All Chapters of พลาดรักวิศวะลวง: Chapter 81 - Chapter 90

ขณะเดียวกัน ธามไทก็เข้าไปประชิดตัวลุลาที่เมาจนคอพับคออ่อน เธอเผลอทิ้งน้ำหนักตัวลงบนไหล่กว้างของเขาอย่างคนไร้สติ ภาพเหล่านั้นคือฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึงของชายหนุ่มที่นั่งมองอยู่ไม่ไกล“นารา!”เสียงทุ้มกังวานที่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตดังแทรกผ่านเสียงดนตรี นาราสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งเย็นจัด ความเมามายหายวับไปกว่าครึ่ง เมื่อเธอหันไปพบกับใบหน้าคมคายของเลโอที่บัดนี้ดูราวกับปีศาจท่ามกลางแสงไฟสลัว ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยแรงโทสะและแรงหึงหวงเลโอก้าวเข้ามาชาร์จตัวนาราอย่างรวดเร็ว เขาคว้าต้นแขนเรียวเล็กไว้แน่น จนเธอเผลอร้องอุทานด้วยความเจ็บ ส่วนอีกด้านเฮียเก้าก็กระชากตัวลุลาออกมาจากธามไทอย่างแรง จนร่างบางแทบปลิวมาปะทะกับแผงอก“สนุกมากไหมนารา?” เลโอเค้นเสียงถามข้างใบหูเธอ ลมหายใจที่ร้อนผ่าวและกลิ่นเหล้าอย่างแรงทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น “ฉันบอกเธอว่ายังไง... บอกว่าอย่าให้ฉันต้องตามมาจัดการเธอถึงที่นี่ใช่ไหม!”เขามองข้ามหัวเธอไปสบตากับบอสตันด้วยสายตาท้าทายและพร้อมจะฆ่าแกงกันได้ทุกเมื่อ บรรยากาศรอบบาร์เงียบกริบลงทันตา นักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ เริ่มถอยห่างเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมา

หลังจากนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ค่อย ๆ เลื่อนลดต่ำลง จมูกโด่งจรดผิวเนียนละเอียดจนเกิดความรู้สึกวูบวาบ ไล้เลียลงมาจนถึงก้อนเนื้อนุ่มทั้งสองข้างที่ตั้งตระหง่านขึ้นรอรับสัมผัส เขาไม่รีรอที่จะใช้ริมฝีปากหนากระตุ้นดูดมันอย่างแรง สลับกับใช้ฟันขบเม้มเบา ๆ จนร่างเล็กสั่นระริกราวกับถูกไฟช็อต ความเสียวซ่านแล่นวาบไปทั่วเส้นประสาท จนเธออดไม่ได้ที่จะร้องครางเสียงหลงออกมาจากลำคอ "อื้อ~" ทว่าเขากลับไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้น กลับยิ่งขยับเคลื่อนไหวริมฝีปากและลิ้นอุ่นไล้เลียวน จนจุกสีหวานทั้งสองข้างขึ้นแข็งเป็นตุ่มไต ก่อนจะเลียลงมาตามแนวลำตัวเพรียวบางอย่างช้า ๆ จนถึงหน้าท้องแบนราบเนียนนุ่ม ตวัดลิ้นเลียวนเวียนรอบสะดือเล็กของเธอ ราวกับกำลังลิ้มรสขนมหวานอย่างเอร็ดอร่อย มือหนาที่เคยกดทับข้อมือเธอ เลื่อนต่ำลงมาจับที่เรียวขาเนียนสวยทั้งสองข้าง แล้วออกแรงดันแยกมันออกจากกันให้กว้างขึ้น จนกระทั่งเห็นเนินเนื้อสีหวานที่ซ่อนเร้นอยู่ตรงกลางปรากฏออกมาอย่างชัดเจน ราวกับดอกไม้บานรับแสงจันทร์ ดวงตาคมกริบฉายแววหิวกระหายจัดเมื่อทอดมองเห็นภาพนั้น น้ำลายในปากเขาแทบจะไหลรินด้วยความอยากลิ้มรส เขาเลื่อนนิ้วมือเรียวยาวแหวกกลีบ

