LOGINPagkarinig sa sinabi ni Travis, agad na nagbago ang ekspresyon ni Attorney Ramirez.Bahagya siyang humakbang pasulong, tila handang magsalita, ngunit mabilis siyang pinigilan ni Katreese sa pamamagitan ng paghawak sa kanyang braso.Natigilan si Attorney Ramirez at seryosong tumingin sa kanya. “Katreese.”Mahinahon namang nagsalita si Katreese. “Attorney Ramirez, pwede bang lumabas ka muna? Aalis din ako pagkatapos kong makita si Ranran.”Bahagyang nagkibit ang panga ni Attorney Ramirez habang pinipigilan ang sarili. Sinulyapan niya nang malamig si Travis bago bahagyang kumunot-noo at tahimik na tumalikod upang lumabas ng ward.Pagkaalis ni Attorney Ramirez, saka lamang muling tumingin si Katreese kay Travis.“Travis,” malamig ngunit kontrolado niyang sabi, “maiintindihan ko kung masama ang loob mo dahil sa nangyari kay Ranran. Pero sana, bilang ama, marunong kang mag-ingat sa mga salitang binibitawan mo sa harap ng bata.”Madilim ang mukha ni Travis. Mahigpit na nakakuyom ang mga kama
Mariing tinitigan ni Travis si Kaori, ang mga mata nito’y madilim at imposibleng basahin.Noong mga nakaraan, siguradong magsasalita siya ng ilang salitang pampalubag-loob para kay Kaori. Ngunit ngayong araw na ito, mula nang dalhin si Ranran sa ospital hanggang sa mga oras na iyon, kahit gaano pa umiyak at sisihin ni Kaori ang sarili niya, ni isang salita ng pagdamay ay wala siyang narinig mula kay Travis.Dahan-dahang yumuko si Kaori habang tuloy-tuloy ang mahihinang hikbi niya. Lalong naging balisa at kinakabahan ang loob niya dahil sa malamig na pag-uugali ni Travis.Posible bang nagsisimula na itong maghinala sa kanya?Mabilis na umikot ang isip ni Kaori. Biglang gumalaw ang kanyang mga mata habang palihim na tumitingin sa paligid.Sa sumunod na segundo, ipinikit niya ang kanyang mga mata at marahang bumagsak ang payat niyang katawan sa sahig.“Kaori!” Agad na napasigaw si Travis at mabilis siyang sumugod upang saluhin ito.Mahigpit na nakapikit si Kaori. Ilang beses siyang tinaw
“Okay, Sir!” Agad na binuksan ni Marco ang likurang pinto ng sasakyan.Mabilis na isinakay ni Travis si Ranran habang mahigpit itong nakabalot sa bath towel.Sa likuran niya, umiiyak na sumunod si Kaori.“Travis, sasama rin ako!”Hindi man lang siya nilingon ni Travis. Nakatitig lamang ang malamig nitong mga mata kay Ranran na walang malay sa mga bisig niya.Malamig at mababa ang boses nitong nagsalita, “Sa harap ka sumakay.”“Okay…” Agad namang binuksan ni Kaori ang passenger seat at yumukong sumakay.Samantala, mabilis na umikot si Marco papunta sa driver’s seat. Pagkasakay niya, agad niyang pinaandar ang sasakyan at mabilis na iniikot ito palabas ng courtyard.Sa loob lamang ng ilang segundo, mabilis na humarurot ang itim na Maybach patungo sa madilim na gabi.Naiwang nakatulala si Bella sa may gate. Matagal siyang nakatingin sa direksyong tinahak ng sasakyan bago tuluyang nakabawi si Bella.“Ano kaya ang nangyari?” Huminga ng malalim si Bella bago tumalikod. Mabilis siyang bumalik
WARNÌNG: Ang kabanatang ito ay may sensitibøng nilalaman, tulad ng viølence at child abūse. Read at your own rïsk!Masama na ang timpla ni Kaori mula pa kanina. Kaya nang marinig niyang nagsabing masama ang pakiramdam ni Ranran, agad niyang inisip na nag-iinarte lang ito.Noong hapon pa lamang, nang sunduin niya si Ranran pauwi, ayaw na ayaw naman talagang sumama ng bata sa kaniya.Dahil maraming taong nakatingin noon, pilit niyang kinontrol ang init ng ulo at ipinakita ang maamo at mapagmahal niyang imahe bilang isang ina.Matagal pa bago niya tuluyang napilit si Ranran na sumama sa kaniya.Akala niya, kapag naiuwi niya si Ranran, siguradong babalik din si Travis. Ngunit buong hapon at gabi siyang paulit-ulit na tumatawag, at ni isang tawag, hindi sinagot ni Travis.Nang maalala niya pa ang mga sinabi ni Katreese kanina, lalo lamang nagliyab ang galit sa loob niya.“Ranran,” malamig niyang sabi habang nakatingin sa bata, “ngayon ko lang uulitin ito. Halika rito at kumain ka na.”Puno
Pagkabalik ni Katreese sa kaniyang silid, mabilis muna siyang naligo upang maalis ang pagod ng buong araw.Pagkatapos mag-shower, nagsuot siya ng malambot na pajama at dahan-dahang isinara ang makakapal na kurtina. Agad na dumilim ang buong kuwarto, at naging tahimik ang paligid.Komportable siyang humiga sa kama at hinila ang kumot hanggang baywang.Ang naging eksena nila ni Kaori kanina ay eksaktong inaasahan na niya, kaya wala man lang iyong naging epekto sa mood niya.Sa halip na ma-stress, mas lalo pa siyang nakaramdam ng pagkapagod.Ilang minuto lamang matapos siyang humiga, mabilis na siyang nakatulog.Mahimbing ang tulog niya. At nang magising siya muli, madilim na ang kalangitan sa labas ng bintana.Mahinang maririnig ang tawanan at kuwentuhan mula sa ibaba, kasabay ng malamig na simoy ng hangin sa gabi.Dahan-dahang bumangon si Katreese, inayos ang magulong buhok niya, at nagpalit ng damit bago lumabas ng kuwarto.Medyo malamig ang hangin sa gabi, kaya nang makalabas siya ng
Sa may counter, biglang naibuga ng babaeng clerk ang iniinom niyang tubig. Halos mabilaukan siya sa sobrang pagpipigil ng tawa at dali-daling kumuha ng tissue habang sunod-sunod ang pag-ubo niya.Napalingon si Kaori sa kaniya.Agad na umiling ang clerk habang kinakabahang nagpapaliwanag, “A-Ah... w-wala po akong narinig! Totoo po! Magpatuloy lang kayo. ‘Wag n’yo na akong pansinin.”Sa halip na maibsan ang sitwasyon, lalo lamang naging halata ang maling pagkaintindi nito.Namula agad ang mukha ni Kaori bago ito unti-unting namutla sa kahihiyan.Mariin siyang napatingin kay Katreese habang mabilis na tumataas-baba ang dibdib niya sa pagpipigil ng galit.Halos hindi na niya mapigilan ang poot na nasa mga mata niya. Ngunit dahil may ibang taong naroon, wala siyang magawa kundi lunukin ang galit.“Katreese…” mahina niyang sabi habang pilit na nagpapakalma, “mabuti lang naman ang intensyon ko kaya ako nagpunta rito para magpasalamat. Bakit palagi mo akong tinatrato nang ganito?”Bahagya siy







