All Chapters of เสน่หาคุณอาคลั่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

โชนตะวันพาวรันธรเดินผ่านไร่องุ่นย้อนกลับไปทางด้านหลังของไร่ ที่อยู่ในบริเวณไม่ห่างจากโรงผลิตไวน์ที่กำลังก่อสร้างมากนัก โรงงานผลิตสินค้าผลิตภัณฑ์ของไร่โชนตะวัน เป็นโรงงานใหญ่ชั้นเดียวหลังคาสูง ภายในมีคนงานเกือบห้าสิบคนที่ปฏิบัติงานกันอย่างขะมักเขม้น  มีการจัดสรรพื้นที่ในการผลิตสินค้าแต่ละชนิดอย่างเป็นระเบียบสินค้าและผลิตภัณฑ์ของไร่โชนตะวัน อาทิ น้ำองุ่นสด ลูกอมองุ่น พายองุ่น แยมองุ่น ลูกเกด อีกทั้งยังมีของที่ระลึกที่ทำเลียบแบบพวงองุ่นในขนาดต่างๆ เช่นที่ห้อยพวงกุญแจ ที่คาดผม เข็มกลัด เข็มขัด กระเป๋าสาน และสินค้าจิปาถะอีกหลากหลายผลิตภัณฑ์ ที่คนงานทุกคนล้วนมีส่วนร่วมในการออกความคิดสร้างสรรค์ขึ้นมา โดยที่โชนตะวันนั้นไม่เคยปิดกั้นความคิดของพวกเขาแม้แต่น้อย เขายินยอมรับฟังคำแนะนำต่างๆของคนงานทั้งหมด เสมือนคนในครอบครัวเดียวกัน เพื่อนำมาปรับปรุงและค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงแก้ไขไปทีละน้อย จนกิจการค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างและสมบูรณ์ดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ส่วนผู้ที่คอยดูแลความเรียบร้อย

ลาภิศหัวเราะหึ ๆ อย่างถูกใจอยู่ในลำคออย่างลำพอง สายตาคมเจิดจ้าของเขาตวัดมองผ่านใบหน้าของหล่อนอย่างดูแคลน จากนั้นจึงหยิบเอาธนบัตรที่อยู่ในกระเป๋าออกมาปึกหนึ่ง ชูขึ้นโบกไปมาช้า ๆ ผ่านใบหน้าของหล่อนไปมาอย่างหลอกล่อ“หากเธอยอมทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ฉัน เงินปึกนี้จะเป็นของเธอแพรว และหากเธอยิ่งทำงานให้ฉันอย่างแข็งขัน ฉันก็จะมีรางวัลตอบแทนให้เธออย่างงาม และมากกว่านี้อีกหลายเท่า ตกลงไหม” เขากล่าวออกมาอย่างผู้ที่เหนือกว่า เพราะเริ่มมองเห็นแล้วจากประกายตาของเด็กสาว ที่เบิกโพลงเจิดจ้าเมื่อเห็นเงินก้อนโตอยู่ทางเบื้องหน้า และเธอก็มีโอกาสที่จะคว้ามันเอาไว้ได้ นั่นยิ่งทำให้เขาเข้าใจในตัวเด็กสาวมากยิ่งขึ้นว่า  หล่อนเป็นคนทะเยอทะยานอยู่ไม่น้อยแพรวพยักหน้ารับอย่างลนลาน สองตางามเย้ายวนเพ่งจับจ้องไปที่ธนบัตรในมือของลาภิศอย่างตื่นเต้น จากการมองเพียงผิวเผิน คาดเดาว่าปึกธนบัตรหนาในมือของชายหนุ่ม น่าจะมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นบาทเลยทีเดียว“คุณลาภิศ จะให้แพรวทำงานอะไรเหรอ

“สวัสดีครับ คุณ....” ลาภิศโพล่งออกมาเสียงทุ้ม พยามยามที่จะกล่าวให้วรันธรประทับใจมากที่สุด ในการพบกันครั้งแรก โดยไม่ได้สนใจต่อสายตาของโชนตะวันและลาภินผู้เป็นพี่สาว ที่จ้องมองมาด้วยความรู้สึกที่ไม่แตกต่างกันแม้แต่น้อย“ผมลาภิศครับ เป็นลูกชายของพ่อเลี้ยงณรงค์ ที่เป็นผู้กว้างขวางที่สุดในจังหวัดนี้ ซึ่งไม่ว่าใครต่างก็ต้องรู้จักพ่อของผมกันเป็นอย่างดี เอ่อ...ไม่ทราบว่าคุณ...คือ” เขากล่าวแนะนำตัวเองออกมา เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังก้มหน้านิ่ง คงสืบเนื่องมาจากอาการเขินอาย ที่เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามนั่นแหละ เพราะไม่ว่าหญิงสาวนางใดต่างก็สนอกสนใจต่อเขาเป็นพิเศษอยู่แล้ว ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาและมากด้วยบารมี  ไม่ว่าใครต่างก็ยินยอมพร้อมใจที่จะใกล้ชิดกับเขาแทบทุกราย ลาภินผู้เป็นพี่สาวถึงกลับเบือนหน้าหนี ต่อท่าทางอวดโอ่และหลงตัวเองของน้องชาย ซึ่งมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ชอบอาศัยบารมีของพ่อเพื่อข่มขวัญผู้คน อีกทั้งยังคิดว่าตนเองทรงเสน่ห์เสียจนหญิงสาวทุกคนต้อง

