สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด

สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด

By:  อ้ายเฟยOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
43Chapters
1.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ตายเพราะเวรเยินไม่พอ ยังต้องมาเกิดใหม่ในร่าง 'เมิ่งจินเจียว' ตัวประกอบที่ถูกเนรเทศเพราะป้าหาเรื่องให้! เมื่อย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ ก็ขอใช้ตำแหน่งหลานสาวตัวร้าย... ป่วนนิยายเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด"

View More

Chapter 1

เรื่องย่อ

Josh Morgan Sterling

“Let’s break up, Josh. I don’t think this is working.”

Daisy Cobbs, my girlfriend of eight years, the only woman I loved since we were young, insisted we have this lunch on a busy working day. I assumed it was something important. For god’s sake, I even prepared a surprise.

Guess, what? The surprise was on me. 

I first felt the denial, then the disbelief washed over me. And when I stared into her earnest face, that’s when it fully sank in. Something in me shattered.

My face hardened. The pain that pierced my chest was so massive that I stared hard at her with an incredulous look on my face.

Daisy knew that this was a crucial moment.

How can she break up with me after I told her that the board of Sterling Enterprises, especially my grandfather, gave an ultimatum for me to settle down with an heir before they could give me full control of the conglomerate?

How can she leave me at a time when I needed her the most?

My hand shook in desperation when I flipped the folder that contained my surprise, and slid it across the table toward her, eager to show what I had brought. It was the blueprint for the house I wanted to build for her. Our dream home.

Daisy bent her head to look down at the folder’s content.  At first, she looked bored, then her body stiffened. 

The sound of her chair scraping the floor when she pushed it back abruptly sent a crashing wave of helplessness deep within me.

“Is this some kind of a joke? I am serious, Josh. I am breaking off with you.” She cried and shoved the folder back to my side of the table before leaving.

My eyes widened when, instead of the blueprint, I saw dozens of receipts inside: car wash, food delivery receipts, laundromat, and credit card statements.

My teeth gritted. My hands balled into fists when I realized what had happened and who might have been responsible for the mishap.

Olivia Barnett, my secretary.  

I gathered the folder with the receipts inside. My movements were brisk, angry. Then, I marched out of the cafe.

With hurried steps, I followed Daisy to the parking lot. I was expecting that she was still there, and she would wait for me so we could sort this out, but she was already gone by the time I got there.

Frustration clutched at my being as I held on to the folder with so much rage. The first time I felt this way in so many years.  Then, I got inside my car and drove off, sending smoke along the way.

Back at the office, everyone seemed to have guessed the internal storm brewing inside me. Every employee avoided me.

I sneered inwardly.

I was in a foul mood. Everyone could see that.  It emanates in every fiber of my being. I was ready to bite everyone’s head off if they so much as do or say anything to catch my attention.

I was mad, furious even.

My body shook with my rage.

When I reached the executive office of the Sterling Enterprises, I could not contain it any longer when my eyes zeroed in on Olivia Barnett’s desk.

She was there, alright. Her head bent to whatever was taking up her concentration, oblivious to the storm raging inside me.

Olivia Barnett had been in our family since she was thirteen.  My grandfather took her in after her parents died in a vehicular accident, leaving her orphaned and alone.

While Sterling Enterprises had supported several children as part of its corporate responsibility, Olivia Barnett was different.  Grandpa Jonathan was very fond of her.  Probably because, according to Grandpa, her parents saved him.

At the thought of my grandfather, my face darkened and my lips were set into a grim line.

It had been Grandpa’s wish that I marry Olivia someday so that I could take care of her, but that was impossible because even before Olivia came into the picture, I already had Daisy in my heart.

Six months ago, Grandpa’s matchmaking schemes had gone to the extreme, to the point of assigning Olivia as my secretary. In the past, she worked in the company under different departments, but never in the executive office. Now, Grandpa stopped doing it the subtle way.

My hands balled. This has gone too far. I think Olivia and Grandpa should know that there is no way I am going to take this anymore. They had gone too far in forcing my hand.

“Olivia,” I called out her name.

