All Chapters of เสน่หาคุณอาคลั่งรัก: Chapter 1 - Chapter 10

“พี่หมายความว่ายังไงหรือครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับธุรกิจของพี่หรือเปล่าครับ” เขาอึกอักถามออกไปอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก แต่เสียงคู่สนทนากลับถอนหายใจยาวออกมาอย่างเหนื่อยล้า นิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนที่จะตอบกลับมาว่า“นายก็คงจะพอรู้ว่า ธุรกิจของฉันมันก็ไม่ได้โปร่งใสนัก และตอนนี้ฉันกำลังถูกศัตรูคู่แข่งที่อยู่ในเงามืด โดยที่ฉันยังไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าเป็นใคร คอยจ้องที่จะเล่นงานฉันอยู่ตลอดเวลา ฉันถูกลอบฆ่ามาหนึ่งครั้งเมื่อเร็วๆ นี้ แต่ก็รอดมาได้ ต่อมาไม่นาน หนูรันก็เกือบที่จะถูกลักพาตัว แต่ดีที่การ์ดที่ฉันให้คอยติดตามคุ้มครอง ช่วยเหลือหนูรันเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นสถานการณ์คงจะหนักหนา ฉันคงรับมือไม่ไหวแน่ๆ” นายเรวัตกล่าวออกมาเสียงราบเรียบคล้ายเป็นเรื่องราวสามัญ แต่โชนที่รับฟังอยู่ถึงกลับลอบสะท้านอยู่ในใจอย่างน่าหวาดเสียว หลุดปากย้อนกลับไปว่า“พี่กับหนูรันกำลังตกอยู่ในอันตราย จะให้ผมไปช่วยดูแลคุ้มครองความปลอดภัยของพี่ ดีไหมครับ”เสียงของนายเรวัตหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ ต่อความร้อนรนเป็นและวิตกกังวลอย่างจริงใจของชายหนุ่มที่เขารักเหมือนน้องชาย กล่าวตอบกลับมาอย่างภูมิใจว่า“ฉันดูนายไม่ผิดจริงๆ นายโชน

“ที่จริงเรื่องนี้ผมเคยกล่าวอย่างชัดเจนไปแล้วกับพ่อเลี้ยงณรงค์นะครับ ว่าผมไม่เคยคิดที่จะขายที่ดินผืนนี้ของผม ที่เป็นมรดกสืบทอดกันมาตั้งแต่ครั้งคุณปู่คุณย่า และชาวบ้านแถวนี้ก็ไม่อยากให้ผมต้องขายที่ดินผืนนี้หรอกครับ เพราะมันเป็นแหล่งทำมาหากินที่เลี้ยงปากเลี้ยงท้องของพวกเขา หลายชีวิตที่เข้ามาทำงานในไร่ของผม และยังมีอีกหลายครัวเรือนที่สร้างชิ้นงานมาฝากขายที่ร้านแห่งนี้ มันทำให้พวกเขามีรายได้เพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง จุนเจือครอบครัวให้อยู่รอดกันต่อไปได้ครับ เพราะฉะนั้น ผมจึงยืนยันกับพ่อเลี้ยงณรงค์ไปหลายครั้งแล้ว ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่ขายหรอกครับ” โชนตะวันตอบออกมาอย่างหนักแน่นและเยือกเย็น นัยน์ตานิ่งคมจับจ้องไปยังคู่สนทนาอย่างไม่ครั่นคร้าม“นายอย่ามาทำเป็นพ่อพระของพวกชาวบ้านไปเลยนายโชน ฉันรู้ว่าที่นายยกเอาเรื่องของชาวบ้านมาอ้าง แต่แท้ที่จริง นายก็ต้องการที่โก่งราคาที่ดินให้มันสูงที่สุดก็เท่านั้น ฉันทันเล่ห์เหลี่ยมลูกไม้ตื้นๆ ของนายหรอกน่า” ลาภิศย้อนกลับมาเสียงแข็ง แม้แต่สรรพนามที่เคยเรียก คุณ ก็เปลี่ยนเป็น นาย นั่นย่อมแสดงว่า เขาไม่เห็นโชนตะวันอยู่ในสายตาแม้แต่น้อยแต่โชนตะวันยังนั่งนิ่ง จับจ้องม

