Todos los capítulos de Indayog sa Gabi : Capítulo 221 - Capítulo 230

Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa opisina!Bago pa ako makakurap, marahas niyang hinawakan ang bewang ko at binuhat ako papataas sa ibabaw ng desk! Nagliparan ang mga files at blueprints sa sahig.Napasigaw ako nang mahina, pero agad itong naputol nang sakupin niya ang mga labi ko.Guton. Marahas. Punong-puno ng galit at desperasyon.Ang halik ni Gabriel ay hindi tulad sa mga palabas namin sa Tartarus.This was real, raw. Walang audience na nanonood.Ibinaon niya ang mga daliri niya sa buhok ko, hinila ang batok ko palapit sa kaniya para mas lalong mapalalim ang halik.Napaungol ako sa loob ng bibig niya. Ibinuka ko ang labi ko, hinayaang pumasok ang mainit niyang dila. Lasang kape at pagnanasa. Napakapit ako sa malapad niyang balikat, ang mga kuko ko ay bumaon sa hubad niyang balat.“F*ck you, Loisa,” guralgal niyang mura sa pagitan ng mga halik namin. “You want to test my control? Gusto mong malaman kung gaano ako kasira ngayon?”Marahas niyang hinawi ang silk robe ko. T

Bumaba kami sa isang masikip na elevator patungo sa Level 5. Ang amoy ng kalawang at kemikal ay masakit sa ilong. Habang bumababa kami, ramdam ko ang bigat ng hangin.“Why did you come down here?” pabulong na tanong ni Gabriel, nakatitig sa pinto ng elevator.“Dahil mas gusto ko pang mamatay sa tabi mo kaysa maiwan doon kasama ang Architect na ‘yun,” prangka kong sagot.Napatingin siya sa akin. Isang mabilis na sulyap. May nakita akong kakaibang kislap sa mata niya, pero agad din itong nawala.Ding.Bumukas ang elevator. Madilim ang hallway. Ang tanging ilaw lang ay ang mga pulang emergency lights sa kisame.“Stay behind me,” utos niya. Binunot niya ang baril niya.Naglakad kami sa mahabang pasilyo na may mga selda sa magkabilang gilid. Ang mga pinto ay gawa sa makapal na bakal na walang bintana. Ang tahimik. Masyadong tahimik.“Gabriel, nasaan ang mga gwardya?” kabadong bulong ko, mahigpit na nakakapit sa likod ng coat niya.“No guards. The automated defense system handles this level

Paggising ko, umaga na.Ang liwanag mula sa malaking bintana ng penthouse ay tumatama sa mukha ko. Nakahiga ako sa malaking kama ni Gabriel sa master bedroom. Puno ng kumot ang katawan ko.Kumilos ako at naramdaman ang sakit sa gitna ko. Napangiti ako. Wala akong pinagsisihan.Nilingon ko ang kabilang gilid ng kama. Wala si Gabriel.Bumangon ako, kinuha ang puting polo niya na nakasabit sa upuan, at isinuot ito. Amoy na amoy ko pa ang pabango niya rito.Lumabas ako ng kwarto. Naabutan ko siyang nakatayo sa kusina. Nakasuot lang siya ng itim na sweatpants, walang pang-itaas. Nagtitimpla siya ng kape. Tahimik ang paligid. Ang kalat namin kagabi sa center table ay maayos na.Lumingon siya nang marinig ang yabag ko.Tinitigan niya ako. Ang mga mata niya ay hindi na malamig na yelo, pero hindi rin nagliliyab sa pagnanasa tulad kagabi. Kalmado ito.“Morning,” bati niya.“Morning,” sagot ko, dahan-dahang lumapit sa island counter.Inilapag niya ang isang tasa ng mainit na kape sa harap ko. “

Bakit naman siya magpapaalam sa’yo, Loisa? paalala ng isang boses sa utak ko. Sino ka ba? Bayaran ka lang. Kasama ba sa kontrata niyo na kailangan niyang mag-report sa’yo bawat galaw niya?Nanggagalaiti kong ginulo ang buhok ko. “Bwisit,” mura ko sa bakanteng sala.Dapat nga matuwa ako, 'di ba? Wala ang tao na nagpapatibok nang mabilis sa puso ko. Walang mamatay-tao na kailangan kong sabayan sa kama. Wala si Gabriel, ibig sabihin, may kalayaan ako sa loob ng napakalaking penthouse na 'to.Pero nang umupo ako sa gitna ng malawak na sofa, naramdaman ko agad ang bigat ng katahimikan. Ang amoy ng kape at usok ng sigarilyo niya ay parang nakadikit pa rin sa mga cushions, pero ang lalaking nagmamay-ari niyon ay wala.Isang buong araw na siyang wala.Pumunta ako sa kusina para kumuha ng mainit na tubig. Sinubukan kong manuod ng pelikula sa napakalaking TV sa sala, pero hindi pumapasok sa utak ko ang mga eksena. Ang mata ko ay palaging lumilipat sa pinto ng penthouse sa tuwing may maririnig a

Hindi ako nakapagsalita agad. Ang mga matang nakatitig sa akin ay parang humihingi ng isang bagay na hindi ko matukoy.Ibinaba ko ang kumot at tumayo.“Saan ka pupunta?” tanong niya, ang boses niya ay may kaunting pagmamadali na para bang ayaw niyang umalis ako sa tabi niya.“Kukuha ako ng first aid kit,” sagot ko nang hindi tumitingin sa kaniya. “May sugat ka sa labi at pasa sa panga. Mukha kang nabangga ng truck.”Narinig ko ang mahina at paos niyang tawa. Isang tunay na tawa.Bumalik ako mula sa banyo bitbit ang maliit na white box ng gamot at bulak. Umupo ako ulit sa tabi niya. Dahan-dahan kong binuksan ang alcohol at nilagyan ang bulak.“Masakit 'to,” paalala ko.“Gawin mo na,” sagot niya, pinalalapit ako.Inilapit ko ang kamay ko sa mukha niya. Dahan-dahan kong idinampi ang bulak sa sugat sa labi niya. Bahagyang umawang ang labi niya at naramdaman ko ang pagtigas ng panga niya sa hapdi, pero hindi siya umiwas. Nakatitig lang siya sa mga mata ko habang ginagawa ko 'yun.Ang dista