All Chapters of Escaped my Maniac EX, Trapped by His Possessive Twin: Chapter 121 - Chapter 130

Sikat ng araw ang unang gumising sa akin.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, inaasahan na sasalubungin ako ng malamig na hangin ng aircon at ang malawak na espasyo ng kama.Ngunit sa halip, ang bumungad sa akin ay ang pamilyar at nakakapanatag na amoy ng mamahaling kape, toasted bread, at ang matapang na pabango ni Zian.Napabaling ako sa gilid.Nakatayo si Zian malapit sa dulo ng kama. Nakasuot lang siya ng itim na sweatpants, hubad ang kaniyang itaas, at ang kaniyang magulong buhok ay bumabagsak sa kaniyang noo.May hawak siyang isang bed tray na puno ng pagkain, pancakes na hugis puso na medyo tabingi ang isa, sariwang prutas, gatas, at mainit na kape na alam kong para sa kaniya dahil bawal sa akin ang caffeine ngayon.Nang mapansin niyang gising na ako, agad na nagliwanag ang madidilim niyang mga mata.Ibinaba niya ang tray sa bedside table at mabilis na lumapit sa akin.“Good morning, my beautiful wife,” malambing at paos na bati niya.Hindi pa man ako nakakasagot, yumu

Kung may isang bagay na natutunan ko sa loob ng apat na buwan ng pagiging asawa ni Zian Vladefiero, iyon ay ang katotohanang walang salitang ‘simple’ sa bokabularyo ng lalaking ito.Ginanap ang aming Gender Reveal Party sa malawak na dalampasigan ng pribadong resort ng pamilya Vladefiero.Ang buong pampang ay binalot ng puting carpet, at may mga dambuhalang arko ng mga mamahaling bulaklak na tila galing pa sa ibang bansa.Ang mga lamesa ay puno ng mga mamahaling putahe, at ang mga bisita—mula sa mga kilalang negosyante, matataas na opisyal ng gobyerno, hanggang sa mga kapwa ko doktor—ay lahat nakasuot ng eleganteng puting kasuotan.“Doc Hyacinth, gender reveal ba 'to o state dinner ng presidente?” natatawang bulong sa akin ni Chloe, ang secretary ko sa clinic na ngayon ay nakasara na, habang pinapanood ang isang sikat na international band na tumutugtog sa gitna ng stage.Katabi nito si Dr. Trej na hindi ko man lang inasahan na may namamagitan pala sa mga ito ngayon, masyado akong nab

Alam ng buong bansa ang balita—ang nawawalang anak ni Zian Vladefiero.At alam ni Agatha kung gaano kadelikado ang sitwasyong ito.Kung matatagpuan ng mga Vladefiero ang kumbentong ito na may nagtatagong kidnapper, baka madamay ang lahat ng inosenteng madre.Kailangan niyang gumawa ng paraan.“Hindi ako tatawag ng pulis,” malumanay na sabi ni Agatha, dahan-dahang lumuluhod sa sahig, pinapanatili ang eye contact kay Andrea. “Pero kung hindi papainumin ng gatas ang anak mo, iiyak siya nang iiyak. Baka may makarinig sa labas ng kumbento. Mayroon kaming formula milk at mainit na tubig sa kusina. Kukuha ako.”Nag-alinlangan si Andrea, pero umalingawngaw ang isa pang malakas na iyak ng sanggol. “B-Bilis! Limang minuto lang! Kapag nagtagal ka, hahanapin kita at babarilin kita sa ulo!”Tumango si Agatha at mabilis na lumabas. Ngunit pagdating niya sa kusina, hindi lang gatas ang kinuha niya. Kumuha siya ng isang maliit na vial ng sleeping pills na inirereseta sa isang matandang madre at dinur

At sa pinakamababang, pinakamaduming punto ng buhay ko, ang pagdating ni Ryu.Ginamit ko ang alindog at katawan ko ng mga panahong iyon, naging babae ako ng lalaking nasa harap ko.At sa madaling salita, naging paboritong ‘sugar baby’ niya ako.Ibinigay ko sa kaniya ang lahat—ang katawan ko, ang oras ko, at ang pinakamasakit sa lahat... ang puso ko.Akala ko, sapat na ang init na pinagsaluhan namin sa ilalim ng mga mamahaling kumot ng kaniyang penthouse na sandaling nagpahilom ng galit ko sa mag-inang iyon.Pero isang gabi, nalaman ko ang isang katotohanang dumurog sa kaluluwa ko.Magpapakasal siya. At hindi sa akin, kundi mismong sa step-sister ko na siyang umagaw ng aking mana!Para akong pinatay nang buhay noong gabing iyon. Ginamit lang ba niya ako para mas lalong ipamukha sa akin ang pagkatalo ko?Pinaglaruan lang ba niya ang kahinaan ko? Para talikuran ang magulong, madugo, at mapanlinlang na mundong iyon, nagpakalayo-layo ako.Tinalikuran ko ang magulo kong buhay at pumasok ako

AGATHA’S POVAng tahimik at nakakabinging ugong ng makina ng SUV ang tanging pumupuno sa loob ng madilim na sasakyan.Bawat pag-ikot ng gulong sa sementadong kalsada ay tila bumabaon sa aking dibdib.Malamig ang buga ng aircon, ngunit butil-butil ang malamig na pawis na namumuo sa aking noo.Ang amoy ng mamahaling leather ng upuan ay hindi sapat para itago ang amoy ng takot na unti-unting bumabalot sa buo kong pagkatao.Nang tuluyang bumagal ang takbo ng sasakyan, awtomatikong napadako ang paningin ko sa makapal at heavily tinted na bintana.At doon, parang biglang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.Isang mabilis na tibok ng puso ang yumanig sa aking buong sistema. Halos maputol ang aking hininga at tila may isang malaking kamay na sumakal sa aking lalamunan.Sa labas ng bintana, dahan-dahang bumubukas ang naglalakihang iron gates na gawa sa itim na bakal at pinahiran ng tunay na ginto.Bawat kurba ng bakal ay pamilyar na pamilyar sa akin. Ang disenyo nitong malaking letrang 'M' sa git