All Chapters of เสน่หาคุณอาคลั่งรัก: Chapter 11 - Chapter 15

โชนตะวันพาวรันธรเดินผ่านไร่องุ่นย้อนกลับไปทางด้านหลังของไร่ ที่อยู่ในบริเวณไม่ห่างจากโรงผลิตไวน์ที่กำลังก่อสร้างมากนัก โรงงานผลิตสินค้าผลิตภัณฑ์ของไร่โชนตะวัน เป็นโรงงานใหญ่ชั้นเดียวหลังคาสูง ภายในมีคนงานเกือบห้าสิบคนที่ปฏิบัติงานกันอย่างขะมักเขม้น  มีการจัดสรรพื้นที่ในการผลิตสินค้าแต่ละชนิดอย่างเป็นระเบียบสินค้าและผลิตภัณฑ์ของไร่โชนตะวัน อาทิ น้ำองุ่นสด ลูกอมองุ่น พายองุ่น แยมองุ่น ลูกเกด อีกทั้งยังมีของที่ระลึกที่ทำเลียบแบบพวงองุ่นในขนาดต่างๆ เช่นที่ห้อยพวงกุญแจ ที่คาดผม เข็มกลัด เข็มขัด กระเป๋าสาน และสินค้าจิปาถะอีกหลากหลายผลิตภัณฑ์ ที่คนงานทุกคนล้วนมีส่วนร่วมในการออกความคิดสร้างสรรค์ขึ้นมา โดยที่โชนตะวันนั้นไม่เคยปิดกั้นความคิดของพวกเขาแม้แต่น้อย เขายินยอมรับฟังคำแนะนำต่างๆของคนงานทั้งหมด เสมือนคนในครอบครัวเดียวกัน เพื่อนำมาปรับปรุงและค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงแก้ไขไปทีละน้อย จนกิจการค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างและสมบูรณ์ดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ส่วนผู้ที่คอยดูแลความเรียบร้อย

ลาภิศหัวเราะหึ ๆ อย่างถูกใจอยู่ในลำคออย่างลำพอง สายตาคมเจิดจ้าของเขาตวัดมองผ่านใบหน้าของหล่อนอย่างดูแคลน จากนั้นจึงหยิบเอาธนบัตรที่อยู่ในกระเป๋าออกมาปึกหนึ่ง ชูขึ้นโบกไปมาช้า ๆ ผ่านใบหน้าของหล่อนไปมาอย่างหลอกล่อ“หากเธอยอมทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ฉัน เงินปึกนี้จะเป็นของเธอแพรว และหากเธอยิ่งทำงานให้ฉันอย่างแข็งขัน ฉันก็จะมีรางวัลตอบแทนให้เธออย่างงาม และมากกว่านี้อีกหลายเท่า ตกลงไหม” เขากล่าวออกมาอย่างผู้ที่เหนือกว่า เพราะเริ่มมองเห็นแล้วจากประกายตาของเด็กสาว ที่เบิกโพลงเจิดจ้าเมื่อเห็นเงินก้อนโตอยู่ทางเบื้องหน้า และเธอก็มีโอกาสที่จะคว้ามันเอาไว้ได้ นั่นยิ่งทำให้เขาเข้าใจในตัวเด็กสาวมากยิ่งขึ้นว่า  หล่อนเป็นคนทะเยอทะยานอยู่ไม่น้อยแพรวพยักหน้ารับอย่างลนลาน สองตางามเย้ายวนเพ่งจับจ้องไปที่ธนบัตรในมือของลาภิศอย่างตื่นเต้น จากการมองเพียงผิวเผิน คาดเดาว่าปึกธนบัตรหนาในมือของชายหนุ่ม น่าจะมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นบาทเลยทีเดียว“คุณลาภิศ จะให้แพรวทำงานอะไรเหรอ

“สวัสดีครับ คุณ....” ลาภิศโพล่งออกมาเสียงทุ้ม พยามยามที่จะกล่าวให้วรันธรประทับใจมากที่สุด ในการพบกันครั้งแรก โดยไม่ได้สนใจต่อสายตาของโชนตะวันและลาภินผู้เป็นพี่สาว ที่จ้องมองมาด้วยความรู้สึกที่ไม่แตกต่างกันแม้แต่น้อย“ผมลาภิศครับ เป็นลูกชายของพ่อเลี้ยงณรงค์ ที่เป็นผู้กว้างขวางที่สุดในจังหวัดนี้ ซึ่งไม่ว่าใครต่างก็ต้องรู้จักพ่อของผมกันเป็นอย่างดี เอ่อ...ไม่ทราบว่าคุณ...คือ” เขากล่าวแนะนำตัวเองออกมา เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังก้มหน้านิ่ง คงสืบเนื่องมาจากอาการเขินอาย ที่เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามนั่นแหละ เพราะไม่ว่าหญิงสาวนางใดต่างก็สนอกสนใจต่อเขาเป็นพิเศษอยู่แล้ว ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาและมากด้วยบารมี  ไม่ว่าใครต่างก็ยินยอมพร้อมใจที่จะใกล้ชิดกับเขาแทบทุกราย ลาภินผู้เป็นพี่สาวถึงกลับเบือนหน้าหนี ต่อท่าทางอวดโอ่และหลงตัวเองของน้องชาย ซึ่งมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ชอบอาศัยบารมีของพ่อเพื่อข่มขวัญผู้คน อีกทั้งยังคิดว่าตนเองทรงเสน่ห์เสียจนหญิงสาวทุกคนต้อง