Todos os capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Capítulo 61 - Capítulo 70

“แล้วน้องฝันล่ะ ทานข้าวรึยังครับ” พี่เดย์ถามฝันด้วยสีหน้าใส่ใจด้วยล่ะ“เรียบร้อยแล้วค่ะ” ฝันบอกด้วยรอยยิ้ม “พี่สองคนมาก็ดีเลยค่ะ หนูฝากพีชไว้สักพักนะคะ จะกลับไปเอาเสื้อผ้าที่หอสักหน่อย เมื่อคืนเอามาแค่ชุดเดียว ไม่คิดว่าพีชต้องนอนอีกคืน”“เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งดีกว่า พี่ยังไม่ทานไรเลย กะว่าจะแวะไปทานก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋นแถวหลังม. อยู่พอดี” พี่เดย์ว่า ฝันทำท่าคิดนิดนึงก่อนจะตอบตกลง แล้วหันมาถามฉันว่า“แกอยากได้อะไรที่ห้องรึเปล่า เดี๋ยวฉันหยิบมาให้”“ไม่มีนะ” ฉันส่ายหน้า “เสื้อผ้าแกก็เตรียมมาให้ฉันตั้งแต่เมื่อวานละ”“โอเค งั้นเดี๋ยวฉันกลับมา”“อื้อ” ฉันยิ้มให้เพื่อนจนตาหยีพอฝันกับพี่เดย์ออกไป เสียงคอลไลน์จากเครื่องฉันก็ดังขึ้น มองที่หน้าจอก็เห็นว่าเป็นสายจากปะป๊า... ฉันสูดลมหายใจเข้าปอด ปะป๊าคงโทรมาถามอาการด้วยความเป็นห่วง และท่านคงย้ำคำเดิมคือให้ฉันไปเมกา แค่คิดเรื่องนี้...น้ำตาก็เหมือนจะไหลลงมา“ไม่รับสายเหรอ” คำถามข

“โอ้โหว! ตื่นมาแกก็อ่านหนังสือเลยเหรอพีช” ฝันทักเสียงใส ฉันเงยหน้าจากหนังสือ ยิ้มให้เพื่อนรักที่ตอนนี้เปลี่ยนชุดใหม่แถมในมือยังถือชุดนอนกับกระเป๋าใส่ครีมบำรุงใบเล็กไว้อีกด้วย“ก็เมื่อวานตอนติวเข้าหัวบ้าง ไม่เข้าหัวบ้าง วันนี้ฉันเลยต้องตั้งใจมากหน่อยไงเล่า” ฉันทำตาหยีแก้เขินทำเอาฝันที่เดินมาอยู่ปลายเตียงหัวเราะออกมา“พูดถึงเมื่อวานฉันยังขำตัวเองไม่หาย ตั้งแต่เช้าจรดเย็นที่อยู่กับแก น้ำตาจะไหลๆ ตั้งหลายรอบก็กลั้นไว้ได้ พอออกไปเอาเสื้อผ้าแล้วกลับมา แกบอกว่าไม่ต้องไปเมกาละ น้ำตาที่กลั้นมาทั้งวันดันไหลออกมาอย่างกับเขื่อนแตก” นั่นสินะ ฝันดีใจถึงขั้นร้องไห้สะอึกสะอื้น... น่ารักใช่ม้าเพื่อนสนิทของหนูเอง ฮี่ๆ“อย่าว่าแต่แกเลยฉันก็เหมือนกัน คุยกับปะป๊าไปน้ำตาก็ไหลไป พอปะป๊าอนุญาตให้อยู่ต่อ น้ำตาดันหยุดไหลแถมยิ้มเหมือนคนบ้า อารมณ์สลับไปมาขั้นสุดอ่ะ” ฉันเล่าเองแล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้“ไม่น่าเชื่อเนอะ คลิปที่พี่เทมส์ถ่ายจะพลิกชีวิตแกเลย”นั่นสินะ พลิกสุดอะไรสุด! เมื่อวานหลังจากวางสายจากปะป๊า ฉันก็หันไปถามพี่เทมส์ หนุ่มหล่อเกินต้านยักไหล่กวนๆ แต่ก็ยอมเล่าโดยดีอ่ะนะพี่เทมส์รู้จากพยาบาลว่าฉันอยู่บนดา

จริงด้วย! เมื่อวานฉันเป็นฝ่ายบอกเองว่าจะเลี้ยงข้าวตอบแทน แต่ประเด็นคือไม่คิดว่าพี่เทมส์จะทานวันนี้ไง ก็นึกว่าจะรอสอบเสร็จก่อน“เอ่อ...” ฉันหันหน้าไปทางฝัน พยายามบอกใบ้ว่าให้ช่วยพูดอีกแรง“แกไปกับพี่เทมส์เหอะ เดี๋ยวบ่ายเจอกันที่ห้อง” เอ้า! ไหงไม่รับมุกฉันเล่า แล้วเค้กช็อกโกแลตที่ฉันอยากลิ้มรสล่ะ นอนโรงพยาบาลได้ทานแต่อาหารจืดๆ นี่ก็อยากได้ของหวานบ้างไรบ้างนะ“ไปยัง” ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ก็ต้องเลยตามเลย“ค่ะ” ฉันพยักหน้าให้พี่เทมส์ก่อนจะยกมือไหว้พี่เดย์ แอบยื่นปากใส่ฝันอย่างงอนๆ ทำเอาพี่เดย์หัวเราะออกมา จากนั้นก็เดินตามร่างสูงใหญ่ไปที่ประตู พอออกมาบริเวณทางเดินเราสองคนก็เดินข้างกัน“เราอยากกินไร” พี่เทมส์เลิกคิ้วถามเมื่ออยู่ในลิฟท์กันสองคน“หนูเหรอคะ...หนูอยากกินเค้กช็อกโกแลตค่ะ แฮ่!” ฉันยิ้มเขิน หายปุ๊บก็อยากได้ของหวานปั๊บ... ร่างสูงใหญ่ที่ยืนเคียงข้างคงไม่คิดว่าฉันเป็นพวกคลั่งหวานหรอกเนอะ“งั้นไปกินเค้กกัน”หา! ฉันมองหน้าพี่เทมส์แบบเหวอๆ ... ไหงงั้นล่ะ“แต่หนูจะเลี้ยงข้าวตอบแทนพี่นะคะ พี่เลือกร้านที่อยากทานเถอะค่ะ” ฉันรีบแย้งแต่พี่เทมส์ดันตีมึน“ยังคิดไม่ออกว่าจะกินไร ไปกินเค้กที่เราอยาก

