All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 301 - Chapter 310

GABRIEL’S POVMalamig ang hangin sa sementeryo. Patuloy sa pagbagsak ang malakas na ulan, parang nakikiramay sa bigat na nararamdaman ng buong pagkatao ko.Nakatayo ako sa harap ng isang puting lapida. Walang nakaukit na apelyidong Villaforte. Ang nakalagay lang ay Helena Rossi.Binigay ko sa kaniya ang karangalan ng pangalan ko, kahit alam kong sa batas ng misyon ko, kasinungalingan lang ang naging kasal namin.Pero ang sakripisyo niya para sa akin? Ang lahat ng ginawa niya para sa akin. Iyon ay purong totoo.“Mission accomplished, Sir.”Narinig ko ang boses ni Agent Cruz mula sa likod ko. May hawak siyang itim na payong at itinatapat iyon sa akin, pero umiling ako at humakbang palayo sa silong. Hinayaan kong basain ng ulan ang itim kong suit, ang mga benda sa braso at balikat ko, at ang mukha kong namamanhid na sa pagod.“Ang lahat ng data mula sa server, na-decrypt na natin,” patuloy ni Cruz. “Nahuli na ang lahat ng pulitikong protektor. Naka-freeze na ang offshore accounts ng UCC.

“Michael, alas otso na ng umaga. May charity gala pa tayong pupuntahan mamayang gabi,” natatawang sagot ko, pilit na itinutulak nang bahagya ang matigas niyang dibdib pero walang halong pagtutol.“Fuck the gala,” bulong niya. Inilapit niya ang mukha niya at sinimulang halikan ang leeg ko.Napasinghap ako. Ang mga halik ni Michael ay hindi katulad ng dati. Kung si Gabriel noon ay parang isang bagyo na laging nagpipigil bago sumabog, si Michael ay parang isang malalim na karagatan. Ligtas, pero kapag hinila ka, hindi ka na makakaahon. At gustong-gusto kong nilulunod niya ako.Binuksan ko ang mga binti ko at hinayaan siyang pumwesto sa gitna. Naramdaman ko ang tigas niya na nakadiin mismo sa pinakasensitibong bahagi ng katawan ko.“Michael...” daing ko nang bahagya niyang kagat-kagatin ang collarbone ko.“You look so beautiful, Loisa,” bulong niya, ang mga mata niya ay nakatitig nang deretso sa akin. Wala kang makikitang lihim. Wala kang makikitang misyon. Purong pagnanasa at pagmamahal

“Madame Loisa, everyone is dying to know. Ano ang sikreto sa perpektong pamilya ninyo ni Mr. Valderama?”Nakaharap ako ngayon sa isang sikat na lifestyle host para sa isang exclusive television interview sa loob mismo ng garden ng aming mansyon. Nakatutok ang tatlong camera sa akin.Prestihiyoso. Elegante.Nakasandal ako sa puting rattan chair, nakasuot ng isang simpleng Chanel sundress at hawak ang isang baso ng iced tea. Ipinakita ko ang paborito nilang ngiti—ang ngiting kalmado at punong-puno ng siguridad.“There is no secret, Tanya,” malambing kong sagot, direktang nakatingin sa camera. “It’s about choices. Choosing the right partner who aligns with your vision of a future.”“And speaking of the future, ang cute-cute ni Lloyd! The heir to the Valderama empire,” kinikilig na wika ng host. “Medyo may hawig siya sa’yo, pero we can definitely see Michael’s strong determination in his eyes. He is completely his father’s son.”Hindi ako kumurap. Hindi ako nag-alinlangan.“Yes, he is,” m

Bumagsak ang malalakas na patak ng ulan sa labas ng gallery.Nakatayo ako sa likod ng malaking glass window, pinapanood kung paano itaboy ng mga bouncer ko ang lalaking minsang naging sentro ng buong mundo ko.Nakita ko kung paano siya tumayo sa gitna ng ulan. Basang-basa ang itim niyang trench coat. Hindi siya lumalaban. Hindi niya ginamit ang mga pamatay niyang galaw na pamilyar na pamilyar sa akin.Nakatingin lang siya sa bintana kung nasaan ako.Nanikip ang dibdib ko. Limang taon. Limang taon kong pinatay ang bahagi ng puso ko na nagmamahal sa kaniya, pero sa isang tingin lang niya, parang may nagbuhos ng gasolina sa natitirang abo.“Madame Loisa,” tawag ni Roldan, ang head of security ko, na nakatayo sa likuran ko. “Nakaalis na po siya. Gusto niyo po bang i-lockdown natin ang buong building?”Huminga ako nang malalim at mabilis na pinunasan ang nangingilid na luha sa mga mata ko.“No need, Roldan,” malamig kong utos. Humarap ako sa kaniya, nakataas ang noo, ang boses ay walang ma

GABRIEL’S POVTahimik ang eksklusibong cigar lounge ng Manila Peninsula. Tanging ang mahinang musika ng jazz at ang amoy ng mamahaling tabako ang bumabalot sa silid.Nakatayo ako sa gilid ng malaking bintana, pinapanood ang mga sasakyan sa ibaba. Ang hawak kong baso ng scotch ay malamig sa palad ko.Bumukas ang mabigat na kahoy na pinto.Pumasok si Michael Valderama. Nakasuot siya ng kulay abong suit. Ang bawat galaw niya ay puno ng kalkuladong awtoridad. Hindi siya mukhang natatakot. Mukha siyang isang lalaking alam kung ano ang pag-aari niya.As expected.Naglakad siya patungo sa kabilang dulo ng sofa at umupo. Inilapag niya ang kaniyang telepono sa mesa at tumingin sa akin.“You requested a private meeting, Rossi,” malamig na panimula niya. “I made time. Talk.”Umupo ako sa tapat niya. Inilapag ko ang baso ko. Tinitigan ko ang lalaking minsang pinakiusapan kong protektahan ang babaeng mahal ko.Binigyan niya si Loisa ng buhay na hindi ko kayang ibigay noon.At para doon, nirerespet