《THE BILLIONAIRE I SLEPT WITH IS NOW OBSESSED WITH ME 》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

MATAPOS maglinis ng katawan si Janella, agad siyang bumaba at nagtungo sa kusina. Naroon na ang kapatid—nakaupo, habang nakatutok sa selpon, abala sa kung anong binubutingting nito. Dati, hindi niya ito papapalampasin. Pero ngayon… wala siyang ganang manita. Nilagpasan niya ito, kumuha ng kape, at tahimik na umupo sa tapat nito. Napansin iyon ni Jake ang pagbabago ng kapatid—hindi ito ang tipikal na Ate niya kapag gigising at makikita siya sa umaga. “Ate… okay ka lang ba?” kunot-noong tanong nito. “Pumunta ka lang sa bahay ng mga Sebastian, mukhang hindi na kita kilala. Tsaka… bakit ang tagal mong gumising?.” Napahinga si Janella, saka pilit na ngumiti. “Hay naku, ‘wag mo na lang pansinin. Ilang taon din akong puyat, at ngayon lang bumabawi ang katawan ko.” Kumuha siya ng tinapay at saka kumagat. At saka ngumiti ng malapad. “Ganito pala pakiramdam ng palahiang baboy no? Kain, tulog, pahinga lang.” Napakamot si Jake. “Te… parang mas weird ka ngayon. Ano ba kinain mo k

NANG GABI ding iyon habang naliligo si Janella, marahan niyang hinawakan ang partikular na bahagi gamit ang kanyang daliri at nakaramdam pa rin ng kaunting sakit. Lumipas na ang isang araw, at hindi pa rin humuhupa ang pamamaga niyon. Paglabas niya ng banyo, nakita niya ang cream na binili ni Jake. Kinuha niya iyon at binasa ang mga instructions; ayon dito, hindi lamang nito nababawasan ang pamamaga at pasa kundi naibsan din ang sakit. Nakasaad roon na ito ay para sa panlabas na paggamit, kaya maaari rin itong ilapat sa bahaging iyon. Habang iniisip ang pagsisimula ng kanyang bagong trabaho bukas, ayaw ni Janella na pumasok sa trabaho nang nasasaktan sa buong oras. Naupo siya sa kama, ang kanyang balingkinitan na likod ay nakasandal sa headboard, ang kanyang mga binti ay nakabaluktot at nakabuka, ang kanyang mga pinong kamay ay nakahawak sa laylayan ng kanyang palda at itinataas ito. Ngunit natigilan siya nang biglang bumukas ang pinto, at pumasok doon si Brielle. Nagulat si

KINAUMAGAHAN, maaga pa lang ay naghanda na si Janella para sa unang araw niya sa Sebastian Group. Naantala ng isang araw ang kaniyang pagpasok dahil sa malakas na bagyo noong nakaraang gabi, ngunit sa ikagagaan ng lahat, maayos na ang panahon kinabukasan.Ngayon, handa na siyang pumasok. Suot niya ang isang eleganteng neutral-toned fitted blazer na ipinares sa high-waisted tailored trousers. Simple ngunit malinaw ang dating ng kanyang ayos—malinis, pormal, at may likas na awtoridad kahit tahimik lamang siya. Ang kanyang postura ay diretso, tila sanay sa mga sitwasyong kailangan ng kumpiyansa, ngunit sa loob niya ay maingat ang bawat hakbang.Matapos ang kaunting ayos sa sarili at light makeup, bumaba na siya mula sa kanyang silid.Ngunit sa pagpasok niya sa dining area, bahagyang s'yang natigilan.Nasa hapag si Brielle Sebastian. Suot nito ang isang maayos na black tailored suit na halatang gawa sa mamahaling tela, perpektong bumabagay sa matikas nitong tindig. Maayos ang pagkakasukla

SA KABILANG DAKU, tahimik na nakaupo si Janella sa kaniyang workstation habang nakatutok sa monitor ng computer. Sunod-sunod niyang binabasa ang company files at orientation materials na ipinadala ni Adrian sa kaniya. Paminsan-minsan ay may tina-type siya sa keyboard habang seryosong nakatingin sa screen. Habang, nakaupo naman si Adrian sa katabing cubicle na umiikot ang swivel chair nito papunta’t pabalik sa kaniya. “Huwag kang ma-pressure ha,” sabi nito habang bahagyang yumuyuko para silipin ang monitor niya. “Dahan-dahanin mo lang. Kapag may hindi ka maintindihan, tanungin mo agad ako.” Hindi na inalis ni Janella ang tingin sa screen habang sumasagot. “Pang-sampung beses mo na ’yang sinabi ngayong umaga.” “Eh bakit hindi ka kasi nagtatanong?” depensa agad ni Adrian. “Paano ko maipapakita ang talino ko kung hindi mo ako bibigyan ng chance?” Napalingon si Janella rito saka bahagyang natawa. “Hindi ka ba dapat nag-aalala sa trabaho mo? Mukhang mas marami ka pang oras makipagd

Sa Sebastian Group, ang lunch break ay mula alas-dose hanggang ala-una. Pero ang tanghalian nilang dalawa… hindi na lang simpleng pagkain. May mga sandaling nagkukuwentuhan sila, may mga sandaling tahimik lang, at may mga sandaling parang hindi alam ni Janella kung saan ilalagay ang kaniyang sarili kapag masyadong malapit si Brielle. At ngayon, nakahiga siya sa kama. Walang imik at nakatingin lang sa kisame. Habang si Brielle ay mahimbing nang natutulog sa kaniyang tabi. Parang kahit sa gitna ng gulo ng kumpanya, kaya nitong matulog kapag nandiyan siya. Napatingin si Janella sa braso nitong nakayakap pa rin sa kanya. “Ang bigat…” mahina niyang bulong. Dahan-dahan niyang inangat ang braso nito. “Pasensya na,” halos walang tunog ang kaniyang boses. Inalis niya iyon nang maingat, na tila ba ayaw niyang magising ang lalaki. Pagkabitaw, mabilis siyang tumayo. Ilang sandali pa ang lumipas pero hindi gumalaw si Brielle kaya maingat na lumabas si Janella. Pagkalabas ni Janella s