“เดิมทีข้าต้องได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากเสด็จพ่อ แต่ด้วยหัวใจที่แสนเจ็บปวดบอบช้ำของข้าที่มิอาจต้านรับต่อความสูญเสียได้ไหว ข้าจึงยอมสละราชบัลลังก์ให้ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันต่อ วันที่เสด็จแม่ของข้าจากข้าไปนั้น ข้าคิดโทษตัวเองมาตลอดว่าข้ามิดี มิมีความสามารถมากพอที่จะปกป้องเสด็จแม่ได้ เช่นนั้นเสด็จแม่คงมิถูกพวกมันฆ่าตาย ข้ามันแย่อาเจียว อาคนนี้มันแย่มากเหลือเกิน หรือในตอนนี้ข้าควรที่จะต้องถึงเวลาติดตามเสด็จแม่ไปแล้ว อีกทั้งเสด็จพ่อของข้าเองก็กำลังรอคอยข้าอยู่ใช่หรือไม่ ยามนี้”ฉู่จวินเหยียนตัดพ้อถึงอดีตที่แสนเจ็บปวดของเขาด้วยน้ำเสียงปวดร้าวระกำใจ“ท่านโหวเจ้าคะ อดีตที่เจ็บปวดมันผ่านไปแล้วเจ้าค่ะ นับจากนี้ไปจะมิมีผู้ใดมาทำร้ายท่านโหวได้อีกแล้วนะเจ้าคะ ท่านโหวยังมีข้า มีสกุลฉู่ สกุลเมิ่ง และสกุลเจิ้งที่พร้อมจะเคียงข้างท่านโหวไปตลอด อีกทั้งลูกของเราที่กำลังจะลืมตามาเกิดในอนาคตนั้นเล่าเจ้าคะ ท่านโหวอยากจะให้ลูกกำพร้าบิดาอย่างที่ท่านโหวเคยพบเจอและเป็นมาหรือเจ้าคะ” จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวให้กำลังใจ และให้สติสามี“ใช่แล้วอาเจียว ข้ายังมีเจ้าและลูกของเราอีกด้วย”“ท่านโหวต้องเข้มแข็งเพื่อข้ากับลูกนะเจ้าคะ หา
Last Updated : 2026-04-27 Read more