I saw her look up, and maybe she had recognized the danger lurking in the back of my eyes, so she shrank back in her seat. The custom-made chair made of pure black leather that screams classic opulence and comfort looked too big for her.  I can’t help but compare the chair to the Serling Family. Olivia tried to fit in, because our name was just too big for her. 

I looked back at Olivia, and my eyes glinted. Satisfaction curled my lips when I saw the fear registered momentarily on her face, but it was gone the moment she shook her head off and stood straight to face me. 

“Yes, Mr. Sterling.” She sounded too professional, like she hadn’t destroyed my life just a few minutes ago.

I smirked at the audacity of this woman. Had she no shame at all?

I raised the folder in my hands.  “You planned this, didn’t you?” I hissed.

Olivia stared at the folder, then at me. Her expression was blank.

She looked so innocent that no one would think she sabotaged me. But she won’t fool me with her looks. Even when the tip of her tongue darted out to moisten her pink, plump lips, my eyes followed every movement with my chest heaving.

I shut it down. I quelled the feelings by stepping forward and slamming the folder hard on her desk. It created a loud thud that made all sounds at the office stop all at once.

There was a tense silence.

Olivia reached for the folder, hands trembling, the only proof that she was not as composed as she made it appear.

My gut wrenched painfully as I watched the color drain from her face.

I was not sure if it was practiced, but I can’t be fooled by her. In the almost ten years I had known her, Olivia had mastered the art of faking it. She might have fooled my grandfather, but not me.

Before she could make up an excuse to defend herself, I gave in to what I had been itching to do in the last six months.

My chest heaved, and my body began to shake when I yelled.

“You’re fired!”

I let the words roll off my lips, feeling a sense of satisfaction coursing through my taut body when I saw Olivia jump in fright. It accorded me a sense of vindication. 

I had been wanting to do this, but every time, the possibility of earning Grandpa’s ire held me back.

After all, Grandpa Jonathan still sits as the Chairman of the conglomerate.

Now, I didn’t hold back. She should know better than to cross me.

