All Chapters of พลาดรักวิศวะลวง: Chapter 61 - Chapter 70

จนความรู้สึกปรารถนาเริ่มพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ความตึงเครียดที่สะสมมานานเริ่มแตกสลาย แรงกระแทกยิ่งรุนแรงจนแทบจะฉีกขาด น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามกึกก้องในลำคอ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความสุขสุดขีด ก่อนจะระบายความร้อนแรงปลดปล่อยน้ำกามร้อนฉ่าพุ่งทะลักเข้าไปภายในร่องรักของนาราจนเต็มล้นออกมาเลอะตามขาเรียวเล็ก "อึก อ๊าสสสสส" ทั้งคู่ต่างก็หอบหายใจสะท้านไปทั้งร่าง ร่างกายยังคงสั่นระริกด้วยคลื่นความสุขสมที่เพิ่งถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ภาพในกระจกยังคงปรากฏอย่างชัดเจน เป็นพยานรับรู้ถึงช่วงเวลาที่ร้อนแรงและผูกมัดกันอย่างไม่อาจปฏิเสธได้อีก ในที่สุดเขาก็คลายอ้อมกอดและปล่อยร่างนุ่มนิ่มให้หลุดออกจากแขนแกร่ง นาราก็แทบจะไม่อาจทรงตัวยืนอยู่ได้อีกต่อไป ขาเรียวเล็กที่เคยแข็งแรง กลับกลายเป็นสั่นระริกจนแทบจะงอพับลงกับพื้น เธอต้องรีบยกมือทั้งสองข้างจับยึดขอบอ่างล้างหน้าไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เพื่อพยุงร่างกายที่อ่อนระโหยจนหมดแรงให้ยืนตรงอยู่ได้ เสียงหายใจหอบลึกจนหน้าอกอวบกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาจึงแหบแห้ง แทบจะไม่มีแรงเปล่งเสียงออกมา “พะ พอแล้วนะ...

ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสองคนอยู่อึดใจหนึ่ง นารากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก สถานการณ์มันบีบบังคับให้เธอต้องไปเที่ยวทะเล แต่มันมีอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่ชื่อว่าเลโอ เป็นตัวแปรสำคัญ “กูว่าเราต้องไปทะเลกันสุดสัปดาห์นี้นะล่า” นาราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แม้ในใจจะสั่นไหวเมื่อนึกถึงคนเผด็จการที่คอยจองจำอิสรภาพของเธออยู่ “กูไม่รู้ว่าพี่เลโอจะให้กูไปไหม หรือจะเข้าใจความจำเป็นของกูหรือเปล่า แต่กูไม่มีทางเลือก อีกอย่างกูก็อยากไปให้ห่างจากเขาเหมือนกัน อย่างน้อยก็ให้ได้พักหายใจบ้าง” เธอเหม่อมองออกไปข้างหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความกังวล การไปทะเลครั้งนี้อาจจะเป็นทั้งทางรอดของบทความที่อาจารย์สั่ง และอาจจะทำให้เรี่ยวแรงในชีวิตของเธอกลับคืนมาได้บ้าง เวลาต่อมา แสงแดดยามเย็นที่เริ่มอ่อนแสงลงไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวนาราเย็นลงเลยแม้แต่น้อย เธอเดินทอดน่องออกจากตึกเรียนด้วยความเคยชิน ใจลอยนึกถึงการขึ้นรถโดยสารกลับบ้านเหมือนทุกวันที่เคยเป็นมา แต่แล้วความจริงที่แสนโหดร้ายก็ตบหน้าเธอเข้าฉาดใหญ่ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับรถสปอร์ตคันหรูที่จอดซุ่มอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่หน้าคณะ ร่างสูงคุ้นตายืนพิง

เธอทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง มองไปที่หน้าต่างบานสูงที่เห็นแสงไฟของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนพลางคิดถึงความจริงที่เธอต้องเผชิญ เธอต้องติดอยู่ที่นี่ ต้องรองรับอารมณ์ของปีศาจในคราบเทพบุตรของเขา และสิ่งที่น่ากังวลตอนนี้คือเธอจะหาโอกาสไหนไปทำโปรเจกต์บทความทะเลกับความรัก ในเมื่ออิสรภาพของเธอถูกเขายึดครองไว้หมดแล้ว เวลาต่อมา หลังจากที่นาราทานอาหารที่เลโอสั่งไว้ให้จนหมด เธอก็จัดการทำธุระส่วนตัวและอาบน้ำชำระร่างกายให้สดชื่น ร่างเล็กสวมเพียงชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวตัวบางพริ้วไหว เธอเลือกที่จะไม่สวมชุดชั้นในอย่างที่เคยชินเวลาอยู่คนเดียว เพราะสัมผัสจากเนื้อผ้าที่เสียดสีกับผิวกายโดยตรงมันทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากกว่า ก่อนจะก้าวขึ้นเตียงนุ่ม นาราไม่ลืมที่จะเดินไปล็อคประตูห้องนอนให้เรียบร้อย แม้จะอยู่ในคอนโดของเขา แต่เธอก็ยังต้องการพื้นที่ส่วนตัวและความรู้สึกปลอดภัย ทว่าในเวลาเกือบตีสอง ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องชุดสุดหรู เลโอกลับมาถึงในสภาพที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง ฤทธิ์แอลกอฮอล์จากผับของเฮียเก้าทำให้โลกทั้งใบของเขาหมุนคว้าง คนตัวสูงไม่ได้ขับรถกลับเองเพราะภาพตรงหน้าเริ่มซ้อนทับกันจนแยกไม่ออก ลูกน้องขอ

