Todos os capítulos de Indayog sa Gabi : Capítulo 261 - Capítulo 270

Pagdating namin sa mainland, isang private medical convoy na ang naghihintay sa amin.Mabilis na inilipat si Helena sa isang stretcher at ipinasok sa ambulansya.Hindi umalis sa tabi niya si Gabriel.Duguan ang kamay niya, gulo-gulo ang buhok, pero ang mga mata niya ay nakatutok lang sa asawa niya. Pumasok siya sa ambulansya kasama ng mga doktor, at mabilis na umandar ang sasakyan patungo sa private hospital niya.Naiwan ako sa gilid ng kalsada kasama ni Karl at ng mga guards.Ang lamig ng simoy ng hangin ay tumagos hanggang sa mga buto ko. Tiningnan ko ang sarili ko.Duguan ang emerald green gown ko. Ang mamahaling Christian Louboutin ko ay puno ng putik at alikabok. Mukha akong basahan na ginamit at itinapon pagkatapos ng trabaho.“Ms. Loisa, may sasakyan na pong maghahatid sa inyo sa safehouse,” sabi ni Karl, inaalalayan ako patungo sa isang itim na SUV.“Hindi ba ako pwedeng bumalik na lang sa hotel ko?” pagod kong tanong.Umiling siya. “Protocol po ni Boss. Hangga't hindi pa nali

Hold me until she comes back. Dahil kapag dumating na ang araw na ‘yun... I’ll go.Tumupad ako sa usapan, Gabriel. Andito na siya. At ngayon, aalis na ako.Paglabas ko ng mansyon, sumalubong sa akin ang napakalamig na hangin ng madaling araw. Nakaparada ang isang itim na SUV sa driveway.Inilagay ni Karl ang maleta ko sa likod. Bago ako sumakay, lumingon ako sa mataas na bintana ng master’s bedroom. Madilim ito. Tahimik. Walang Gabriel na nakatingin mula roon para pigilan ako. Walang Gabriel na susundan ako.Dahil bakit naman niya gagawin iyon? Nabawi na niya ang mundo niya.Pumasok ako sa sasakyan at isinara ang pinto.“Let’s go, Karl,” utos ko, hindi na muling lumingon sa mansyon.Habang umaandar ang sasakyan palayo, binuksan ko ang bag ko at inilabas ang itim na token. Limang bilyon. Inihagis ko iyon pabalik sa loob ng bag na parang walang kwentang bagay.Sumandal ako sa upuan at ipinikit ang mga mata ko.Tangina. Mahal ko siya. Mahal na mahal ko ang lalaking iyon. At ito ang unang

“No,” malamig kong sagot, pilit pinapatigas ang boses ko. “It’s for me. Babasagin ko ito mamaya kapag nabato ko sa pader. I-pack mo na.”Naguguluhang tumingin ang lalaki, pero dahil sa kintab ng card ko, hindi na siya nagtanong.Nang makuha ko ang paper bag, lumabas ako ng store. Gusto ko sanang maging masaya. Hawak ko na ang relong nag-udyok sa akin na pumasok sa laro ni Gabriel. Pero habang naglalakad ako pabalik sa hotel, pakiramdam ko ay may mabigat na bato na nakadagan sa dibdib ko.Bumibili ako ng mga bagay na gusto ko, pero hindi ko mabili ang taong gusto ko.Tatlong araw. Tatlong araw lang ako sa Geneva bago ako nakaramdam ng matinding pagkabagot.Nasa akin na ang lahat ng damit, alahas, at relong gusto ko, pero ang katahimikan ng malaking suite ay nakakabaliw. Tuwing gabi, umiinom ako ng mamahaling wine habang nakatingin sa lawa, pero walang lasa ang alak.Kaya umalis ako.Nag-book ako ng private helicopter papuntang Zermatt. Nag-rent ako ng isang buong ski chalet na gawa sa

At bago ko pa mapigilan ang utak ko, pumasok ang isang pangalan. Gabriel.Instinctive na pumasok sa isip ko kung ano ang magiging reaksyon niya kapag nakita niya ang view na ito.“Gabriel would hate this quiet place,” pabulong kong sabi, at bago ko pa mamalayan, isang maliit na ngiti ang sumilay sa labi ko.Pero ang ngiting iyon ay agad ding naglaho, pinalitan ng isang matinding kirot na parang sumakal sa lalamunan ko.Ibinaba ko ang cellphone ko. Nawala ang gana ko.Ang problema sa kalayaan, kapag nasa itaas ka na at nakita mo na ang pinakamagandang view sa buong mundo, wala itong kwenta kung wala kang kasamang titingin dito.Ang dami kong pera, pero ang tanging taong gusto kong maka-share nito ay ang lalaking hindi kailanman magiging akin. Ang lalaking ang tanging hinabol sa buong buhay niya ay ang kaligtasan ng kaniyang asawa.“Check, please,” malamig kong utos sa waiter, kahit hindi ko pa nagagalaw ang pagkain ko.Pag-uwi ko sa penthouse, hindi ko na binuksan ang ilaw.Dumiretso a

Isang linggo ang lumipas.Ang pagtrato ni Michael sa akin ay unti-unting lumalim. Hindi na lang ito simpleng pagkakaibigan.Naramdaman ko ang panliligaw niya. Hindi rin siya nagtanong at ako lang din itong parang nag-aassume.Kinagabihan, nag-set up siya ng private dinner sa mismong terrace ng villa, nakaharap sa madilim ngunit kalmadong dagat ng Amalfi. May mga kandila sa paligid. Isang bote ng pambihirang vintage wine ang nakabukas.Nakasandal ako sa upuan ko, pinagmamasdan siya.“You’re staring,” natatawa niyang sabi, pinupunasan ang labi niya gamit ang table napkin.“Iniisip ko lang kung kailan ka hihingi ng kapalit,” prangka kong sagot. Hindi ko pa rin maitanggal ang defense mechanism ko. Sanay ako na sa mundong ito, walang libre.Sa Crimson Cloud Nine, bawat ngiti ay may presyo. Kay Don Arturo, ang bawat luxury bag ay may katumbas na oras sa kama. Kay Gabriel, ang bawat milyon ay nangangahulugan ng pag-ari niya sa akin sa harap ng maraming tao.Seryosong tiningnan ako ni Michael