She f*cked up, and she was going to pay hard for it.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
43 Chapters
เรื่องย่อ
นิยายเรื่อง : สวมบทหลานสาวของนางร้าย ก็จะขอร้ายให้ถึงที่สุด 身为恶女孙女,我要坏到底!Author : 爱飛 อ้ายเฟยวาดปก : KA Ze** เรื่องย่อ ** ไม่รู้จะถือได้ว่าเป็นเรื่องที่น่าตลกขบขัน หรือน่าสมเพชเวทนาก็สุดที่จะพรรณนาได้ เมื่อจิ้นกั๋วรัวซีสาวสวยจากศตวรรษที่ 21 ต้องตกเขาตายจากการเหนื่อยจนหน้ามืดวูบหมดสติ เนื่องจากเข้าเวรเช้าบ่าย เช้าดึก ติดกันมาหลายวันแล้วใช่แหล่ะ เธอสวย เธอรวย เธอเริ่ด แต่เธอเป็นโสดไง หลังจากลงเวรดึกวันนี้จึงได้ถ่อขับรถหลายร้อยกิโลเมตรเพื่อมาขอพรยังวัดเปิดใหม่ชื่อดังนี่ ให้ได้มีเนื้อคู่ดีๆ กับเขาสักคน อย่างน้อยๆ ก็ต้องดูหล่อเหลาน่าคบหาอย่างท่านอ๋องจิ้น พระเอกในนิยายเรื่อง พรนับพัน ฉันรักเธอ หว่ออ้ายหนี่ หวางเฟย ที่เธอพึ่งอ่านเนื้อหาในนิยายมาได้หมาดๆ ยังไงกันล่ะในนิยายเรื่องนี้พระนางรักกันปานจะกลืนกิน แต่ดันมีฮองเฮาตัวร้ายสารเลวเข้ามาแทรกกลางไปเสียอย่างนั้น เนื่องจากอยากผลักดันหลานสาวตัวเอง นามเมิ่งจินเจียวให้ได้แต่งกับท่านอ๋องจิ้นแทนแต่สุดท้ายนางร้ายตัวประกอบอย่างเมิ่งจินเจียวกลับถูกเนรเทศไปเพราะตนเองก็ประพฤติชั่วไม่ต่างไปจากฮองเฮาผู้เป็นป้ายังอารามป่าไผ่ ทำให้ผู้อ่านอย่างจิ้นกั๋ว
Read more
สลัดผู้ชายเลวไม่พ้น (ตอนต้น)
ณ โรงพยาบาลรัฐบาลขนาดใหญ่ใจกลางเมือง“แย่แล้วค่ะพี่ คนไข้เตียงห้า อาการแย่แล้ว”น้ำเสียงร้อนรนปนตื่นตระหนกของพยาบาลน้องใหม่ไฟแรงดังขึ้นลั่นหอผู้ป่วยอายรุกรรมรวม ทำให้จิ้นกั๋วรั่วซีผู้เป็นหัวหน้าเวรจำต้องละสายตาจากเอกสารในมือลง พร้อมลุกขึ้นเดินแกมวิ่งมายังเตียงห้าโดยเร่งด่วน“เตรียมรายงานแพทย์ใส่ Tube ทำ CPR”เสียงหวานสั่งการขึ้นอย่างไม่ตื่นตระหนก ก่อนจะรีบปีนขึ้นเตียงผู้ป่วยทำการช่วยฟื้นคืนชีพโดยเร่งด่วน ภายในเวลาไม่นานเท่าใดนัก แพทย์หนุ่มในชุดกาวน์สีขาว สวมแว่นตาหนาเตอะ ก็ก้าวเข้ามาในวงล้อม CPR ของผู้ป่วย“เตรียมใส่ Tube” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นภายในระยะเวลาไม่นาน การช่วยเหลือผู้ป่วยรายนี้ก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีจิ้นกั๋วรั่วซีมองสบสายตาของทุกคนในทีมก่อนจะระบายรอยยิ้มออกมาน้อยๆ เธอรีบเดินไปเขียนรายงานสรุปชาร์ท เพื่อที่จะได้ส่งเวรให้ทีมงานเวรต่อไปได้อย่างไม่มีอะไรติดขัดจนกระทั่งการส่งเวรเสร็จสิ้นไปเรียบร้อย ร่างเล็กจึงก้าวขาออกจากหอผู้ป่วยไปด้วยท่าทีเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ครั้นกระนั้นสาวงามกลับวางแผนตัดสินใจเลือกที่จะแวะไปร้านขายหนังสือก่อนที่จะเลือกแวะไปหาซื้ออะไรมากินก่อนที
