All Chapters of สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด : Chapter 1 - Chapter 10

นิยายเรื่อง : สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด 身为恶女孙女,我要坏到底！Author : 爱飛 อ้ายเฟยวาดปก : KA Ze** เรื่องย่อ ** ไม่รู้จะถือได้ว่าเป็นเรื่องที่น่าตลกขบขัน หรือน่าสมเพชเวทนาก็สุดที่จะพรรณนาได้ เมื่อจิ้นกั๋วรัวซีสาวสวยจากศตวรรษที่ 21 ต้องตกเขาตายจากการเหนื่อยจนหน้ามืดวูบหมดสติ เนื่องจากเข้าเวรเช้าบ่าย เช้าดึก ติดกันมาหลายวันแล้วใช่แหล่ะ เธอสวย เธอรวย เธอเริ่ด แต่เธอเป็นโสดไง หลังจากลงเวรดึกวันนี้จึงได้ถ่อขับรถหลายร้อยกิโลเมตรเพื่อมาขอพรยังวัดเปิดใหม่ชื่อดังนี่ ให้ได้มีเนื้อคู่ดีๆ กับเขาสักคน อย่างน้อยๆ ก็ต้องดูหล่อเหลาน่าคบหาอย่างท่านอ๋องจิ้น พระเอกในนิยายเรื่อง พรนับพัน ฉันรักเธอ หว่ออ้ายหนี่ หวางเฟย ที่เธอพึ่งอ่านเนื้อหาในนิยายมาได้หมาดๆ ยังไงกันล่ะในนิยายเรื่องนี้พระนางรักกันปานจะกลืนกิน แต่ดันมีฮองเฮาตัวร้ายสารเลวเข้ามาแทรกกลางไปเสียอย่างนั้น เนื่องจากอยากผลักดันหลานสาวตัวเอง นามเมิ่งจินเจียวให้ได้แต่งกับท่านอ๋องจิ้นแทนแต่สุดท้ายนางร้ายตัวประกอบอย่างเมิ่งจินเจียวกลับถูกเนรเทศไปเพราะตนเองก็ประพฤติชั่วไม่ต่างไปจากฮองเฮาผู้เป็นป้ายังอารามป่าไผ่ ทำให้ผู้อ่านอย่างจิ้นกั๋ว

“อย่าส่งเสียงร้องดังไป”เมื่อเห็นจิ้นกั๋วรั่วซีพยักหน้าลงน้อยๆ เขาจึงยอมปล่อยมือออกแต่โดยดี หลังจากนั้นจึงจับหมุนร่างงามให้มาเผชิญหน้ากับเขาต่อ ก่อนจะลงมือปลดกระดุมชุดทำงานของจิ้นกั๋วรั่วซีออกด้วยประกายสายตาอันหวามไหว เธอรีบจับมือของเขาเอาไว้มั่น นับวันเขาก็ยิ่งอาการหนักไปหน้า จนไม่รู้ว่าเป็นโรคจิตเภทไปแล้วหรือไม่ จิ้นกั๋วรั่วซีเห็นทีคงต้องตัดใจจากวิชาชีพพยาบาลที่เธอรัก ไปทำงานที่บริษัทช่วยพ่อของเธอบริหารงานแล้วกระมัง จึงจะสามารถหนีจากการคุกคามของเขาไปได้“พอได้แล้วค่ะ ท่านผู้อำนวยการฮั่ว ถือซะว่าฉันขอ”จิ้นกั๋วรั่วซีเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสั่น“เธออยากให้ฉันออกไป?” เขาหรี่ตาเลิกคิ้วถาม“ค่ะ” จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวรับคำสั้นๆ“ถ้าอย่างนั้นกัดคอของฉัน วันนี้ใครใช้ให้เธอใส่กระโปรงสั้นมา แถมยังขึ้นไป CPR คนไข้แบบนั้นอีก เธอตั้งใจที่จะยั่วยวนฉันชัดๆ แล้วยังอยากจะให้ฉันปล่อย”หลังได้ยินคำกล่าวที่เอาแต่ได้ และสมองที่จินตนาการไปอย่างไร้ขอบเขตของเขา จิ้นกั๋วรั่วซีก็กัดเม้มริมฝีปากตนเองไว้แน่นเสียจนห้อเลือดก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปกัดซอกคอของเขาเบาๆ เขาจึงแสยะยิ้มขึ้นด้วยความพอใจ ก่อนจะยอมเดินยิ้มกรุ่มกร

แต่ทว่า ไม่ว่าจิ้นกั๋วรั่วซีจะพยายามข่มตาให้นอนหลับมากเพียงไร เธอกลับมิอาจที่จะข่มตาให้นอนหลับได้ลงเลยแม้แต่เพียงนิด เนื่องจากเนื้อหาในนิยายเรื่องพรนับพัน ฉันรักเธอ หว่ออ้ายหนี่ หวางเฟย ที่เธอพึ่งจะอ่านจบไปหมาดๆ นี้ มาคอยตามรังควาน รบกวนเธอตลอด ทุกคราที่หลับตาลงเธอก็จะมองเห็นว่าท่านอ๋องจิ้นชายหนุ่มในจินตนานการมาคอยยืนส่งยิ้มให้เธออยู่ตลอดเมื่อเป็นอย่างนั้น จิ้นกั๋วรั่วซีจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ รวบผมยาวหางม้าผูกโบเรียบร้อย ก่อนจะส่งแมสเซนเจอร์แจ้งให้ครอบครัวได้รับทราบว่าเธอกำลังจะขับรถเดินทางออกจากบ้านไปที่ไหนแม้ว่าบิดา มารดา จะพยายามห้ามปรามเธอด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นว่าเธอเข้าเวรเช้าบ่าย เช้าดึก ติดต่อกันมาหลายวันแล้ว อยากให้เธอพักอีกสักหน่อยค่อยเดินทางก็ยังไม่เป็นผล ร้อนถึงนายแพทย์จิ้นกั๋วเต๋อ ผู้เป็นบิดาอีกทั้งยังเป็นผู้อำนวยการของเครือโรงพยาบาลสกุลจิ้นกั๋วหลายแห่งต้องส่งคนขับรถมารับจิ้นกั๋วรั่วซีนั่นแหล่ะ เธอจึงยอมที่จะเป็นคุณหนูนั่งอยู่เบาะหลัง ยอมรับในคำของของบิดา การเดินทางไปสักการะไหว้พระขอพรบนเทือกเขาสูงครั้งนี้จึงได้รับการอนุมัติไปแต่โดย