ลาภินที่เห็นสถานการณ์ของน้องชายกำลังเพลี่ยงพล้ำ ลาภิศมีแต่บุ่มบ่ามวู่วาม ไม่เคยใช้สมอง มีแต่อวดโอ่ลำพองตน เมื่อมาเผชิญหน้ากับโชนตะวันที่ลึกซึ้งหนักแน่น ย่อมไม่ใช่คู่มือของหนุ่มใหญ่เจ้าของไร่องุ่นอย่างแน่นอน ยิ่งพูดมากไป ยิ่งจะถูกไล่ต้อนให้จนมุมอับได้อย่างง่ายดาย หล่อนจึงต้องช่วยแก้ไขสถานการณ์ของน้องชายของตนให้ผ่านพ้นไปได้โดยเร็วที่สุด“คุณโชนคะ ตอนนี้ได้เวลาที่ภินนัดกับเพื่อนเอาไว้ที่ในเมืองแล้วคะ ภินต้องขออนุญาตกลับก่อนนะคะ ต้องขอบคุณอาหารกลางวันด้วยนะคะ แล้ววันหลังภินจะมาสนทนาใหม่ค่ะ” ลาภินรีบตัดบทสนทนาทั้งหมด และขอตัวกลับอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้หล่อนเชื่อแล้วว่า เรื่องทั้งหมดต้องเป็นฝีมือของลาภิศน้องชายของตนก่อเรื่องขึ้นแน่นอน โชนตะวันเอ่ยรับคำออกมาอย่างเป็นปกติ พร้อมรอยยิ้มบางที่มุมปากอย่างมีเสน่ห์ ลาภินรีบฉุดให้น้องชายตัวดีตามหล่อนไปโดยเร็ว แต่ลาภิศที่รู้สึกเสื่อมเสียภาพลักษณ์ยังดิ้นรนอยู่เล็กน้อย ถลึงตากร้าวมองโชนตะวันอย่างขุ่นแค้นอาฆาต 

“หนูรันไม่ต้องไปไหนหรอกครับ ต่อไปนี้ทุกเรื่องในไร่โชนตะวัน หนูรันสามารถรับรู้ได้ในทุกเรื่องครับ หนูรันนั่งอยู่กับอาตรงนี้แหละครับ” มือใหญ่หนาของเขาที่กดทับมือเรียวของหล่อนอยู่นั้น ออกแรงกดเล็กน้อยเพื่อยืนยันต่อคำกล่าวที่หนักแน่น ร่างที่ผุดลุกขึ้นยืนของหญิงสาว จึงค่อยๆทรุดนั่งลงอย่างจำยอม เมื่อเห็นว่าหล่อนนั่งลงแล้วเขาจึงค่อยๆดึงมือกลับไปอย่างนุ่มนวล จากนั้นจึงส่งเสียงถามลพที่ยังก้มหน้านิ่งอย่างคาดคั้นคำตอบ“ตกลงว่ายังไงลพ ได้เรื่องอะไรบ้างไหม” ลพค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองเจ้านายหนุ่มใหญ่ด้วยแววตาที่ส่อความละอาย แล้วจึงกล่าวออกมาว่า“คนงานทั้งหมดที่ถูกทำร้าย ไม่มีใครรู้จักและเคยเห็นหน้าพวกมันที่เข้ามาทำร้ายเลยสักคนครับ เบาะแสทั้งหมดจึงสืบหาต่อไปไม่ได้ครับ” “หมายความว่าคนที่ลอบทำร้ายคนงานของพวกเรา ไม่ใช่คนในพื้นที่ คนงานของพวกเราห้าคนถูกทำร้ายต่างเวลาและต่างสถานที่ อีกทั้งยังเป็นการลงมือของคนนอกพื้นที่ นี่มันเป็นการชี้ชัดอยู่แล้วว่า การลงมือของพว