Read more
สลัดผู้ชายเลวไม่พ้น (ตอนปลาย)
“อย่าส่งเสียงร้องดังไป”เมื่อเห็นจิ้นกั๋วรั่วซีพยักหน้าลงน้อยๆ เขาจึงยอมปล่อยมือออกแต่โดยดี หลังจากนั้นจึงจับหมุนร่างงามให้มาเผชิญหน้ากับเขาต่อ ก่อนจะลงมือปลดกระดุมชุดทำงานของจิ้นกั๋วรั่วซีออกด้วยประกายสายตาอันหวามไหว เธอรีบจับมือของเขาเอาไว้มั่น นับวันเขาก็ยิ่งอาการหนักไปหน้า จนไม่รู้ว่าเป็นโรคจิตเภทไปแล้วหรือไม่ จิ้นกั๋วรั่วซีเห็นทีคงต้องตัดใจจากวิชาชีพพยาบาลที่เธอรัก ไปทำงานที่บริษัทช่วยพ่อของเธอบริหารงานแล้วกระมัง จึงจะสามารถหนีจากการคุกคามของเขาไปได้“พอได้แล้วค่ะ ท่านผู้อำนวยการฮั่ว ถือซะว่าฉันขอ”จิ้นกั๋วรั่วซีเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสั่น“เธออยากให้ฉันออกไป?” เขาหรี่ตาเลิกคิ้วถาม“ค่ะ” จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวรับคำสั้นๆ“ถ้าอย่างนั้นกัดคอของฉัน วันนี้ใครใช้ให้เธอใส่กระโปรงสั้นมา แถมยังขึ้นไป CPR คนไข้แบบนั้นอีก เธอตั้งใจที่จะยั่วยวนฉันชัดๆ แล้วยังอยากจะให้ฉันปล่อย”หลังได้ยินคำกล่าวที่เอาแต่ได้ และสมองที่จินตนาการไปอย่างไร้ขอบเขตของเขา จิ้นกั๋วรั่วซีก็กัดเม้มริมฝีปากตนเองไว้แน่นเสียจนห้อเลือดก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปกัดซอกคอของเขาเบาๆ เขาจึงแสยะยิ้มขึ้นด้วยความพอใจ ก่อนจะยอมเดินยิ้มกรุ่มกร
Read more
นิยายเรื่องโปรด แต่โคตรชังนักเขียน
จิ้นกั๋วรั่วซีเดินลงมาจากรถด้วยท่าทีเบาสบายไม่รีบร้อน ก่อนจะสวมหมวกแก๊ป สวมแมสปิดบังใบหน้า และสวมแว่นตากรองแสงหนาเตอะก้าวเข้าไปในร้านหนังสือต่อ สาเหตุที่เธอต้องแต่งกายรัดกุมแบบนี้ ก็เพราะเธอมีความสวยที่สะดุดตามากเกินไป ทำให้ไม่มีความเป็นส่วนตัวเท่าใดนักหากต้องเปิดเผยหน้าตาออกมาสู่สายตาผู้อื่น“อ่ะนั่น หนูรั่วซีคนสวยของป้านี่นา มาๆ ทางนี้เร็วเข้า หนังสือนิยายเข้าใหม่อยู่ทางนี้เยอะเลย ป้าพึ่งเอาออกมาจากกล่อง ยังไม่ได้จัดวางบนชั้นเลย”คุณป้าเจ้าของร้านขายหนังสือพูดขึ้นด้วยท่าทียิ้มแย้มแจ่มใสพร้อมส่งมอบรอยยิ้มอันมีเมตตามาให้กับจิ้นกั๋วรั่วซีด้วย“ขอบคุณมากเลยค่ะป้าจาง งั้นวันนี้หนูจะเหมาหนังสือนิยายไปหลายๆ เล่ม เอาไว้อ่านให้ชุ่มปอดไปเลย”จิ้นกั๋วรั่วซีพูดพร้อมหัวเราะคิกคักขึ้นด้วยความ ชอบพอใจ เธอรีบเดินตรงไปยังมุมที่ป้าจางชี้ด้วยท่าทีกระตือรือร้น นิ้วมือเรียวหยิบหนังสือเล่มนั้น เล่มนี้ออกมาอ่านคำโปรยปกหลัง พร้อมดูชื่อของผู้แต่งอยู่สักพัก เธอก็ตัดสินใจหยิบหนังสือนิยายของนักเขียนนามปากกาเฟิ่งขั่วชี่เหรินมาทั้งหมดห้าเล่มด้วยกัน ก่อนจะนำไปคิดเงินที่เคาเตอร์ต่อแม้จะรู้ทั้งรู้เกี่ยวกับกิตติศั
