Semua Bab เสน่หาคุณอาคลั่งรัก: Bab 31 - Bab 40

ร่างของลพที่กำลังซวนเซถดถอยเพราะถูกกระแทกด้วยกำปั้นของลาภิศ แต่เมื่อเห็นลาภิศปรี่เข้ามาหาอีกครั้งพร้อมหมัดแน่นๆพุ่งตรงมาที่ใบหน้าของตนอีกครั้ง จึงยกแขนขึ้นมาตั้งการ์ดกันเอาไว้อย่างมีชั้นเชิง กำปั้นของลาภิศ กระแทกเข้ากับท่อนแขนของลพเต็มแรง ลพเซถลาถดถอยไปอีกครั้งตามแรงกระแทกแต่หมัดนี้ของลาภิศไม่สามารถทำอันตรายต่อลพได้แต่ในขณะที่ลพเริ่มตั้งหลักได้ และกำลังจะตอบโต้กลับไป เสียงเข้มหนักก็ดังขึ้นทางด้านข้าง หยุดการกระทำของลพเอาไว้ทันท่วงที“หยุดนะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น หยุดเดี๋ยวนี้” เป็นเสียงเข้มหนักของโชนตะวันที่เร่งสาวเท้าเดินตรงเข้ามาพร้อมส่งเสียงตวาดห้าม โดยมีร่างระหงของลาภินที่วิ่งตามมาติดๆ แต่ลาภิศที่โกรธแค้นต่อลพจนเลือดขึ้นหน้าจนไม่ฟังเสียงห้ามปรามใดๆ สาวหมัดกำแน่นพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของลพอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนร่างของลพที่ลดการ์ดป้องกันตัวลงเพราะได้ยินเสียงร้องห้ามปรามของโชนตะวัน จึงไม่ทันที่จะยกท่อนแขนขึ้นมาป้องกันได้ทันท่วงที หน้าของเขาสะบัดไปตามแรงหมัด จนร่างซวนเซถลากระแทกนั่งลงกับพื้น เลือดสดๆทะลักออกมาจากมุมปากเพราะถูกซ้ำแผลเดิม“หยุดนะคุณลาภิศ คุณทำร้ายคนของผมทำไม” ร่างสูงหนาของโ

“คุณรันครับ เชื่อเถอะว่า ยังไงผมก็ไม่ปล่อยให้คุณหลุดรอดมือของผมไปได้แน่ ระวังตัวเอาไว้นะครับ” ลาภิศที่ถูกลากออกไปไกลยังส่งเสียงดังกลับมาอย่างท้าทายและไม่หวาดเกรง คนทั้งหมดต่างมีสีหน้าขุ่นแค้นขัดเคือง แต่โชนตะวันกลับจ้องมองร่างของสองพี่น้องที่กำลังจากไป ด้วยนัยน์ตาที่แข็งกร้าวกระด้างจนยากสังเกตความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในได้ วรันธรที่ขยับเข้ามาใกล้เขาอีกครั้ง เกาะกุมที่แขนของเขาเอาไว้อย่างเหนียวแน่น หล่อนบีบท่อนแขนของเขาแรงเพราะหวั่นกลัว จนโชนตะวันสัมผัสได้ถึงอาการสั่นเทาของร่างกายหญิงสาว เขาก้มมองหน้าของหล่อนที่ตื่นตระหนกด้วยแววตาที่อบอุ่นและให้กำลังใจ สายตานั้นทำให้หล่อนคลายใจลงได้บ้าง“หนูรันไม่เป็นอะไรนะครับ” “รันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะคุณอา แต่ยอมรับว่าเมื่อครู่ตกใจมาก ดีที่นายลพเข้ามาช่วยรันเอาไว้ได้ทันค่ะ” วรันธรตอบกลับมา น้ำเสียงของเธอยังสั่นพร่าอยู่บ้างแต่ก็เริ่มดีขึ้นแล้ว เพราะตัวต้นเรื่องจากไปจากไร่แล้วนั่นเองเมื่อหญ

