Semua Bab THE BILLIONAIRE I SLEPT WITH IS NOW OBSESSED WITH ME : Bab 41 - Bab 50

Chapter 41 Isang malalim at galit na boses ng isang lalaki ang bumungad pagkatapat ni Brielle ng selpon sa kaniyang tainga. “Ikinasal ka na raw?” Si Brandon Sebastian iyon, ang ama ni Brielle. Hindi ganon kalapit ang mag-ama sa isa't isa kaya walang ganang sumagot si Brielle. “Oo.” Lalong tumindi ang galit ni Brandon, “Bilang ama mo, hindi ba dapat pinapaalam mo sa akin na ikinasal ka na? Kung hindi pa sinabi ng lola mo ang tungkol sa kasal, hindi ko pa malalaman.” “Bilang ama ko, dapat alam mo kung bakit hindi ko agad sinabi sa iyo ang tungkol sa kasal ko.” Tila tinamaan nang husto si Brandon, at sandaling natigilan. Napakarami na niyang nagawang mali kay Brielle, at hindi na niya iyon mabilang lahat. Ngunit si Brandon, na sanay sa pagiging isang ama at may malakas na pakiramdam ng pagiging padre de pamilya, ay hindi inisip na siya ay mali. “Balita ko, galing sa isang simpleng pamilya ang napangasawa mo at hindi nakarapat-dapat na maging parte ng pamilya Sebastian

Chapter 43 Ginugol nilang tatlo ang buong araw kasama ang matanda, nakipagkwentuhan, nakipagtawanan, kumakain kasama ito, at tinulungan nilang mamasyal sa labas nang hindi na masyadong mainit ang araw sa hapon. Nang hapon ding iyon, nagpasya si Janella na magpalipas ng gabi sa nursing home upang mas matagal na makasama ang kanilang lola. Si Lyca naman ay kailangan umuwi dahil may importante itong gagawin kaya inihatid na lamang ni Janella ang kaibigan sa labas Habang naglalakad sila sa pasilyo, hindi maiwasang tanungin ni Lyca si Janella. “Ano na ngayon ang plano mo, gayong kasal ka na kay Brielle. Anong balak mo kay Lola? Sasabihin mo ba sa kaniya na kasal ka na? Iuuwi mo ba siya sa inyo?” Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan niya bago sumagot. “Hindi. Sa ngayon, dito na muna siya. At tungkol naman sa kasal . . . Sasabihin ko sa kaniya kapag may oras ako. Tungkol naman sa kung iiuwi ko siya, hindi ako sigurado. Hindi pa alam ni Brielle ang kalagayan ni lola

Chapter 45 Tahimik lang na nakatitig si Janella sa lalaking naglalagay ng ointment sa namumula niyang paa. Nakaupo siya ngayon sa hospital bed. Ang lalaki naman ay nasa paanan, nakayuko, at hawak ang kaniyang binti at pinapahidan ng ointment ang namumulang bahagi nito. May nars namang naka duty roon pero mas pinili ng lalaki na gamutin siya. Nagdahilan pa siyang marumi at hindi siya naghugas ng paa pero nag-insist pa rin ito. Sa bawat pahid ng ointment, napapakislot siya, at paminsan-minsan ay marahan pa itong hinihipan.Kinikilabutan naman si Janella habang dumadampi ang mainit na hangin sa kaniyang balat. Tila may libo-libong kuryente na dumadaloy sa kaniyang ugat sa mga oras na iyon. “Mahapdi pa rin ba?”sabay angat ng ulo bagay na magtama ang kanilang mga mata. Mabilis na umiling si Janella, “Medyo.” “Mabuti na lang at 1st degree burn lang ito. Sa susunod kasi mag-ingat ka or tumawag ka na lang ng attending nurse para mag-asikaso sa mga kailanganin mo.” Ngumiti na laman

Chapter 47 KINAUMAGAHAN, pagkagising ni Janella, muli niyang natagpuan ang sarili na mahigpit na nakayakap kay Brielle—parang isang bagay na ayaw niyang pakawalan, na ayaw niyang maagaw ng iba. Bahagya siyang napakunot-noo. Kailan pa siya naging ganito? Hindi niya maalala kung kailan siya nagsimulang matulog nang may kayakap. O baka… wala lang talagang yayakapin noon, kaya hindi niya alam kung ganoon siya ka-clingy. Dahan-dahan niyang inalis ang braso mula sa katawan ng lalaki. Mabuti na lang at mahimbing pa ang tulog nito—hindi nito malalaman ang ginawa niya. Agad siyang bumangon at dumiretso sa banyo. Pagpasok niya, sinalubong siya ng malamig na hangin at ang sariling repleksyon sa salamin. Ngunit kahit anong iwas niya, bumabalik pa rin sa isip niya ang nangyari kagabi. Unti-unting uminit ang kaniyang mga pisngi. May kontrol pa naman ang lalaki… pero hanggang kailan? Hindi na siya inosente pagdating sa ganoong usapin, pero hindi pa rin niya maiwasang makaramdam ng hiya—lal

Chapter 49 Matapos humupa ang bigat sa dibdib, hindi agad bumitaw si Janella. Nanatili siyang nakasandal kay Brielle, ang pisngi niya ay bahagyang nakadiin sa dibdib nito. Naririnig pa rin niya ang tibok ng puso—steady, parang walang kahit anong alon na kayang gumulo. “Mr. Sebastian…” mahina niyang tawag, halos kapantay lang ng paghinga niya. “Bakit… ang dami mong ginagawa para sa’kin?” Sandaling natahimik ang paligid. Sa tanong na iyon, may kung anong sumilip sa loob ni Janella, isang maliit, at tahimik na pag-asa na pilit niyang hindi pinapangalanan. Parang bula na dahan-dahang umaangat… manipis, marupok, pero kumikislap sa liwanag. Hindi siya gumalaw. Tahimik lang siyang naghintay. Ramdam niya ang bahagyang pag-angat ng dibdib ni Brielle habang humihinga ito bago sumagot. “Mag-asawa tayo,” walang paligoy-ligoy nitong sagot. “Kaya normal lang na tulungan kita.” Seryoso at walang halong pag-aalinlangang anito. “Kung hindi ako, sino pa?” Dahan-dahang pumikit si Janella. Sa