Read more
จุดจบคือจุดเริ่มต้น (ตอนต้น)
แต่ทว่า ไม่ว่าจิ้นกั๋วรั่วซีจะพยายามข่มตาให้นอนหลับมากเพียงไร เธอกลับมิอาจที่จะข่มตาให้นอนหลับได้ลงเลยแม้แต่เพียงนิด เนื่องจากเนื้อหาในนิยายเรื่องพรนับพัน ฉันรักเธอ หว่ออ้ายหนี่ หวางเฟย ที่เธอพึ่งจะอ่านจบไปหมาดๆ นี้ มาคอยตามรังควาน รบกวนเธอตลอด ทุกคราที่หลับตาลงเธอก็จะมองเห็นว่าท่านอ๋องจิ้นชายหนุ่มในจินตนานการมาคอยยืนส่งยิ้มให้เธออยู่ตลอดเมื่อเป็นอย่างนั้น จิ้นกั๋วรั่วซีจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ รวบผมยาวหางม้าผูกโบเรียบร้อย ก่อนจะส่งแมสเซนเจอร์แจ้งให้ครอบครัวได้รับทราบว่าเธอกำลังจะขับรถเดินทางออกจากบ้านไปที่ไหนแม้ว่าบิดา มารดา จะพยายามห้ามปรามเธอด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นว่าเธอเข้าเวรเช้าบ่าย เช้าดึก ติดต่อกันมาหลายวันแล้ว อยากให้เธอพักอีกสักหน่อยค่อยเดินทางก็ยังไม่เป็นผล ร้อนถึงนายแพทย์จิ้นกั๋วเต๋อ ผู้เป็นบิดาอีกทั้งยังเป็นผู้อำนวยการของเครือโรงพยาบาลสกุลจิ้นกั๋วหลายแห่งต้องส่งคนขับรถมารับจิ้นกั๋วรั่วซีนั่นแหล่ะ เธอจึงยอมที่จะเป็นคุณหนูนั่งอยู่เบาะหลัง ยอมรับในคำของของบิดา การเดินทางไปสักการะไหว้พระขอพรบนเทือกเขาสูงครั้งนี้จึงได้รับการอนุมัติไปแต่โดย
Read more
จุดจบคือจุดเริ่มต้น (ตอนปลาย)
จนกระทั่ง“ฮือๆๆๆ” เสียงร้องไห้ปริ่มคนจะขาดใจตายที่ดังขึ้นอยู่ข้างริมใบหู ทำให้จิ้นกั๋วรั่วซีในตอนนี้เริ่มรู้สึกตัวและค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ“ที่นี่คือที่ไหน แล้วคุณเป็นใครกันคะ?”จิ้นกั๋วรั่วซีพึมพำกล่าวถามน้ำเสียงแหบแห้ง ทำให้หญิงสาวแปลกหน้าที่เธอไม่คุ้นตาถึงขั้นปล่อยโฮออกมาอีกระลอกใหญ่ ราวกับก่อนหน้านี้มีการตายเกิดขึ้นอยู่ก็มิปาน“ใจเย็นๆ นะคะ ฉันยังไม่ตาย”จิ้นกั๋วรั่วซีพูดขึ้นน้ำเสียงติดตลก หวังช่วยคลายความวิตกกังวลของคนตรงหน้า เธอเรียนจบจากคณะพยาบาลศาสตร์เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทองเลยเชียวนะ แล้วจะไม่รู้วิธีการใช้เทคนิคเจรจาต่อรองกับคนอื่นได้อย่างไร“คุณหนูยังมิตายจริงๆ ด้วย ข้าดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะ คุณหนูของบ่าว” ไม่พูดเปล่าสตรีวัยกลางคนที่สวมใส่ชุดสีขาวสะอาดตาราวกับนักบวชก็ถึงขั้นเอื้อมมือหยาบกระด้างมาจับกับมือเล็กเอาไว้พร้อมก้มหน้าลงมามอบจุมพิตเข้าที่หลังมือเล็กด้วยความอ่อนโยนจิ้นกั๋วรั่ววีทอดสายตามองดูคนตรงหน้ากับแอคติ้งที่มากเกินเบอร์ของอีกฝ่ายด้วยความสงสัย ก่อนเธอเองจะเป็นฝ่ายร้องเฮ้ยขึ้นมาเสียงดังอีกทั้งยังชักมือตนเองกลับในทันใดเดี๋ยวก่อนนะ จิ้นกั๋วรั่วซีจำ
Read more
ตัดสินใจสวมบท 1