เขารู้ว่าเธอไม่มีทางติดต่อกับผู้ชายคนนั้นแน่นอน... แต่ความคิดอคติมันอดคิดไม่ได้ แม้จะน้อยนิดเพียงเศษเสี้ยว ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเธออาจจะแอบไปติดต่อกันผ่านทางโทรศัพท์ของเพื่อนสาวอย่างลุลาหรือเปล่า? ไม่งั้นไอ้เหี้ยนั่นมันจะตามมาถูกได้ยังไง ระยองไม่ใช่แคบ ๆ อะไรจะบังเอิญถึงขนาดมาเที่ยวที่หาดเดียวกันแบบนี้ แต่ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา มันก็ถูกความรู้สึกอื่นผลักไสออกไปในทันที 'ไม่หรอก... ผู้หญิงอย่างนารา เธอไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจขนาดนั้น เธอใสซื่อเกินกว่าจะทำอะไรแบบนั้นได้ อีกอย่างเธอก็รู้ฤทธิ์เดชเขาดี ว่าเวลาเขาโมโหมันเป็นยังไง' เสียงในหัวของเขาเถียงขึ้นมาอย่างหนัก ทำให้จิตใจที่กำลังขัดแย้งกัน ปั่นป่วนมากขึ้นไปอีก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเรื่องแค่นี้ถึงได้ทำเอาเขาคลั่งแทบบ้าได้ขนาดนี้ ในขณะที่เลโอยืนครุ่นคิด พลางสูบบุหรี่จนควันขาวคลุ้งเต็มระเบียง มวนแล้วมวนเล่า ภาพที่เห็นว่าคนตัวเล็กบนเตียงหลับสนิทนั้น กลับไม่เป็นความจริงเลยสักนิด ร่างเล็กที่ดูเหมือนจะหลับใหลไปแล้ว กำลังนอนนิ่งน้ำตาไหลรินลงมาอย่างเงียบเชียบ น้ำสีใสซึมลงสู่ปลอกหมอนจนเปียกชื้น เธอรู้สึกเกลียดตัวเองเหลื

แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อชีวิตนี้ของเธอมันไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว และเธอก็หนีเงื้อมมือของเขาไปไหนไม่ได้ เธอเลยตัดสินใจจะอยู่กับเขาไปแบบนี้ อย่างน้อยเธอก็สบายไปทั้งชาติ มีเงินใช้ไม่ขาดมือ อยากจะซื้ออะไรก็ซื้อ ไม่ต้องประหยัดเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว และที่สำคัญเธอก็ได้ร่วมรักกับผู้ชายที่ตัวเองรัก แม้ว่าเขาจะมองเธอเป็นแค่ของเล่นบนเตียงก็ตาม ขอแค่เธอมองข้ามความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองไปให้หมด แค่นี้เธอคิดว่าคงทนได้ มันคงไม่ถึงกับตาย คิดได้แบบนั้นหัวใจที่เคยเจ็บปวดก็พลันแข็งกระด้างขึ้นมาอีกครั้ง เธอผละร่างขึ้นนั่งคร่อมตัวอยู่บนหน้าอกกว้างของเขา ดวงตากลมโตเปร่งประกายเย้ายวนชวนหลงใหลอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงหวานลงชิดใบหูเขา "ฉันขออีกครั้งได้ไหมล่ะเฮีย? ฉันยังไม่สะใจเลย... ฉันอยากได้อีกแล้ว" พูดจบเธอก็จับท่อนแก่นกายอวบใหญ่ของเขาสอดเข้าไปยังปากทางรักที่เปิดอ้าและชื้นแฉะของตัวเองอย่างนิ่มนวล แล้วค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งจนสุด สวบ!!! "อื้อ~" ก่อนจะเริ่มขย่มตอกอัดขึ้นลงด้วยฝีมืออันชำนาญ ด้วยท่วงท่าที่เร่าร้อน จนทำเอาคนตัวสูงถึงกับครางเสียงต่ำออกมาด้วยความพอใจ บอกแล้วว่าลีลาเธอเด็ดจนหาตัว

“อยากกินอาหารเช้าก่อนหรือว่าอยากเป็นอาหารเช้าให้ฉัน” นาราถึงกับอ้าปากค้าง ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจจนแทบจะหายใจไม่ออก ในสมองที่เคยว่างเปล่า เริ่มมีอะไรบางอย่างแล่นเข้ามา คงไม่ใช่ว่าเธอหลงกลคนเจ้าเล่ห์หรอกนะ คิดไว้แล้วว่าคนอย่างเขาเชื่อถือไม่ได้ ตอนแรกที่เขาชวนให้ลงมาเล่นน้ำในสระกลางแจ้งแบบนี้ เธอก็คิดว่าเป็นเพียงการพักผ่อนหย่อนใจธรรมดา ก่อนจะกลับกรุงเทพฯ ตามที่เขาบอก จึงยอมตามใจเขาด้วยการลงมาอยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิดใด ๆ แต่ทว่าตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอไม่น่าหลงกลเชื่อเขาเลย อะไรทำให้เธอไปหลงเชื่อคนที่หลอกเธอมานับครั้งไม่ถ้วน เพราะมันเหมือนเธอกำลังมอบเหยื่ออันโอชะคือร่างกายของเธอเองให้เขา โดยที่เขาไม่ต้องเหนื่อยอะไรเลย เธอพยายามยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาดันแผงอกแกร่งตรงหน้า เพื่อผลักไสให้เขาถอยห่างออกไป อยากจะขยับหนีจากอ้อมกอดที่รัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก แต่พละพลังกำลังของเธอที่น้อยนิดเมื่อเทียบกับเขา กลับไม่ทำให้ร่างกายกำยำของเขาขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย ทว่าการต่อต้านของเธอเหมือนเป็นการยั่วยวนใจให้เขารู้สึกตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น ยิ่งเธอพยายามดิ้นรนเท่าไหร่ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มตร