All Chapters of สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด : Chapter 31 - Chapter 40

และแล้ว เวลาที่จิ้นกั๋วรั่วซีรอคอยก็ได้มาถึง ในวันพระจันทร์เต็มดวงนี้ นางต้องได้เดินทางไปร่วมงานเลี้ยงชมพระจันทร์ของพระสนมกุ้ยเฟยแล้วสาวงามในชุดสีชมพูสดใส ปักเย็บด้วยลวดลายนกยูงสีทองรำแพนหางชมดอกไม้งาม สวมใส่รองเท้าไข่มุก พร้อมเครื่องประดับล้ำค่ามากมาย จึงได้ออกมายืนรอรถม้าจากจวนโหวอยู่ทางด้านนอกพร้อมด้วยแม่นมฮั่วผู้ติดตามคนสนิทเมิ่งหนี่ฮวาในชุดงดงามรุ่มร่ามสีเหลืองอ่อนเองเมื่อเห็นว่าจิ้นกั๋วรั่วซีได้เตรียมตัวออกเดินทางแล้ว นางจึงรีบเดินแกมวิ่งตามหลังจิ้นกั๋วรั่วซีมาโดยเร่งด่วน“พี่หญิง ข้าไปด้วยนะเจ้าคะ”เมิ่งหนี่ฮวาเอ่ยขึ้นอย่างเสนอหน้า“เอ๋ เจ้าเองก็ได้รับเทียบเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงชมพระจันทร์ของพระสนมกุ้ยเฟยด้วยอย่างนั้นหรือ?” จิ้นกั๋วรั่วซีเลิกคิ้วถาม“ข้าก็เข้าไปร่วมงานในฐานะผู้ติดตามของพี่หญิงอย่างที่เคยผ่านมาน่ะสิเจ้าคะ พี่หญิงจำมิได้หรือว่าที่ผ่านมา พี่หญิงมักให้ข้าคอยติดตามออกงานมาด้วยตลอด”เมิ่งหนี่ฮวาพูดขึ้นน้ำเสียงสดใส“แต่ว่าวันนี้ข้ามิสะดวก และนับจากนี้ไปเจ้ามิต้องคอยติดตามข้าไปที่ใดอีกแล้ว เพราะข้ามีแม่นมฮั่วคอยติดตามดูแลแล้ว เข้าใจหรือไม่?จิ้นกั๋วรั่วซีพูดขึ้นน

“กล้าดีอย่างไรจึงได้มากล่าววาจาทัดทานความรักข้าเช่นนี้?” ฉู่จวินเหยียนว่าพลางหรี่นัยน์ตาเหยี่ยวของเขามองไปยังท่านอ๋องจิ้งด้วยท่าทีควบคุมโทสะอย่างล้นเปี่ยมจิ้นกั๋วรั่วซีเองก็มองไปยังเขา ดูเขาอย่างเต็มสองตา วันนี้นางก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า การต่อสู้ครั้งนี้จะจบลงเช่นไร"อ๋องจิ้น เจ้ามีเหตุผลอันใดจึงได้กล่าววาจาทัดทานเช่นนี้?"ฮ่องเต้ตรัสขึ้นด้วยความไม่เข้าพระทัยอยู่หน่อยๆ"เหตุที่กระหม่อมคัดค้าน เนื่องด้วยมีความเมตตาจะรับเอาคุณหนูเมิ่งมาเป็นชายารองของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ ผู้ใดก็รู้เมื่อก่อนหน้านี้นั้น คุณหนูเมิ่งเฝ้ารัก เฝ้าติดตามกระหม่อมมามากเพียงใด หลังจากที่ได้ส่งให้คุณหนูเมิ่งไปบวชชียังอารามป่าไผ่ ขัดเกลาอบรมจิตใจมาอย่างหนัก จนนางได้กลับเข้าเมืองหลวงแล้ว กระหม่อมจึงเห็น สมควรที่จะใช้โอกาสอันดีนี้ แจ้งข่าวอันเป็นมงคลให้ทุกคนได้รับทราบเช่นกัน"อ๋องจิ้นพูดขึ้นด้วยความสง่าผ่าเผย"หม่อมฉันเกรงว่าท่านอ๋องจิ้นอาจจะมีความเอาใจผิดอะไรบางอย่างเพคะ หม่อมฉันยอมรับว่าเมื่อก่อนหน้านี้หม่อมฉันอาจจะเคยหลงรักท่านอ๋องจิ้นมาแต่ฝ่ายเดียวอยู่บ้าง แต่ทว่าคนเราเมื่อถูกทำร้ายจิตใจมานานเนิ่น รักได้ก็