“นี่พวกเจ้ามันจะมากไปแล้วนะ คุณหนูของข้ามิเคยทำเรื่องเดือดร้อนอะไรให้พวกเจ้า ไยพวกเจ้าจึงต้องคอยมาตามรังแกกันมากถึงเพียงนี้ด้วย”แม่นมฮั่วพูดขึ้นด้วยความเหลืออด“พวกเขาคือใครกันน่ะ แม่นมฮั่ว”จิ้นกั๋วรั่วซีป้องปากกระซิบถาม“พวกเขาคือคนที่พากันรุมรังแกพวกเรามาโดยตลอดเจ้าค่ะคุณหนู” แม่นมฮั่วตอบ“เอ๋ มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยหรือ มิใช่ว่าข้ามีฐานะสูงส่งเป็นถึงหลานสาวของฮองเฮา แล้วข้าต้องเป็นฝ่ายรังแกคนอื่นไปทั่วมิใช่หรือไง?”จิ้นกั๋วรั่วซีขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย“โถ่เอ้ย มดสักตัวคุณหนูยังไม่เคยฆ่า แล้วจะมาเป็นฝ่ายรังแกผู้อื่นไปได้อย่างไรกันเจ้าคะ?”แม่นมฮั่วตอบกลับมาน้ำเสียงขรึม ก่อนหญิงสาวในชุดนักบวชสาวสี่คนจะพากันฟาดท่อนฟืนลงบนฝ่ามือตนเองเบาๆ ในท่าทางพร้อมรบอย่างเต็มที่ ก่อนจะพากันกรูเข้ามาหมายทำร้ายทุบตีจิ้นกั๋วรั่วซีและแม่นมฮั่วต่อแน่นอนว่าจิ้นกั๋วรั่วซีนั้นเป็นถึงทายาทมหาเศรษฐี หาใช่คุณหนูผู้อ่อนแอที่ดีแต่แต่งตัวสวยไปวันๆ เสียเมื่อไหร่ เรื่องการต่อสู้ในทุกรูปแบบเธอล้วนเข้าคลาสเรียนและฝึกฝนมาจนเชี่ยวชาญมาก่อนหน้านี่อยู่แล้ว เช่นนั้นทำไมเธอถึงจะยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเธอได้อย่างง
Read more
ตัดสินใจสวมบท 2
พร้อมเอ่ยถามออกไปว่า“ทำไมเขาถึงทำกับข้าเช่นนี้?”“ตั้งแต่ที่พวกเรามาอยู่ที่นี่ พวกเราก็ถูกกลั่นแกล้งรังแกมาโดยตลอด นำโดยแม่ชีไป๋จิ้งเจ้าค่ะ”“เอ๊ะ ไป๋จิ้ง ไป๋เหลียนซือ พวกนางทั้งคู่เป็นอะไรกัน?”จิ้นกั๋วรั่วซีเอ่ยถามด้วยความงุนงงเต็มขั้นไป๋เหลียนซือเป็นถึงนางเอกในนิยายที่จิ้นกั๋วรั่วซีปลาบปลื้มในความจิตใจดี หน้าตาดีเลยเชียวนะ แล้วเธอจะมามีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันกับแม่ชีนามไป๋จิ้งได้ยังไงกันมิทราบ“แม่ชีไป๋จิ้งอ้างว่าตนเองเป็นป้าแท้ๆ ของคุณหนูไป๋เหลียนซือ จึงได้หาเรื่องกลั่นแกล้งรังแกพวกเราเป็นการแก้แค้นคืนให้กับหลานสาวเจ้าค่ะ แม่ชีไป๋จิ้งเองไหนนางจะสั่งให้คุณหนูไปตักน้ำผ่าฟืน อีกทั้งยังคอยยกน้ำล้างเท้ามาให้กับนางอีก ล่าสุดคุณหนูมิยอมทำตามคำสั่งนาง นางจึงได้บีบคอคุณหนูเข้าเจ้าค่ะ ส่วนข้าเองก็ถูกบังคับให้เทกระโถนการขับถ่าย และคอยรับใช้ทั่วไปพวกนางด้วยเจ้าค่ะคุณหนู” แม่นมฮั่วตอบกลับมาด้วยความคับข้องใจ“อ้อ ข้าพอที่จะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้บ้างพอลางๆ แล้ว เอาล่ะ วันนี้พวกเราก็เหนื่อยกันมามากแล้ว แม่นมฮั่วช่วยไปนำน้ำมา ให้ข้าทำความสะอาดร่างกายและล้างเท้าเสียหน่อยเถอะ”จิ้นกั๋วรั่วซี
Read more
ไฟไหม้อารามป่าไผ่แล้ว!!
