โชนตะวันยิ้มน้อยๆที่มุมปากอย่างไม่ถือสา ชำเลืองสายตาคมมองไปที่ร่างของแพรว จนหล่อนสะดุ้งสะท้านหวั่นใจ กล่าวออกมาเสียงราบเรียบแผ่วเบาว่า“แพรว เธอกล้าทรยศฉันหรือเปล่า กล้าที่จะตีตัวออกห่างตากับยายของเธอ หรือหลายๆคนที่อยู่ในไร่ที่เคยดีต่อกันหรือเปล่า แต่ถ้าหากเธอจะไปจากพวกเราจริงๆ ฉันก็ไม่สามารถที่จะเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ได้หรอกนะ ขอเพียงเธอบอกกล่าวให้กระจ่าง อะไรที่เป็นความสุขของเธอฉันจะไม่ขัดขวางเด็ดขาด” เขากล่าวเลียบเรียงเพื่อหว่านล้อมเด็กสาวให้รู้สำนึกผิดชอบ จากนั้นจึงคาดคั้นต่อไปว่า“ทำไมเธอจึงกล้าส่งข่าวของฉันให้นายลาภิศรับรู้ ทางฝั่งนั้นให้ผลประโยชน์อะไรกับเธอ บอกฉันมาสิ” “แพรวไม่ได้บอกอะไรจริงๆนะคะคุณโชน แพรวไม่รู้เรื่องจริงๆค่ะ” เด็กสาวยังยืนยันปฏิเสธเสียงแข็ง จนโชนตะวันนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นเขาจึงเอ่ยออกมาว่า“เมื่อครู่เธอบอกเองใช่ไหมว่า แม้เธอจะเคยเห็นหน้าค่าตาของนายลาภิศอยู่บ้างหลายครั้
Baca selengkapnya
Masuk