วันนี้เป็นวันสอบวันแรก รวมถึงเป็นวันที่พี่เบียร์แอนด์เดอะแกงค์ต้องขอโทษฉันต่อหน้าเพื่อนปี 1 คณะมนุษย์และคณะวิศวะตามที่พี่เทมส์เคยประกาศกร้าวไว้ด้วย แน่นอนว่าไลน์กรุ๊ปเอกญี่ปุ่นถึงกับแตกตั้งแต่เช้าเมื่อหัวหน้าแจ้งข่าวว่าสอบเสร็จยังกลับไม่ได้... พี่เบียร์นัดไปลานเกียร์ตอนบ่ายโมง เพื่อนในเอกพากันระรัวบ่นไม่หยุดเพราะยังจำเรื่องแย่ๆ ในวันศุกร์ได้ดีแต่พอเอมกับแก้มยุ้ยบอกว่าไปเหอะน่าพวกแก มีอะไรสนุกๆ รออยู่ที่ลานเกียร์นะเว้ย เท่านั้นล่ะ... พวกเพื่อนๆ ต่างซักว่าเรื่องอะไร สองคนนั้นบอกว่าตอบไม่ได้เพราะคนสั่งการที่แท้ทรูห้ามไว้ แต่บอกได้คำเดียวว่าสะใจพวกเราทุกคนแน่นอน“สรุปมันเรื่องอะไรกันแน่ชะนี ทำไมพวกแกสองคนถึงบอกว่ามีเรื่องสะใจรออยู่” ลิซ่ารีบแจ้นเข้ามาถามแก้มยุ้ยกับเอยด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นขั้นสุดทำเอาพวกเราสี่คนขำพรืดท่าท่างของอีกฝ่าย คือออกจากห้องสอบ ไม่พูดเรื่องยากง่าย ทำได้หรือไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น แต่ดันอยากรู้ท็อปซีเคร็ทก่อนเลย“แกรอลุ้นตอนบ่ายเหอะ ขืนพวกฉันบอกก่อน มีหวังโดนฆ่าทางสายตาไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดแน่” ว่าแล้วเอมก็จับข้อศอกทั้งสองข้างทำท่าขนลุกขนพองทำเอาคนถามสงสัยหนักกว่าเดิ

“เอ่อ...” จะพูดไงให้มันดูซอฟท์ดีฟะ กลัวพูดไม่ถูกใจเดี๋ยวโดนมองแรงเหมือนกินตับกันอีก“ก็อย่างที่พวกพี่ๆ ได้ยินแหละค่ะ ถึงพีชจะคุยยังไง พี่เทมส์ก็ยังยืนยันคำเดิม” ดูเหมือนเอมจะรู้ว่าฉันลังเลในการใช้คำเลยเป็นฝ่ายออกปากแทน“หนูว่าพี่ๆ ก็ทำให้มันจบๆ ไปเถอะค่ะ ไม่มีอะไรน่าอาย เอ๊ย! น่ากังวลหรอก ขนาดพีชมันเคยโดนพี่ๆ ตราหน้าว่าแกล้งป่วยต่อหน้าปีหนึ่งทั้งสองคณะ แถมยังวิ่งจนล้มพับเข้าโรงบาล วันนี้มันยังกล้ามาสอบเลย ถ้าพี่ๆ เป็นฝ่ายขอโทษบ้าง... คงรู้สึกไม่ต่างกับพีชเท่าไหร่” แก้มยุ้ยพูดด้วยหน้าตาและน้ำเสียงใสซื่อ แต่ความจริงแล้วโคตรประชดเลยเถอะ“พวกพี่ขอตัวก่อนนะ” พี่เบียร์พูดเบาๆ ด้วยสีหน้าเหมือนทำใจไม่ได้ ก่อนจะหมุนตัวจากไปพร้อมเดอะแกงค์ที่มีสีหน้าไม่ต่างกัน“ทำมาเป็นหน้าซีด ทีตอนออกคำสั่งทำเบ่งคับฟ้า” ฝันย่นจมูกใส่เมื่อรุ่นพี่พวกนั้นเดินจากไปแล้ว“สมน้ำหน้าอีพวกรุ่นพี่คนเก่งทั้งหลาย คนสวยอย่างฉันแทบรอให้ถึงตอนบ่ายโมงไม่ไหวล้าว ขอฟ้อนนำไปก่อนเลย ฮิ้ว!”ว่าแล้วเอมี่ก็ทำท่ารำไทยด้วยสีหน้าบ่งบอกถึงความสุข แถมยังยื่นมือไปแปะกับคู่หูอย่างลิซ่าอีกแน่ะ“นี่ก็รอไม่ไหวเหมือนกัน อยากเห็นพวกเคยเก่งวันศุก