“อื้อ” จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวรับคำอีกฝ่ายขึ้นมาในใจ พร้อมใช้น้ำล้างเท้าเทราดรดลงบนศีรษะแม่ชีไป๋จิ้งจนหมด“เจ้าๆๆ?” แม่ชีไป๋จิ้งทำได้เพียงส่งเสียงร้องคำรามขึ้นในลำคอ หลังจากเห็นว่าสมุนของแม่ชีไป๋จิ้งทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว จิ้นกั๋วรั่วซีจึงยอมปล่อยพวกนางไป ทั้งสองคนต่างนั่งทำสมาธิและสวดมนต์กันอยู่คนละมุมห้อง เมื่อเห็นว่าดวงตะวันตกดินไปแล้วพักใหญ่ จิ้นกั๋วรั่วซีจึงได้ละจากการทำสมาธิสวดมนต์เอ่ยขึ้นมาว่า“พวกเราเข้านอนกันเถอะแม่นมฮั่ว”หลังจากเรื่องราวมากมายผ่านพ้น จิ้นกั๋วรั่วซีก็ชวนแม่นมฮั่วเข้านอนต่อ แต่ด้วยท่าทีอ้ำอึ้งปนความสงสัยที่ส่งมาจากสายตาคู่นั้น ก็ทำให้จิ้นกั๋วรั่วซีตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินมาข้างหูว่า“ท่านแม่ของข้าเป็นบุตรีจวนแม่ทัพ ตอนยังเล็กข้าเคยฝึกวิชาการต่อสู้มาก่อน เช่นนี้เจ้าพอจะเข้าใจหรือยัง ว่าเพราะเหตุใด ข้าจึงพอมีวรยุทธ์ติดตัวมาอยู่บ้าง ที่ผ่านมาข้ายอมให้พวกนางข่มเหงรังแกอยู่เนิ่นนานแล้ว แต่ทว่านับจากนี้ไป ข้าจะมิยอมอีก”คำกล่าวของจิ้นกั๋วรั่วซีทำให้แม่นมฮั่วได้ย้อนความทรงจำไปยังวัยเด็ก ที่นางเคยเห็นมารดาของจิ้นกั๋วรั่วซีสอนวิชาการต่อสู้และการใช้อาวุธให้กับคุณหน
Read more
“จวนเนตรโลกันตร์” 1
แต่แล้ว...“พวกเจ้ามาที่นี่ทำไมกัน?”เพียงก้าวแรกที่จิ้นกั๋วรั่วซีเดินทางมาถึงหน้าอาศรมไม้เนื้อดี มิได้มีสภาพโกโรโกโสที่ทำขึ้นจากไม้ไผ่เช่นอาศรมเดิมของนางแล้ว สตรีท่าทีแข็งกร้าวในชุดนักบวชสีขาวที่ยืนเฝ้าหน้าประตูทางเข้าก็เอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงขึงขัง“พี่สาว ตรงฝั่งอาศรมของข้าได้เกิดเหตุร้ายมีไฟเผาไหม้ไปจนทั่ว ยามนี้พวกเราทั้งสอง มิมีที่พักพิงใด จึงได้บากหน้าเข้ามาขอความช่วยเหลือจากแม่ชีไท่ไท่เจ้าค่ะ”จิ้นกั๋วรั่วซีพูดขึ้นน้ำเสียงน่าสงสาร“อาเล่อ เจ้าอย่าเสียมารยาท ให้พวกนางเข้ามาข้างในเถอะ” น้ำเสียงใจดีที่เปล่งออกมาจากปากของหญิงชรา ทำให้สตรีนามอาเล่อ ยอมหลีกทางให้จิ้นกั๋วรั่วซีไปแต่โดยดี เมื่อนางเข้าไปข้างในแล้ว จึงได้ยอบกายลงแสดงความคำนับต่ออีกฝ่าย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยความเรียบร้อยพร้อมกล่าวแนะนำตัวออกไปน้ำเสียงนุ่มว่า“ข้ามีนามว่าเมิ่งจินเจียว ส่วนนี่คือแม่นมของข้านามแม่นมฮั่วเจ้าค่ะ”“ผู้น้อย ฮั่วรุ่ยรุ่ย ขอแสดงความคำนับต่อแม่ชีไท่ไท่เจ้าค่ะ” แม่นมฮั่วพูดพร้อมยอบกายลงแสดงความคำนับต่อแม่ชีไท่ไท่ด้วยความนอบน้อม“อ้อ คุณหนูจากสกุลเมิ่งนั่นเอง แล้วก็นี่แม่นมฮั่ว นั่งลงได้ๆ คนกันเอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status