"ซี้ดดดด"เลโอที่นอนอยู่เบื้องล่างทำได้เพียงจับเอวเล็กของเธอแน่น ส่งเสียงคำรามแหบพร่าออกมาทุกจังหวะที่เธอกดตัวลงมาจนสุด ก่อนจะทนไม่ไหว เอื้อมมือมาบีบเคล้นเต้าอวบที่กระเพื่อมไปตามแรงกระแทก หยัดตัวขึ้นงับยอดอกสีหวาน ดูดเม้มจนนาราต้องแหงนหน้าขึ้น ร้องครางออกมาไม่เป็นภาษา"อ๊ะ อ๊ะ อ๊าสสสส"หยาดเหงื่อเริ่มผุดซึมตามไรผมและกรอบหน้าสวย นาราขยับกายจนเหนื่อยหอบ แต่ทว่าเธอก็ไม่ยอมหยุด แรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นทำให้เธอสาดซัดความปรารถนาทั้งหมดเข้าใส่เขา ราวกับจะประชดประชันความเอาแต่ใจของคนใต้ร่าง จนกระทั่งเลโอสัมผัสได้ถึงความร้อนที่กำลังเดือดปุดในกาย สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาก็ปะทุขึ้นมือหนารีบล็อคเอวบางไว้มั่น ดึงเธอให้นิ่งอยู่กับที่ ก่อนจะเป็นฝ่ายกระแทกสวนจังหวะขึ้นไปอย่างดุดันและทรงพลัง จนนาราสั่นคลอนไปทั้งตัว เธอทำได้เพียงเกาะบ่าแกร่งไว้แน่น เสียงครางกระเส่าประสานไปกับเสียงลมหายใจหอบหนัก ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!ร่างสูงเร่งจังหวะจนถึงขีดสุด ก่อนจะคำรามกึกก้อง เกร็งกระตุกพร้อมกับปลดปล่อยสายธารสีขาวขุ่นอัดฉีดเข้าไปในโพรงรักของเธอจนเอ่อล้น ก่อนเขาจะกอดรัดร่างบางไว้แน่น ซบหน้าลงกับอกอิ่ม หอบหายใจ

บรรยากาศที่ดูเหมือนจะสงบเงียบในมหาลัย แต่ทว่ามันสวนทางกับภายในใจของลุลา ที่ตอนนี้รู้สึกว้าวุ่นอย่างบอกไม่ถูก ตลอดสามวันที่ผ่านมาหน้าจอโทรศัพท์ของเธอสว่างวาบด้วยสายเรียกเข้าและข้อความจากเฮียเก้านับครั้งไม่ถ้วน แต่เธอกลับเลือกที่จะปล่อยให้มันดับไปโดยไม่คิดจะแตะต้อง ความรู้สึกอึดอัดที่สะสมมานานทำให้เธอตัดสินใจขีดเส้นกั้น และอยากลองใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีเงาของเขาคอยตามหลอกหลอนดูบ้าง “ล่า... มึงเป็นอะไรหรือเปล่าวะ พักนี้ดูเหม่อ ๆ นะ” นาราเอ่ยทักขึ้นขณะที่ทั้งสองคนนั่งทานข้าวเที่ยงด้วยกัน ลุลายังไม่ทันได้ตอบ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เฮียเก้า แต่เป็นโบว์ ที่พักหลังไม่ค่อยได้ติดต่อกัน เธอชั่งใจอยู่ไม่นาน ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย (ล่า... ตอนเลิกเรียน เฮียเก้าสั่งให้คนขับรถไปรับนะ เตรียมตัวไว้ด้วยล่ะ) ปลายสายกรอกเสียงเข้มตามคำสั่งของคนว่าจ้างให้ติดต่อกับสาวคนสนิท ที่กำลังพยายามทำตัวหลบหน้าของเขา “ฉันไม่ว่างค่ะ มีธุระพอดีเลย ฝากพี่โบว์ช่วยบอกเฮียด้วยนะคะ” ลุลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน (เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าล่า น้ำเสียงดูไม่ค่อยดีเลย