Semua Bab สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด : Bab 11 - Bab 20

ไม่ผิดเขาคือฮั่วจงหยาง หมอหนุ่มในยุคปัจจุบันที่ติดตามเธออย่างบ้าคลั่งมาเนิ่นนานหลายปีคนนั้นนั่นเองไม่ทราบว่าเกิดอาการผีผลัก หรือนรกส่งคนอย่างเขาให้มาตามรังควานเธออีกก็มิรู้ได้ ในยามนี้เองเธอถึงได้มาพบเจอกับเขาเข้าอีกในสถานการณ์และสถานที่เช่นนี้แล้วจิ้นกั๋วรั่วซีโอดครวญขึ้นมาในใจ“คุณชายฉู่ เอ่อ ท่านโหว คือว่าแม่ชีไท่ไท่ฝากให้พวกเรา นำจดหมายฉบับนี้มามอบให้กับท่านโหวเจ้าค่ะ”แม่นมฮั่วที่แลดูเหมือนจะมีสติมากกว่าจิ้นกั๋วรั่วซีไปหลายขุมตอบคำถามของอีกฝ่ายกลับไป อีกทั้งยังยื่นจดหมายที่แม่ชีไท่ไท่เขียนขึ้นส่งมอบให้กับฉู่จวินเยียนด้วย เขารับจดหมายฉบับนั้นออกมาเปิดอ่าน ก่อนจะเอ่ยออกมาน้ำเสียงเยียบเย็นว่า“เจ้าใช้มือข้างไหนถือดาบวางพาดลำคอนาง?"“ขะ ข้างขวาขอรับ” ทหารยามตอบคำถามน้ำเสียงสั่นงันงก หลังจากนั้นมินานฉู่จวินเหยียนจึงใช้ดาบที่ตนพกมาด้วยตัดมือของชายผู้นั้นจนขาดกระเด็นไปในพริบตาเดียว“กรี๊ด” จิ้นกั๋วรั่วซีและแม่นมฮั่วส่งเสียงกรีดร้องออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย จิ้นกั๋วรั่วซีเป็นพยาบาลมาก่อน จึงพอรับได้กับเลือดอยู่บ้างมิค่อยตกอกตกใจเท่าใดนัก แต่ทว่าแม่นมฮั่วนั้นกลับหวาดกลัวจนเป็นลมหมด

หลังจากตรวจดูชีพจรของเขาไปได้สักพัก จิ้นกั๋วรั่วซีก็ได้ข้อสรุปว่า ก่อนหน้านี้เขาอาจมีการเจ็บป่วยมาก่อนจริงๆ มิว่าจะเป็นการได้รับสารพิษบางอย่างหรือการได้รับการกระทบกระเทือนอะไรบางอย่างมาก่อนในอดีต“ท่านโหว มิทราบอาการคลุ้มคลั่งอย่างเช่นเมื่อครู่นี้ ก่อนหน้านี้เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนหรือไม่?”จิ้นกั๋วรั่วซีเอ่ยถามด้วยท่าทีสุขุมเคย” เขาตอบกลับมาแต่เพียงสั้นๆ“แล้วแก้ไขเช่นไร จึงได้ดีขึ้นหรือเจ้าคะ?”เมื่อถามคำถามนี้ออกไปจิ้นกั๋วรั่วซีก็สังเกต เห็นว่าเขามีท่าทีนิ่งขรึมลงไปทันตา อีกทั้งยังขบเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น ก็ทำให้เธอได้รับทราบว่าเขายังไม่น่าพร้อมที่จะเล่าอะไรให้เธอฟังตอนนี้เธอจึงยังไม่ได้ซักไซ้กล่าวถามอะไรให้มากความไปมากกว่านี้ จึงเปลี่ยนเรื่องพูดไปเรื่องอื่นแทนว่า“แล้วมิทราบท่านโหวชอบกินอะไร เย็นนี้ข้าจะลองเข้าครัวทำอาหารลองดูน่ะ ข้าและแม่นมฮั่วพอมีตำลึงติดตัวมาสักหน่อย พวกเราสามารถจ่ายค่าที่พักและค่าอาหารให้กับท่านโหวพร้อมค่าเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงได้นะ แต่หากมิพอเมื่อข้ากลับถึงเมืองหลวงไปแล้ว จะนำตำลึงจากสกุลเมิ่งมาให้ท่านโหวอีกก็ย่อมได้”จิ้นกั๋วรั่วซีเอ่ยออกไปน้ำเสียงนุ่มด้วยเ