ฉู่จวินเหยียนเห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาทันใด ก่อนจะลงมือดีดพิณในจังหวะตื่นเต้นเร้าใจทำเอาเมิ่งหนี่ฮวาถึงขั้นไปไม่เป็น ก้าวขามิออกไปเสียด้วยซ้ำ ผู้คนมากมายจึงได้ซุบซิบนินทานางถึงขั้นหัวเราะเยาะนางออกมาแล้วในยามนี้ผิดกันกับเมิ่งจินเจียวที่กรีดกรายร่ายรำแต่ละท่วงท่าได้งดงามอ่อนช้อยจับใจยิ่ง เมื่อเสียงพิณบรรเลงจบลง นางจึงได้รับเสียงปรบมืออย่างล้นหลาม อีกทั้งแม้แต่ฮ่องเต้และพระสนมกุ้ยเฟยเองก็ยังทรงตรัสชมเชยนางขึ้นมาอีกด้วยนอกจากนี้ฮ่องเต้ยังทรงใส่พระทัยไปถึงด้วยว่าเมิ่งจินเจียวในวันนี้ได้สวมใส่ชุด เครื่องประดับและรองเท้าพระราชทานเข้ามาในวังหลวงด้วยก็ยิ่งทำให้นางดูน่ามองมากขึ้นไปอีก ทำให้เมิ่งหนี่ฮวารู้สึกอิจฉาจนทนไม่ไหว นางจึงได้แสร้งทำน้ำชาหกรดลงบนเสื้อผ้าของเมิ่งจินเจียวเข้าพระสนมกุ้ยเฟยเห็นอย่างนั้นก็ทรงตรัสให้เมิ่งจินเจียวไปเปลี่ยนชุด ซึ่งนางเองก็ยอมไปเปลี่ยนชุดแต่โดยดีโดยมีเมิ่งหนี่ฮวาคอยติดตามไปด้วยจิ้นกั๋วรั่วซีมิได้ไว้วางใจเมิ่งหนี่ฮวาเลยสักนิด อีกทั้งยังอยากจะรู้ด้วยว่านางจะมาไม้ไหนจึงบอกให้แม่นมฮั่วคอยระวังตัวเอาไว้ก่อนยิ่งเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องกันสองต่อสองแล้ว พบว่าเ

วันเวลาผ่านพ้นไปได้อีกมินาน ฉู่จวินเหยียนคนโหด ก็ได้เดินทางมาสู่ขอจิ้นกั๋วรั่วซีตามที่เขาได้เคยลั่นวาจาเอาไว้จริงๆขบวนของหมั้นมากมายพร้อมญาติผู้ใหญ่พรั่งพร้อมของสกุลฉู่ต่างพากันเดินทางมาที่จวนเมิ่งกั๋วกง จนแทบมิมีที่ว่างเว้น ในห้องโถงรับรองอันโอ่โถงนี้จึงดูแน่นขนัดลงถนัดตาเจิ้งฮูหยินต่างให้การรับรองต้อนรับแขกทุกคนอย่างสมเกียรติด้านเมิ่งกั๋วกงผู้เป็นประธานของสกุลเมิ่งเอง ก็มิได้ขัดข้องแต่ประการใดในการยกเมิ่งจินเจียวให้ได้แต่งงานกับท่านโหวผู้นี้หลังจากรับของหมั้นอันมากมายเปี่ยมล้นเสร็จสิ้นไป ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจึงได้คุยกันเรื่องฤกษ์งามยามดีในการจัดงานแต่งงานของทั้งคู่ต่อพร้อมปล่อยให้ทั้งสองคนได้มีโอกาสจูงมือเดินเล่นด้วยกันตามลำพังต่อ“มิคิดมิฝันมาก่อนเลยว่า เจ้าจะได้มาเป็นฮูหยินของข้าจริงๆ”ฉู่จวินเหยียนพูดพลางทอดสายตามองดูจิ้นกั๋วรั่วซีด้วยความคลั่งรัก“ข้าเองก็มิคิดมิฝันมาก่อนเช่นกันเจ้าค่ะว่าจะได้ท่านโหวมาเป็นสามีด้วยความรวดเร็วว่องไวเช่นนี้”จิ้นกั๋วรั่วซีตอบไปตามความเป็นจริง เพราะนางทะลุมิติมาได้ไม่นานเท่าใดนัก ก็ต้องได้มาแต่งงานกันกับเขาเสียแล้ว แต่ครั้นกระนั้นจะให้นางปฏิเสธห

“ท่านโหว เจ้าคะ แต่นี่มันยังเป็นเวลากลางวันแสกๆ อยู่นะเจ้าคะ”จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวแย้งขึ้นด้วยสีหน้าแววตาตื่น“กลางวันแล้วอย่างไรล่ะ ในเมื่อเราสองได้แต่งงานเข้าหอกันแล้ว อีกทั้งข้ายังได้รับการปูนบำเหน็จอย่างเต็มขั้นให้หยุดทำงานได้เต็มที่ครึ่งปีเป็นอย่างน้อย ข้าจะร่วมรักกับเจ้าที่ใด เมื่อใด เวลาใดก็ได้ทั้งนั้น”เขาก้มหน้าลงมาบอกกล่าวอยู่ข้างริมใบหูเล็กของจิ้นกั๋วรั่วซีน้ำเสียงนุ่ม อีกทั้งยังฉีกยิ้มหล่อเหลาให้ประดับอยู่บนใบหน้า ยั่วยวนจิ้นกั๋วรั่วซีอยู่อย่างนั้น ทำเอาเธอนึกหมั่นเขี้ยวถึงขั้นแอบยกมือเล็กขึ้นไปบิดแก้มเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้แล้ว“โอ๊ย ฮูหยินแกล้งข้า รังแกข้า เช่นนั้น อย่าหาว่าข้าคนนี้ใจร้าย ใจดำก็แล้วกันนะ”หลังกล่าวจบเขาก็ฟาดแส้ใส่ก้นม้า เพื่อให้มันวิ่งไวขึ้นอีก พาเขาและเธอไปแวะที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ที่มีผู้คนเยอะแยะมากมายอยู่ในนั้น บ้างก็กำลังนั่งจิบชา บ้างก็กำลังดูการแสดงงิ้วอยู่ด้วยความตื่นตาตื่นใจเถ้าแก่โรงเตี๊ยมเองเมื่อเห็นว่ามีผู้ใดมาเยือนเขาก็เร่งรีบมาให้การต้อนรับโดยเร่งด่วน กู่ว่านโหวสั่งความไปแต่เพียงสั้นๆ ว่า ขอห้องที่ดีที่สุดและราคาแพงที่สุด พร้อมด้วยอาหารแล