Todos os capítulos de Indayog sa Gabi : Capítulo 231 - Capítulo 240

Ilang linggo ang lumipas mula nang umiyak ako nang tahimik sa dibdib niya.Sa loob ng mga linggong iyon, parang tumigil ang mundo sa loob ng penthouse. Walang tawag mula sa Underground Couple Circuit. Walang bagong misyon sa labas. At ang decryption ng Project Eden ay naka-stuck sa 99.5%, tila sinasadyang patagalin ng system ang huling porsyento.Dahil doon, nakita ko ang isang manipis na manipis na bahagi ni Gabriel na hindi ko kailanman inakalang makikita ko.Ang Off-duty Gabriel.Alas-sais ng umaga. Nakatayo ako sa kusina, nagtitimpla ng kape. Nakasuot lang ako ng malaking white t-shirt niya na umaabot hanggang sa kalagitnaan ng hita ko, at manipis na cotton shorts.Narinig ko ang mabibigat na yabag mula sa hallway.Pumasok si Gabriel sa kusina. Walang gel ang buhok niya, magulo at nakabagsak sa kaniyang noo. Wala ang kaniyang mamahaling suit o tactical vest. Nakasuot lang siya ng gray sweatpants, walang pang-itaas.Kitang-kita ko ang mga peklat sa malapad niyang dibdib at tiyan, p

“Tanga ka ba?!” hiyaw ko, ang boses ko ay umalingawngaw sa buong penthouse. “Sinabi mo bago mag-hatinggabi! Tingnan mo ang oras, Gabriel! Alas-kuwatro na ng madaling araw!”Natigilan si Gabriel. Bahagyang umawang ang mga labi niya habang nakatitig sa akin.“Loisa, the extraction got messy—”“Wala akong pakialam!” sigaw ko pabalik, ang mga luha ko ay tuluyan nang umagos sa mga pisngi ko. Lumapit ako sa kaniya at marahas kong itinulak ang dibdib niya—iwas sa sugat niya pero sapat para maiparating ang galit ko. “Wala akong pakialam sa mga mission mo! Bakit hindi ka tumatawag?! Bakit hindi ka man lang nagse-text?! Alam mo bang halos mabaliw ako rito sa kakaisip kung buhay ka pa o patay na?!”Nakatitig lang siya sa akin. Ang galit at sakit na nasa mukha ko ay parang isang bagay na hindi niya inaasahan.“Bakit ka nagkakaganyan?” mahina at puyat niyang tanong. “You're just my partner, Loisa. This is part of the job.”Parang may sumabog na bomba sa loob ng dibdib ko.You're just my partner.“

“She is perfectly appreciated.” Nanlamig ang buong katawan ko nang marinig ko ang pamilyar at mababang boses na iyon mula sa likuran ko.Humarap ako. Nakatayo si Gabriel doon.Ang mga mata niyang kanina ay kalmado ay parang may nagliliyab na itim na apoy ngayon. Ang panga niya ay magkatikom nang mahigpit.Lumapit siya sa akin at walang pasabing ipinulupot ang malaki niyang braso sa bewang ko. Ang higpit ng hawak niya ay halos bumaon sa balat ko.“Gabriel,” bati ni Michael, hindi natitinag. “I was just keeping Loisa company.”“She doesn't need your company, Valderrama,” malamig na sagot ni Gabriel. Ang boses niya ay mababa, pero may dalang matinding banta na nagpatigil sa musika sa utak ko.“I was just offering her a drink,” nakangiting sagot ni Marcus, pero nakita ko ang pagtaas ng kilay niya. Halatang nararamdaman niya ang tensyon. “Relax. Walang masama sa pakikipagkilala.”“We're leaving,” utos ni Gabriel, hindi na sumagot kay Michael.Marahas niya akong hinila palayo.“Teka, Gabrie

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng sala, nakatingin sa nakasarang pinto ng opisina ni Gabriel.Click.Ang tunog ng pag-lock ng pinto ay parang sampal na umalingawngaw sa buong penthouse.Tinitigan ko ang kahon ng diamond necklace na nasa kamay ko.Kumikinang ito. Malamig.Ito ang buhay na pinapangarap ko, 'di ba? Ito ang rason kung bakit ako nagtitiis sa mundong ito.Pera. Kasiguraduhan. Isang lalaking walang asawang kailangang balikan, walang Project Eden na mas inuuna kesa sa akin.“If you want that life... you are free to walk out that door. I won't stop you.”Nag-echo sa isip ko ang malamig niyang boses.Kumuyom ang kamao ko. Naiinis ako. Naiinis ako sa sarili ko dahil imbes na magsaya ako sa dalawang milyong pisong kwintas na ito, ang gusto kong gawin ay buksan ang pinto ng opisina niya at sigawan siya!Gusto kong tanungin kung bakit niya ako hinahalikan nang ganoon kagabi kung papalayasin niya lang din pala ako ngayon!“Ah, gano’n?” mataray kong bulong sa hangin. “You won’t stop

Ang byahe pabalik sa penthouse ay parang isang mahaba at nakakasakal na parusa. Walang nagsasalita. Ang tanging naririnig ko lang ay ang ugong ng makina ng sinasakyan namin at ang mabigat naming paghinga.Kahit hindi ako nakatingin sa kaniya, ramdam ko ang presensya niya. Ang init ng katawan niyang nagmumula sa driver’s seat. Ang galit niyang nag-uumpisa sa bawat pagpreno at pagliko niya.Gusto kong magalit sa kaniya buong gabi, pero hindi ko mapigilan ang utak kong mag-isip.Bakit siya sumunod? Bakit niya iniwan ang trabaho niya, ang opisina niya, para lang sirain ang dinner ko? Kung wala lang ako sa kaniya, kung isa lang akong kasangkapan sa plano niya, hahayaan niya lang dapat ako. Hindi siya gagawa ng eksena sa harap ni Valderrama.Does he want me?Ang tanong na iyon ay umiikot sa utak ko. Gusto niya ba talaga ako? O ayaw niya lang na may ibang gumagamit sa ‘gamit’ niya?Or maybe, baka masyado lang akong careless… paano kung may mga nanonood or nakabantay parin talaga sakin? Paano