All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 291 - Chapter 300

Ipinasa ni Michael sa akin ang eksaktong lokasyon, maging kung nasan si Gabriel ngayon.Hindi sa opisina ng Monteverde Group sa BGC. Hindi rin sa pampublikong lugar kung saan pwedeng may makakitang mga mamamahayag.Nasa pinakataas na palapag siya ng isang eksklusibong private lounge sa Makati—isang kilalang headquarters ng mga matataas na negosyante at opisyal ng gobyerno.Dito ginaganap ang mga transaksyong hindi pwedeng ilabas sa media.Alas-onse y medya na ng gabi.Umuulan pa rin nang malakas pagkababa ko ng kotse. Basang-basa ang dulo ng jacket ko, may bahid pa rin ng natuyong putik ang ibabang bahagi ng jeans ko mula sa paggapang ko sa Cavite, at nanginginig ang mga daliri ko sa lamig at matinding adrenaline.Bawat hakbang ko sa pribadong elevator ng gusali ay marahas.Hindi ako pumunta rito para magmakaawa. Hindi ako pumunta rito para tanungin kung bakit hindi niya ako pinili sa Macau.Pumunta ako rito dahil kapag hindi ko siya nabalaan bago mag-umaga, hinding-hindi na niya maiha

“You got it wrong when I told you I misses you Loisa, I just missed you in my bed. Pero hindi ibig sabihin nun, ipagpapalit kita sa asawa ko.”Para akong binuhasan ng malamig na tubig, pinipiga ang dibdib ko. Lahat ng pag-asawang nadama ko nakaraan parang biglang hinila pabalik! Pakiradamdam ko sobrang katawa-tawa ako ngayon dahil sa mga iasahan ko dahil sa salitang iyon. Akala ko… akala ko!Shit! Sobrang sakit.“Akala ko may natitira ka pang kaunting dignidad. Akala ko naintindihan mo na nung sinabi ng asawa ko na lumayo ka na. Pero ano 'to?”Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa—ang basang damit ko, ang putik sa jeans ko, at ang gulo-gulong buhok ko.“Bumalik ka rito sa Manila, gumawa ka ng mga pekeng kwento tungkol sa pamilya ng asawa ko, at nagpakahirap ka pang pumunta sa Cavite para lang magkaroon ng dahilan na lapitan ako ulit?” Umiling siya, nakangisi nang malamig. “You’re so desperate, Loisa!”Desperada.Ang salitang iyon ay parang lason na dahan-dahang pumapatay sa natitir

Alas-tres na ng madaling araw. Wala pa rin akong tulog.Nakatayo ako sa harap ng tatlong monitor sa loob ng hidden ops room ng suite ko. Ang mga sugat ko sa kamay ay natuyo na. Nakatitig ako sa mga logs ng digital footprint ni Loisa.Nag-type ako ng ilang commands sa keyboard. Tinrace ko ang lahat ng frequency communications na pumasok sa cellphone ni Loisa mula kaninang umaga hanggang ngayong gabi.Target IP acquired.Pumasok sa screen ko ang lokasyon ng isang untraceable server na nakabase sa isang yate na palipat-lipat ng coordinates sa Manila Bay.Michael.Kumuyom ang kamao ko.Ayaw ko sa lalaking iyon. Bawat patak ng dugo sa katawan ko ay kumukulo sa tuwing naiisip kong nahawakan niya si Loisa. Sa tuwing naiisip ko na noong mga panahong wala ako, siya ang yumayakap at nag-aalaga sa babaeng mahal ko.Lalo na ng malamang kong may nangyari sa kanila.Pero habang nakatitig ako sa pangalan ni Michael sa screen, isang malamig at mapait na reyalidad ang bumagsak sa akin.Si Michael ay w

Binasag ko ang salamin ng basement door gamit ang siko ko at mabilis na pumasok sa loob.Madilim. Tanging ang mga pulang emergency lights lang ang kumukurap-kurap sa mahabang hallway pababa sa server room.Hingal na hingal ako. May daplis ako ng bala sa kaliwang braso ko, pero hindi ko iniinda ang sakit. Manhid na ang buong katawan ko.Pagliko ko sa dulo ng hallway, natigilan ako.Nakatayo doon ang sampung elite guards ng UCC. Pulos nakatutok ang mga laser sights ng baril nila sa dibdib ko. At sa gitna nila, nakaupo sa isang leather na silya si Alejandro Valderama.May hawak siyang sigarilyo. Nakangisi siya sa akin na parang isang haring pinapanood ang isang hamak na alipin.“Tapos na ang laro, Gabriel,” malamig na wika ni Alejandro. “Isang malaking pagkakamali na kinalaban mo ako sa sarili kong kaharian.”Itinaas ko ang baril ko, nakatutok nang deretso sa ulo niya. “Tapos na nga, Alejandro,” matigas kong sagot. “Dahil nakapalibot na ang buong pwersa ng gobyerno sa hacienda mo. Wala k

Loisa’s POVIsang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong yate.Nakatayo ako sa gitna ng malawak at marangyang cabin ni Michael.Sa labas ng malalaking bintana, tahimik na humahampas ang mga alon ng Manila Bay. Madilim ang kalangitan, at ang tanging ilaw lang sa loob ng kwarto ay nagmumula sa malaking flat-screen TV na naka-mute, kung saan nag-fla-flash ang "BREAKING NEWS" sa iba't ibang news channels.“Malaking sindikato sa Cavite, buwag na! Bilyonaryong si Alejandro Villaforte, patay sa isang engkwentro.”Hindi ako makahinga. Pakiramdam ko, may isang malaking kamay na sumasakal sa lalamunan ko. Ang mga mata ko ay nakapako sa screen.Ipinapakita ang footage ng Hacienda Santa Rosa. Punong-puno ng mga police tape, mga ambulansya, at mga body bags na inilalabas mula sa underground facility.“UCC is gone, Loisa,” basag ang katahimikang pumasok si Michael mula sa deck. May hawak siyang tablet, ang mukha niya ay seryoso at hindi mabasa.Napalunok ako ng isang matigas na bikig. “Si… s