All Chapters of สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด : Chapter 21 - Chapter 30

ใช้เวลาเดินทางอีกราวหนึ่งชั่วยาม (สองชั่วโมง) ขบวนเดินทางของจิ้นกั๋วรั่วซีก็มาถึงยังเมืองหลวง ฉู่จวินเหยียนแจ้งให้นางได้รับทราบว่า เขาได้ส่งม้าเร็วให้ล่วงหน้าไปก่อนเพื่อแจ้งให้ทางครอบครัวของนางได้รับทราบถึงการมาเยือนของนางแล้ว เห็นท่าทีของเขาบุ่มบ่ามเช่นนี้ แต่ทว่าก็รู้วิธีในการปฏิบัติตามธรรมเนียมอยู่มิน้อยอีกทั้งหลังต่อสู้กับคนไม่ประสงค์ดีเสร็จ เขายังเลือกที่จะนั่งบนหลังม้า คอยดูแลความปลอดภัยให้กับจิ้นกั๋วรั่วซีอยู่ทางนอกรถม้าด้วย"ถึงจวนของเราแล้วเจ้าค่ะคุณหนู อ่ะนั่น นายท่านสกุลเมิ่งพร้อมด้วยฮูหยินมายืนคอยต้อนรับคุณหนูกลับจวนแล้ว"แม่นมฮั่วพูดด้วยท่าทีตื่นเต้นดีใจ เพียงก้าวแรกที่จิ้นกั๋วรั่วซีเดินลงจากรถม้า เธอก็เห็นภาพศาสตราจารย์นายแพทย์กั๋วจิ้นเต๋อ ซ้อนทับอยู่ในร่างของชายวัยกลางคนผู้นี้ อีกทั้งภรรยาของเขายังมีรูปร่างหน้าตาเหมือนมารดาของเธอยุคปัจจุบันอย่างไม่มีอะไรผิดเพี้ยน"พ่อคะ แม่คะ หนู" ร่างบางเอ่ยขึ้นน้ำเสียงแผ่ว พร้อมโผตัวเข้าไปกอดผู้เป็นบิดา มารดาเอาไว้"ดูสิอาเจียว ร้องไห้เป็นเด็กๆ ไปแล้ว"มารดากล่าวเย้าขึ้นด้วยความเอ็นดู"ลำบากเจ้าแล้วนะอาเจียว"บิดาพูดต่อด้วยน้ำเสียงมีเมตตาไม่

“เอกสารหลักฐานในการสั่งการให้ทำร้ายเจ้า” เมิ่งกั๋วกงกล่าวทวนคำน้ำเสียงเครียด“ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านแม่ ลองอ่านเอกสารพวกนี้ดูเถิดเจ้าค่ะ”จิ้นกั๋วรั่วซีพูดขึ้นอย่างไม่ปิดบัง อีกทั้งยังนำเอกสารเหล่านั้นออกมาส่งมอบให้ผู้เป็นบิดา มารดาดูเมิ่งกั๋วกงและเจิ้งฮูหยิน อ่านเอกสารพวกนั้นแล้ว ต่างก็พากันกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ“ไป๋เหลียนซือร้ายกาจมากถึงเพียงนี้เชียว”เจิ้งฮูหยินเอ่ยเสียงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน“นอกจากนี้ยังมีสิ่งนี้ด้วยเจ้าค่ะ ลูกธนูดอกนี้มิทราบท่านพ่อ ท่านแม่ พอจะบอกที่มาของลูกธนูดอกนี้ให้ข้ารู้ได้หรือไม่?”จิ้นกั๋วรั่วซีพูดพร้อมนำลูกธนูที่นางเก็บไว้ในห่อผ้าออกมาวางลงบนโต๊ะ เจิ้วหวั่นอีผู้เป็นมารดาตรวจตราดูลูกธนูดอกนั้นอยู่สักพักก็เงยหน้าขึ้นมองสบสายตาผู้เป็นสามีแล้วก็นิ่งเงียบไป“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ท่านพ่อ ท่านแม่พอจะทราบที่มาของลูกธนูดอกนี้หรือไม่ ในขณะที่ข้าเดินทางกลับเข้าเมืองหลวง ขบวนเดินทางของข้าถูกลอบโจมตี หรือหากจะเรียกให้เหมาะสมก็คือถูกลอบฆ่าด้วยจุดประสงค์ใดก็ยังมิรู้เจ้าค่ะ ข้าคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ข้าต้องปกป้องตนเองเสียที เพราะหากยังขืนนิ่งเฉย ไม่ขยับตัว

“เช่นนั้นหากข้าอยากฆ่าคนเล่า”“ข้าหรือจะยอมให้ฮูหยินมือเปื้อนเลือด เจ้าอยากฆ่าใครบอกข้ามาสิ ข้าคนนี้จะมือเปื้อนเลือดเพื่อเจ้าเอง” ฉู่จวินเหยียนกล่าวกลั้วด้วยรอยยิ้ม“หากผู้นั้นคืออ๋องจิ้น และไป๋เหลียนซือเล่าเจ้าคะ ท่านโหวจะกล้าลงมือหรือไม่”จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวหยั่งเชิง“การจะฆ่าพวกเขา เป็นเรื่องที่ง่ายดายประดุจพลิกฝ่ามือ แต่ทว่าการที่ไม่ได้ฆ่าทันที ย่อมมีความสนุกมากกว่า มิทราบฮูหยินสนใจอยากเล่นกับพวกเขาจนเหนื่อย แล้วค่อยฆ่าพวกเขาทีหลังหรือเปล่าล่ะ ข้าช่วยเจ้าได้นะ ขอแค่เพียงเจ้ารับข้าเข้าไปไว้พิจาณาในหัวใจสักหน่อยแค่นั้นเอง”“ข้าเหนื่อยกับท่านโหวแล้ว ข้าหรือจะกล้าฆ่าคนได้จริงๆ ข้าเพียงแค่อยากแก้แค้นพวกเขากลับไปก็เท่านั้นเอง นอกจากนี้ข้ายังเก็บอาวุธเป็นลูกธนูดอกนี้ได้เมื่อคราวที่พวกเราถูกลอบทำร้ายครั้งก่อน หากท่านโหวอยากช่วยข้าจริงๆ แล้วล่ะก็ช่วยข้าเอาผิดเจ้าของธนูดอกนี้ทีเถอะ”จิ้นกั๋วรั่วซีพูดพร้อมส่งลูกธนูดอกนี้ให้เขาซึ่งฉู่จวินเหยียนก็ยอมรับไปแต่โดยดี เขายกยิ้มมุมปากขึ้นมาน้อยๆ พร้อมกล่าวต่อไปว่า“ในอีกสามวันข้างหน้า พระสนมกุ้ยเฟยจะจัดงานเลี้ยงขอพรพระจันทร์ขึ้น เทียบเชิญย่อมถูกส่