“นี่พวกเจ้ามันจะมากไปแล้วนะ คุณหนูของข้ามิเคยทำเรื่องเดือดร้อนอะไรให้พวกเจ้า ไยพวกเจ้าจึงต้องคอยมาตามรังแกกันมากถึงเพียงนี้ด้วย”แม่นมฮั่วพูดขึ้นด้วยความเหลืออด“พวกเขาคือใครกันน่ะ แม่นมฮั่ว”จิ้นกั๋วรั่วซีป้องปากกระซิบถาม“พวกเขาคือคนที่พากันรุมรังแกพวกเรามาโดยตลอดเจ้าค่ะคุณหนู” แม่นมฮั่วตอบ“เอ๋ มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยหรือ มิใช่ว่าข้ามีฐานะสูงส่งเป็นถึงหลานสาวของฮองเฮา แล้วข้าต้องเป็นฝ่ายรังแกคนอื่นไปทั่วมิใช่หรือไง?”จิ้นกั๋วรั่วซีขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย“โถ่เอ้ย มดสักตัวคุณหนูยังไม่เคยฆ่า แล้วจะมาเป็นฝ่ายรังแกผู้อื่นไปได้อย่างไรกันเจ้าคะ?”แม่นมฮั่วตอบกลับมาน้ำเสียงขรึม ก่อนหญิงสาวในชุดนักบวชสาวสี่คนจะพากันฟาดท่อนฟืนลงบนฝ่ามือตนเองเบาๆ ในท่าทางพร้อมรบอย่างเต็มที่ ก่อนจะพากันกรูเข้ามาหมายทำร้ายทุบตีจิ้นกั๋วรั่วซีและแม่นมฮั่วต่อแน่นอนว่าจิ้นกั๋วรั่วซีนั้นเป็นถึงทายาทมหาเศรษฐี หาใช่คุณหนูผู้อ่อนแอที่ดีแต่แต่งตัวสวยไปวันๆ เสียเมื่อไหร่ เรื่องการต่อสู้ในทุกรูปแบบเธอล้วนเข้าคลาสเรียนและฝึกฝนมาจนเชี่ยวชาญมาก่อนหน้านี่อยู่แล้ว เช่นนั้นทำไมเธอถึงจะยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเธอได้อย่างง

“อื้อ” จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวรับคำอีกฝ่ายขึ้นมาในใจ พร้อมใช้น้ำล้างเท้าเทราดรดลงบนศีรษะแม่ชีไป๋จิ้งจนหมด“เจ้าๆๆ?” แม่ชีไป๋จิ้งทำได้เพียงส่งเสียงร้องคำรามขึ้นในลำคอ หลังจากเห็นว่าสมุนของแม่ชีไป๋จิ้งทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว จิ้นกั๋วรั่วซีจึงยอมปล่อยพวกนางไป ทั้งสองคนต่างนั่งทำสมาธิและสวดมนต์กันอยู่คนละมุมห้อง เมื่อเห็นว่าดวงตะวันตกดินไปแล้วพักใหญ่ จิ้นกั๋วรั่วซีจึงได้ละจากการทำสมาธิสวดมนต์เอ่ยขึ้นมาว่า“พวกเราเข้านอนกันเถอะแม่นมฮั่ว”หลังจากเรื่องราวมากมายผ่านพ้น จิ้นกั๋วรั่วซีก็ชวนแม่นมฮั่วเข้านอนต่อ แต่ด้วยท่าทีอ้ำอึ้งปนความสงสัยที่ส่งมาจากสายตาคู่นั้น ก็ทำให้จิ้นกั๋วรั่วซีตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินมาข้างหูว่า“ท่านแม่ของข้าเป็นบุตรีจวนแม่ทัพ ตอนยังเล็กข้าเคยฝึกวิชาการต่อสู้มาก่อน เช่นนี้เจ้าพอจะเข้าใจหรือยัง ว่าเพราะเหตุใด ข้าจึงพอมีวรยุทธ์ติดตัวมาอยู่บ้าง ที่ผ่านมาข้ายอมให้พวกนางข่มเหงรังแกอยู่เนิ่นนานแล้ว แต่ทว่านับจากนี้ไป ข้าจะมิยอมอีก”คำกล่าวของจิ้นกั๋วรั่วซีทำให้แม่นมฮั่วได้ย้อนความทรงจำไปยังวัยเด็ก ที่นางเคยเห็นมารดาของจิ้นกั๋วรั่วซีสอนวิชาการต่อสู้และการใช้อาวุธให้กับคุณหน