay niya, at ang takot sa kamatayan—lahat ay naghalo-halo para itulak ako sa bingit ng matinding kaligayahan.Nang malapit na akong labasan, biglang pumalakpak nang malakas si The Architect.“Enough!” umalingawngaw ang boses nito.Mabilis na inalis ni Gabriel ang kama

“Pero kapag sinira mo ang operasyon ko... ako mismo ang tatapos sa’yo. Maliwanag?”Naramdaman ko ang lamig ng pader na tumatagos sa likuran ko, pero mas malamig ang mga mata ni Gabriel. Wala na ang bilyonaryong nagpanggap na baliw na baliw sa akin sa gitna ng dance floor. Ang nasa harap ko ngayon ay isang mamatay-tao.Isang lalaking desperado.Tinitigan ko siya. Gusto kong umiyak. Gusto kong sumigaw at magsisisi kung bakit ko ba tinanggap ang alok niya. Pero ako si Loisa. Hindi ako pinalaki ng hirap para lang umurong kapag nandito na ako sa gitna ng laban.Itinaas ko ang noo ko, pilit na pinipigilan ang panginginig ng aking mga labi.“Maliwanag,” matigas kong sagot. Itinulak ko ang dibdib niya gamit ang dalawang kamay ko. Hindi siya natinag, pero sapat na iyon para magkaroon ng distansya sa pagitan namin. “Wala akong pakialam sa asawa mo, Gabriel. At lalong wala akong pakialam sa sindikatong ito. Nandito ako para sa pera. Gawin mo ang trabaho mo, at gagawin ko ang trabaho ko. Siguraduh