เมิ่งหนี่ฮวาได้ยินอย่างนั้น นางก็กัดฟัน กำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจพร้อมกล่าวตาม หลังจิ้นกั๋วรั่วซีมาด้วยความอาฆาตว่า“เมิ่งจินเจียว เจ้าคิดหรือว่า ข้าจะปล่อยให้เจ้าได้อาศัยอยู่ที่เมืองหลวงแห่งนี้ได้นาน ข้ามีส่วนทำให้เจ้าถูกเนรเทศออกไปได้ แล้วเจ้าคิดหรือว่าการที่เจ้ากลับมาครานี้ ข้าจะมิสามารถเขี่ยเจ้าไปให้พ้นทางได้อีกครั้งกันน่ะ”ทางด้านจิ้นกั๋วรั่วซีเมื่อเดินทางมาถึงและนั่งลงยังโต๊ะอาหาร เจิ้งหวั่นอีผู้เป็นมารดาก็รีบตักอาหารให้นางด้วยความเอาใจใส่ เนื่องด้วยมีเมิ่งจินเจียวเป็นบุตรีสุดท้องเพียงคนเดียว บุตรชายอีกสองคนของนาง ตอนนี้ได้ถูกส่งไปประจำการยังเมืองนอกด่านเสียตั้งสองคน ทำให้เจิ้งหวั่นอี ดูแลรักใคร่เมิ่งจินเจียวเป็นพิเศษประดุจดั่งไข่ในหิน“อาเจียว มิรู้เจ้าทราบมาแล้วหรือยังว่า ในอีกสามวันข้างหน้า พระสนมกุ้ยเฟยได้จัดงานเลี้ยงชมจันทร์ขึ้นในวังหลวง และในตอนนี้เทียบเชิญได้มาถึงจวนของเราแล้ว”เมิ่งกั๋วกงพูดขึ้นน้ำเสียงเรียบ“เอ๋ ข้าพึ่งทราบมาก่อนหน้านี้มินานเองเจ้าค่ะ เมิ่งหนี่ฮวานางได้มาบอกข้าเมื่อครู่นี้เองเจ้าค่ะท่านพ่อ”จิ้นกั๋วรั่วซีตอบตามไปความเป็นจริงโดยมิได้กล่าวพาดพิงไปถึงท

“ทรมานหนักมากแล้วใช่หรือไม่ เช่นนั้นให้ข้าได้ช่วยฮูหยินให้ผ่อนคลายเถอะนะ หมอเทวดาบอกเอาไว้ว่าเดิมตัวข้าถูกวางยาพิษร้ายมาได้เนิ่นนานหลายปีแล้ว หากจะถอนพิษต้องใช้กางเกงในสร้อยไข่มุกนี้ให้ช่วยแก้ไข เพียงฮูหยินให้ข้าดูดกินน้ำรัก มินานอาการของข้าก็จักหายดี คิดเสียว่าช่วยลูกนกลูกกาเอาบุญสักคราเถอะนะ รับรองว่าฮูหยินจะชอบและติดใจเป็นแน่"หลังเขากล่าวจบ จิ้นกั๋วรั่วซีก็ถูกถอดกางเกงในสร้อยไข่มุกนี้ออก อีกทั้งเขายังเลิกชายกระโปรงของนางขึ้นไปกองไว้ที่หน้าท้องเรียบเนียนสวย จัดท่วงท่าน่าอับอายราวกับว่ากำลังจะตรวจภายในให้เธออย่างไรก็อย่างนั้น“ไม่เอาเจ้าค่ะท่านโหว อย่ากระทำกับข้าเช่นนี้เลย” จิ้นกั๋วรั่วซีเอ่ยห้ามน้ำเสียงสั่นไหว แต่ทว่าเรี่ยวแรงของสตรีตัวน้อยที่ถูกวางยาหรือจะสู้พญาช้างสารอย่างเขาได้ ฉะนั้นแล้วยามนี้เองร่องบุปผางามจึงถูกปลายลิ้นเรียวอุ่นร้อนของท่านโหวทำการแทะเล็มดูดชิมความหอมหวานเสียจนร่างน้อยผลิตน้ำหวานหลั่งรินออกมาดั่งสายธารไหลจิ้นกั๋วรั่วซีรู้ดีว่าในยามนี้เขาได้กระทำรักด้วยปากให้กับเธอ อีกทั้งยังได้รีดเค้นยาพิษปลุกสวาทจากสร้อยไข่มุกเส้นนี้ออกมาจนหมดจรด จนกระทั่งร่างงามเสร็จสุขสม