เวลาประมาณสี่ทุ่มกว่าโชนตะวันที่กำลังเคลียร์งานอยู่อย่างขะมักเขม้นตามกิจวัตรประจำวัน ตอนนี้เขากำลังสาละวนอยู่กับการหาเอกสารที่เกี่ยวกับแบบแปลนการก่อสร้างโรงผลิตไวน์ เมื่อค้นหาดูจนทั่วโต๊ะทำงานแล้วไม่พบ จึงขบคิดได้ว่าเขาวางทิ้งเอาไว้ที่โต๊ะรับแขก เมื่อตอนก่อนที่จะไปทานอาหารเย็น เมื่อเสร็จสรรพจากอาหารเย็นก็รีบขึ้นมาบนห้องนอนทันที เพื่อเคลียร์งานที่คั่งค้าง จนลืมหยิบติดมือขึ้นมาด้วยเมื่อคิดได้เช่นนั้นจึงรีบผลุนผลันเปิดประตูห้องเดินลงไปที่ชั้นล่าง ไฟที่ชั้นล่างปิดมืดมิดแต่ด้วยความคุ้นเคยกับบ้านของตนเองเขาจึงไม่จำเป็นต้องเปิดไฟเพื่อให้แสงสว่างเมื่อเดินไปถึงโต๊ะรับแขก จึงก้มตัวลงไปหยิบเอาเอกสารขึ้นมาถือไว้ในมือเตรียมตัวที่จะเดินกลับขึ้นไปชั้นบนเพล้ง...“ว้าย...”เสียงแก้วร่วงตกกระทบพื้นแตกกระจาย พร้อมๆ กับเสียงร้องอุทานออกมาอย่างตกใจที่ดังขึ้นมาในความมืดโชนตะวันหันขวับกลับไปมองทางต้นเสียง แม้จะอยู่ในความมืดสลัว แต่เขายังจดจำร่างบอบบางอรชรได้เป็นดีจึงส่งเสียงร้องเตือนออกไป“หนูรัน หยุดก่อน อย่าเพิ่งขยับ”เมื่อได้ยินเสียงทุ้มของโชนตะวัน หญิงสาวจึงหยุดชะงักและเริ่มคลายใจลง เมื่อเริ่มตั้งส

คนงานทั้งหมดของบ้านไร่โชนตะวัน จะมีทั้งคนงานที่ปฏิบัติงานอยู่ในไร่องุ่น และอีกกลุ่มจะเป็นคนงานที่ผลิตสินค้าผลิตภัณฑ์และของฝากสินค้าพื้นเมือง ซึ่งคนเหล่านี้จะทำงานอยู่ในโรงผลิตสินค้าและผลิตภัณฑ์ที่อยู่ถัดไป รวมทั้งคนงานที่ทำงานอยู่ในร้านขายสินค้าบ้านไร่โชนตะวัน ที่เปิดบริการอยู่ทางด้านหน้าด้วยซึ่งคนงานทั้งหมดนี้ จะมีทั้งคนที่พักอาศัยอยู่ในห้องพักทางด้านหลังที่มีอยู่ราวยี่สิบกว่าห้อง และอีกจำนวนหนึ่งจะเป็นชาวบ้านในพื้นที่ ที่เดินทางไปกลับในทุกๆวัน ส่วนโรงผลิตไวน์จะมีทีมผู้รับเหมาที่เป็นคนนอกเข้ามารับงานก่อสร้าง ซึ่งก็จะไปกลับเช้าเย็นของทุกวัน โดยมีลุงชุ่มและลพที่คอยควบคุมงานอีกทีลุงชุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดทันควัน กล่าวออกมาอย่างกลัดกลุ้มว่า  “เรื่องนี้แหละครับคุณโชน ที่ผมกำลังจะแจ้งต่อคุณอยู่พอดี” “มีเรื่องอะไรเหรอลุงชุ่ม” โชนตะวันเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ลุงชุ่มหัวหน้าคนงานจึงกล่าวออกมาว่า“ก็คนงานที่มารับเหมาพวกนี้สิครับ นายช่างดนัยที่เป็นผู้รับเหมาบอกว่าหลังจากที่

“ผู้จัดการโรงงานสินค้าและผลิตภัณฑ์ของบ้านไร่โชนตะวัน ที่อาจะพาหนูรันไปดูต่อจากชมไร่องุ่นเสร็จแล้วสิครับ” โชนตะวันกล่าวออกมาเสียงราบเรียบ หญิงสาวยิ้มรับแจ่มใสมีท่าทีพึงพอใจ ก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติว่า“คุณอารับปากรันแล้วนะคะ ห้ามผิดสัญญาเด็ดขาด” หล่อนเน้นย้ำกับเขา จนโชนตะวันต้องตอบรับยืนยันออกมาอย่างหนักแน่น เพื่อให้หล่อนเชื่อมั่น หลังจากนั้นวรันธรจึงกล่าวออกมาเสียงเจื้อยแจ้วสดใส“อันที่จริงรันไม่ได้ต้องการตำแหน่งอะไรทั้งนั้นหรอกค่ะคุณอา แต่ที่รันต้องร้องขอตำแหน่งจากคุณอา ก็เพราะว่า ในระหว่างที่รันอาศัยอยู่กับคุณอา รันอยากช่วยทำงานตอบแทนคุณอาบ้างค่ะ รันไม่อยากอยู่เฉยๆอย่างไร้ค่า ไม่อย่างนั้นคนงานในไร่ของคุณอาจะดูถูกรันได้นะคะ ว่ารันเป็นพวกที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เป็นพวกคุณหนูที่เอาแต่ความสุขสบายไปวันๆ คุณอาเข้าใจรันนะคะ” “หนูรันคิดมากไปแล้วครับ พี่เรวัตฝากฝังหนูรันเอาไว้ให้อยู่ในความดูแลของอา และหนูรัน