Lahat ng Kabanata ng Indayog sa Gabi : Kabanata 281 - Kabanata 290

“Kasi ako, mahal kita kaya ako lumayo.”Tangina! Sinabi ko yun!Hindi ko na hinintay ang sagot niya, ayaw kong marining ang sagot niya o makita ng maayos ang reaction niya. Binuksan ko ang pinto at naglakad palabas, iniiwan siyang mag-isa sa madilim na balkonahe.***Ala-siyete ng gabi.Nakatayo ako sa gitna ng malawak at marangyang dining area ng penthouse ko sa Banyan Tree.Ang buong kwarto ay nababalot ng dim, romantic lighting.Nagpaluto ako sa personal chef ng hotel. Ang mesa ay puno ng paborito kong steak at isang bote ng vintage red wine na nagkakahalaga ng kalahating milyon. Sa gitna ng mesa ay may dalawang mahabang kandila na nagbibigay ng malambot na ilaw sa buong silid.Prepared for a normal date. Isang simpleng dinner.Nakasuot ako ng isang simpleng white slip dress. Walang mabibigat na alahas. Walang makapal na make-up.Umupo ako sa kabilang dulo ng mesa. Tumingin ako sa orasan.7:30 PM.Huminga ako nang malalim. Kumabog ang dibdib ko sa pinaghalong kaba at pag-asa. Darat

Sumara ang pinto sa likuran ni Helena.Nagmukhang napakaliit ng marangyang penthouse nang pumasok siya. Ang kaniyang simpleng presensya ay nagbigay ng kakaibang bigat sa silid. Naglakad siya patungo sa dining area, ang kaniyang mga mata ay pumasada sa buong kwarto.Nakita niya ang romantic setup. Ang dalawang baso ng alak, ang lumamig na steak sa mesa, at ang dalawang kandila na binalot na ng kadiliman dahil sa pag-ihip ko kanina.Naramdaman ko ang matinding hiya na gumapang mula sa talampakan ko hanggang sa mukha ko. Parang pinaliliit ako ng mismong eksena.Nakatayo ako roon, nakasuot ng simpleng white slip dress, samantalang siya ay nakatayo sa kaniyang mamahaling coat—ang legal na asawa na nakatitig sa desperadang paghahanda ng isang kabit.Umupo si Helena sa isa sa mga upuan sa mesa. Hinawakan niya ang kaniyang coat at dahan-dahang inayos ito.“You set all of this up for him,” mahinay niyang wika, hindi nagtatanong kundi nagpapatunay.“Ano ba talagang kailangan mo, Helena?” malami

Bago ko tuluyang maihakbang ang mga paa ko palabas ng suite, huminto ako.Tumingin ako pabalik sa huling pagkakataon. Sa gitna ng malawak at malamig na dining area, naroon pa rin ang romantic setup na buong puso kong inihanda para sa isang lalaking kailanman ay hindi magiging akin.Ang dalawang baso ng vintage wine, ang lumamig na steak, at ang dalawang kandilang pinalibutan na ng sarili nitong natutunaw na kandila pagkatapos kong hipan kanina.Napakasakit.Parang may pumupunit sa dibdib ko sa tuwing naiisip kong dito nagwakas ang lahat—sa isang hapag-kainan kung saan ang asawa ng lalaking mahal ko ang siyang umupo sa upuang nakalaan sana para sa kaniya.Pero bago ako tuluyang tumalikod, may napansin ako.Sa ibabaw ng plush leather chair kung saan nakaupo si Helena kanina, may isang maliit na bagay na nagniningning sa ilalim ng dim lighting ng suite.Kumunot ang noo ko. Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong maleta at naglakad pabalik sa dining area. Ang bawat hakbang ko sa velvet ca

Pagkababa ko sa Ninoy Aquino International Airport kinaumagahan, hindi ako nag-aksaya ng panahon.Nag-book ako ng isang private SUV gamit ang bago kong alyas. Hindi ako dumaan sa condo ko sa BGC. Hindi ako tumawag ng kahit kanino sa mga dating kakilala ko sa Crimson Cloud Nine. Gusto kong manatiling walang nakakaalam na nakabalik na ako ng bansa.Alas-diyes ng umaga nang magsimulang umakyat ang sasakyan sa paikot-ikot na kalsada ng Tagaytay patungong Silang, Cavite.Umuulan nang mahina. Ang fog ay nakabalot sa mga puno ng pine sa gilid ng kalsada, na nagbibigay ng mas lalong madilim at misteryosong pakiramdam sa paligid.Ang bawat patak ng ulan sa bintana ng SUV ay parang paalala sa akin na pumasok na naman ako sa isang mundong hindi ko dapat kabilang.“Ma’am, malapit na ho tayo sa Barangay Carmen,” wika ng driver habang tumitingin sa GPS navigation. “Pero parang pribadong daan ho itong papunta sa Hacienda Santa Rosa. Walang gaanong kabahayan dito.”“Ipagpatuloy mo lang ang pagmamaneh

Mabilis.Nag-uunahan ang mga patak ng ulan at ang pagtibok ng puso ko habang gumagapang ako pabalik sa butas ng adobe wall.Ang bawat tinik ng mga ligaw na halaman na humahawi sa balat ko ay hindi ko na ininda. Nanginginig ang buong katawan ko, hindi dahil sa lamig ng ulan dito sa Cavite, kundi dahil sa matinding takot na unti-unting kumakain sa sistema ko.“Bukas ng gabi. Babalik si Gabriel mula Macau papuntang Manila para sa isang emergency meeting na inihanda natin sa isa sa mga cover business niya.”Nag-echo ang boses ng lalaki sa isip ko.Paglusot ko sa bakod, halos madapa ako sa putikan. Tumakbo ako patungo sa nakaparadang SUV sa ilalim ng puno ng mangga. Nang makita ako ng driver ko na basang-basa at puno ng putik, mabilis niyang binuksan ang pinto.“Ma’am! Diyos ko po, ano’ng nangyari sa inyo—”“Umalis na tayo rito. Ngayon din!” pasigaw kong utos habang isinasara ang pinto. “I-lock mo ang mga pinto at patayin mo ang headlights hanggang sa makalayo tayo sa kalsadang ito. Bilis!