“เอาเถอะท่านโหว พวกเรามากินข้าวกันก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง อีกทั้งอาหารพวกนี้ข้ายังตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือ”จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวเปลี่ยนบรรยากาศ พร้อมกันนั้นนางยังลงมือตักข้าวและคีบอาหารให้เขาด้วยความเอาใจใส่ซึ่งฉู่จวินเหยียน ก็ยอมกินอาหารเข้าไปแต่โดยดี เพียงมินานอาหารทุกอย่างที่จิ้นกั๋วรั่วซีทำก็หมดเกลี้ยงลงไปในพริบตา“ท่านโหว เจริญอาหารยิ่งนัก เห็นแบบนี้ ข้าเองก็ดีใจ” จิ้นกั๋วรั่วซีพูดพร้อมระบายรอยยิ้มงดงามให้ประดับอยู่บนใบหน้า ทำเอาโหวปีศาจอย่างเขาเริ่มที่จะเก็บอาการคลุ้มคลั่งไม่อยู่แล้ว จึงได้อุ้มเอาสาวงามมาไว้ในอ้อมแขนพร้อมเดินออกจากที่แห่งนี้ไปโดยเร็ว“ประเดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะท่านโหว ข้ายังมิทันได้เก็บจานไปล้างเลย” จิ้นกั๋วรั่วซีเอ่ยขึ้นอย่างคนที่มีความรับผิดชอบ แต่ทว่าเขากลับฟาดฝ่ามือใส่ก้นของนางเบาๆ ด้วยความขัดใจ แต่ครั้นกระนั้นก็ยังส่งเสียงเพี๊ยะน่าอับอายให้หลายคนได้ยินไปอยู่บ้าง“ข้ารับใช้มีอยู่มากมายเต็มจวน หาใช่หน้าที่ที่เจ้าต้องมาจัดการงานเช่นนี้”“แล้วนี่ท่านโหวจะพาข้าไปไหน?”“ไปอาบน้ำ เข้านอน”เขาตอบกลับมาแต่เพียงสั้นๆ“ยังอาบน้ำมิได้เจ้าค่ะ ตำราว่าไว้หลังกิน

เนื่องจากจิ้นกั๋วรั่วซีได้รับพระราชโองการให้สึกจากการเป็นแม่ชีได้ เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นมาเยือน นางและแม่นมฮั่วจึงตัดสินใจเดินทางกลับไปที่อารามป่าไผ่อีกครั้ง โดยมีท่านโหวหน้าตายผู้นี้ติดตามไปด้วยเขานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดมาในรถม้าด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ จิ้นกั๋วรั่วซีไม่กล้าเอ่ยถามด้วยซ้ำว่าเขาไปกินรังแตนจาก ณ ที่ใดมา เหตุใดจึงต้องทำหน้านิ่วคิ้วขมวดและบูดบึ้งอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้ด้วย แต่แล้ว...ทราบมาว่าฮ่องเต้ทรงพระราชทานของขวัญมาให้กับเจ้าด้วย มิทราบสิ่งนั้นคืออันใด?”เขาเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อยากจะฆ่าคนนับพันให้ตายเต็มแก่“เป็นชุดงดงามชุดหนึ่ง พร้อมด้วยรองเท้าประดับไข่มุกคู่หนึ่ง และเครื่องประดับเล็กน้อยเจ้าค่ะ” จิ้นกั๋วรั่วซีตอบกลับไปด้วยความไม่เข้าใจในอารมณ์ของเขาสักอย่างหลังได้ยินสาวงามตอบออกมาอย่างนั้น เขาก็ส่งเสียงร้องหึขึ้นมาในลำคอ ก่อนจะมองออกไปนอกตัวรถม้าด้วยแววตาไม่สบอารมณ์เมื่อเดินทางมาถึงยังอารามป่าไผ่ จิ้นกั๋วรั่วซีก็พบว่าแม่ชีไท่ไท่ยามนี้กำลังออกมานั่งจิบชาอยู่ทางด้านนอก ด้วยสีหน้าสงบ อีกทั้งยังนั่งดีดพิณเป็นทำนองแว่วหวานราวกับคนที่มีความสุขเสียเต็มประดาเมื่อพบเจอว่

ให้ตายจิ้นกั๋วรั่วซีก็ไม่มีทางสวมใส่ชุดชั้นในอะไรบ้าๆ ที่เขาจัดเตรียมไว้ให้หรอกนะ หลังจากกินข้าวเช้าด้วยกันเสร็จ และเก็บของขึ้นบนรถม้าเตรียมตัวออกเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงไปเรียบร้อยแล้ว จิ้นกั๋วรั่วในชุดสีชมพูอ่อนปักด้วยลวดลายดอกกล้วยไม้ดิ้นเงินงดงามสง่า สวมใส่รองเท้าไข่มุกล้ำค่าน่าดูชม อีกทั้งยังรวบผมทรงเทพธิดาปักปิ่นทองห้อยระย้าหนึ่งสายจึงได้ก้าวออกมาด้านนอกทำให้ฉู่จวินเหยียนที่กำลังประชุมอะไรบางอย่างอยู่กับคนของเขา ต้องพลันพากันนิ่งอึ้งตกตะลึงอ้าปากค้าง ดวงตาจดจ้องเขม็งอยู่ที่ร่างเล็กอันแสนงดงามนั้นราวคนวิญญาณหลุดออกมาจากร่างแล้ว“อ่ะหึ่ม” แต่แล้วเสียงกระแอมไออันดังกระหึ่มที่ส่งตรงมาจากท่านโหว ทำให้ลูกน้องแต่ละคนดึงสติกลับคืนมาหาตนเองได้ดั่งเก่า พวกเขารีบพากันก้มหน้ามองพื้นบ้าง เงยหน้ามองฝ้าเพดานบ้างด้วยท่าทีแปลกๆ เนื่องด้วยมิอยากมีผู้ใดต้องการการลงโทษด้วยการสั่งให้ควักลูกตาออกมากระทืบเล่นอีกแล้ว ทำเอาจิ้นกั๋วรั่วซีอดที่จะรู้สึกขบขันขึ้นมาไม่ได้ สาวงามจึงหัวเราะออกมาน้อยๆ กับท่าทีที่แสนตลกของพวกเขาท่านโหวปีศาจเห็นอย่างนั้นจึงเดินกระแทกส้นเท้าดังปึงปังมาหยุดอยู่ตรงหน้าของจิ้นกั๋วร