ลุงชุ่มที่นั่งเงียบอยู่นาน หันไปจ้องมองลพอย่างจริงจัง สายตาของผู้ที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน จ้องมองลพอย่างค้นหาใคร่ครวญ ก่อนที่จะเน้นเสียงเครียดถามออกมาว่า“ข้าเห็นที่นายลาภิศมันพูดถึงนังแพรวในแง่เสียหาย ข้าเห็นเอ็งเป็นเดือดเป็นแค้น ตกลงเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่ลพ ถ้ายังเห็นว่าข้าเป็นผู้หลักผู้ใหญ่อยู่ล่ะก้อ ให้พูดออกมาตามตรงอย่างลูกผู้ชาย” ลพนิ่งอึ้งชะงักงันไปเมื่อได้ยินคำถามของลุงชุ่มที่เจาะจงถามเขาออกมาตรงๆ เรื่องระหว่างเขากับแพรว ไม่มีบุคคลที่สามล่วงรู้ แต่เมื่อครู่เป็นเพราะโทสะเดือดดาลที่ลาภิศกล่าวเรื่องเสียหายออกมา ตนจึงควบคุมตัวเองไม่อยู่ เผยพิรุธออกไป ทั้งลุงชุ่มและโชนตะวันที่อยู่ในเหตุการณ์ย่อมต้องคาดเดาได้ถึงความนัยที่ซ่อนเร้นอยู่ได้จากพฤติกรรมของเขาที่แสดงออกไปเมื่อครู่แน่นอนวรันธรชะงักงันไปเล็กน้อยเมื่อครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ หล่อนแตกตื่นตกใจอยู่พอสมควรจึงละเลยต่อคำพูดของลาภิศในบางถ้อยคำ  แต่เมื่อหวนตรึกตรองอย่างละเอียด กลับค

แต่โชนตะวันกลับไม่แน่ใจในตัวของหญิงสาวเสียแล้วว่าหล่อนมีความรู้สึกเช่นใดกันแน่ จึงต้องบังคับให้เขาบ่งบอกและสารภาพเรื่องราวเหล่านี้ออกมาให้ได้ เขาจ้องหน้าหญิงสาวด้วยประกายตาที่หนักแน่นแต่อบอุ่น กล่าวออกมาเสียงราบเรียบว่า“ลุงชุ่มกับป้าเนียมทั้งเคยเห็นอามาตั้งแต่เด็ก และยังเคยช่วยพ่อและแม่ของอาเลี้ยงดูอามาตั้งแต่เด็ก ส่วนพ่อของแพรวก็เป็นเพื่อนเล่นกับอามาตั้งแต่เด็กเช่นกัน แม้ว่าในเวลานี้พ่อและแม่ของแพรวจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่อาก็คิดว่าแพรวเป็นหลานเป็นคนในความปกครองคนหนึ่ง เพราะฉะนั้นอาไม่เคยมีความคิดที่ทั้งน่าอัปยศและน่าบัดสีตามที่นายลาภิศ กล่าวออกมาแม้เพียงครั้งเดียว”  “ใช่ครับ  ผมก็เชื่อเช่นนั้น ผมและยายเนียมเคยเห็นคุณโชนมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ผมเชื่อมั่นว่าคุณโชนไม่มีทางที่จะคิดกับนังแพรวในทางชู้สาวได้แน่ ผมยืนยันครับ” ลุงชุ่มเน้นย้ำออกมาอย่างจริงจัง ลพจึงกล่าวออกมาบ้างว่า“ผมก็มั่นใจเช่นนั้นครับ คุณโชนไม่เคยเหลือบแลผู้หญิงคนไหน แม้กระทั่งคุณลาภิ

ลาภิศครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่พลันยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ เรือนร่างที่อรชรงดงามอย่างได้สัดส่วนและใบหน้างามหวานซึ้งของวรันธรปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง เลือดลมพลันพลุ่งพล่านปะทุขึ้นทันควัน รู้สึกหื่นกระหายต้องการที่จะได้ครอบครองเรือนร่างของหญิงงามเอาไว้ในอ้อมกอดด้วยเพลิงปรารถนาที่ร้อนแรงจนยากระงับ“ดีมากแพรว นี่นับว่าเป็นข่าวดีที่สุด เธอทำงานได้ดีมาก เดี๋ยวฉันจะเรียกเธอให้มารับรางวัลให้สมกับที่เธอทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ เอาล่ะ...วันนี้เท่านี้ก่อน หากมีข่าวคราวอะไรให้รีบแจ้งฉันโดยด่วน เข้าใจไหม” ลาภิศกล่าวเน้นออกมาอย่างกระหยิ่มใจ จากนั้นจึงวางสายไปทันที ทิ้งให้แพรวเหม่อมองจ้องโทรศัพท์มือถือของตัวเองอย่างแปลกใจ เพราะปกติแล้ว เมื่อหล่อนโทรไปหาเขา ลาภิศจะต้องคาดคั้นให้เธอไปหาที่บ้านพักส่วนตัวที่รีสอร์ท เพื่อสนองความใคร่ ซึ่งเธอก็ยอมรับว่าติดใจในรสรักรสสวาทที่เขาปรนเปรอให้เธออย่างเต็มที่ ปรารถนาที่จะมีช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองให้มากยิ่งขึ้น แต่ครั้งนี้เขากลับมีท่าทีเย็นชาเฉยเม