Todos os capítulos de เขาว่ากันว่า… หนุ่มวิศวะหล่อเกินต้านจีบฉัน: Capítulo 71 - Capítulo 80

“คือ... ที่พวกพี่นัดน้องทุกคนมาก็เพราะเรื่องเมื่อวันศุกร์ พวกพี่เข้าใจผิดคิดว่าน้องลูกพีชแกล้งป่วย แต่อันที่จริงน้องลูกพีชป่วยจริง พวกพี่ เอ่อ...ก็เลยอยากขอโทษที่สั่งลงโทษในวันนั้น...”“พวกพี่ขอโทษนะน้องลูกพีช” พี่เบียร์แอนด์เดอะแกงค์มองมาทางฉันแล้วเอ่ยปากขอโทษด้วยเสียงเบาหวิว“แถวหลังสุด พวกคุณได้ยินมั้ยว่ารุ่นพี่พูดอะไร!” พี่เทมส์ตะโกนถามแต่สายตาเย็นชากลับจับจ้องที่พวกพี่เบียร์อยู่อย่างนั้น ทำเอาคนที่โดนจ้องพากันเม้มปาก ตัวสั่นกว่าเดิม จับมือกันวุ่นวายไปหมด“ไม่ได้ยินค่ะ/ ครับ” เพื่อนที่อยู่แถวหลังสุดตะโกนตอบกลับมา“น้องด้านหลังไม่ได้ยิน ต้องทำยังไงครับรุ่นพี่!” พี่เจมส์ที่เดินวนเวียนแถวพวกพี่เบียร์มาสักพักถามเหมือนให้อาย คนโดนถามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะหลับตาแล้วพูดพร้อมกันด้วยเสียงสั่นเครือที่ดังกว่า เดิม“ขอโทษนะน้องลูกพีช”นี่สินะ...คำพูดที่ฉันอยากได้ยิน แม้มันจะไม่ได้ออกมาจากใจคนพูดเนื่องจากโดนบังคับ แต่มันกลับทำให้ฉันสบายใจอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยฉันก็สามารถสู้สายตาเพื่อนคนอื่นได้ว่าไม่ใช่พวกโกหกแกล้งป่วย ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว ทิ้งภาระไว้ให้เพื่อนๆ ด้วยการโดดรับน้องอะไรทำนองนั้

“ไหน! ใครแฟนไอ้เทมส์!”โอ๊ย! จะบ้า! คราวนี้รุ่นพี่วิศวะกลุ่มใหญ่ที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนรวมถึงพวกพี่เจมส์ก็เดินตรงมาทางนี้ แล้วทำไมต้องมองมาด้วยแววตามีเลศนัยด้วยเล่า หนูยังโสดค่ะพี่ๆ“หวัดดีพี่” พี่เทมส์ยกมือไหว้พวกพี่ที่มาใหม่ทำให้ฉันต้องไหว้ตาม ก็รู้กันอยู่ว่าคณะนี้เค้านับถือรุ่นพี่รุ่นน้องมากเว่อร์ ขืนฉันไม่ทำความเคารพ มีหวังโดนว้ากใส่แน่เลย หนูกลัวนะ!“โหว! แฟนมึงน่ารักเหี้ยๆ คนหรือตุ๊กตาวะ!”“ไม่...” ฉันกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่พี่เทมส์ดันแทรกอย่างไว“ก็ต้องคนดิพี่...”“แฟนมึงอยู่ปีไร คณะไรวะ”“คือหนูไม่...” ฉันพยายามปฏิเสธแต่พี่เทมส์กลับแทรกขึ้นมาโดยเร็วเช่นกัน โอ๊ย! จะบ้า! ทำไมต้องขัดขวางกันด้วยคะ“ปีหนึ่งพี่ อยู่เอกญี่ปุ่น”“เชี่ย! นี่มึงเป็นพวกชอบเด็กเหรอ ระวังโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ พวกกูไม่ไปประกันตัวนะโว้ย” รุ่นพี่คนนึงพูดขึ้นมาเรียกเสียงฮาครืนจากรุ่นพี่ผู้ชายพวกนี้กันเลยทีเดียวแต่ฉันนี่สิ... เขินจนแทบบ้า ชอบเด็กบ้าบออะไรกันเล่า ทำไมรุ่นพี่พวกนี้ไม่ฟังฉันเลย แถมพี่เทมส์ดันไม่ให้ฉันแก้ตัวด้วย ฮึ้ย! ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว!“หนูขอตัวก่อนนะคะ” ว่าแล้วฉันก็ยกมือไหว้ก่อนจะหมุนตัวออกมาโ

“พวกพี่จะให้พีชลงแข่งร้องเพลงเหรอคะ” ฝันถามด้วยหน้าตาตื่นเต้น ตาเป็นประกาย“อือ” รุ่นพี่ทั้งสามคนพยักหน้าขึ้นลงรัวๆ“แต่หนูไม่เคยแข่งร้องเพลง หนูว่าพี่ๆ ไปหาคนที่เหมาะสมกว่าหนูเถอะค่ะ”ฉันโบกมือและส่ายหน้าปฏิเสธในคราเดียว คณะมนุษย์มีน้องปี 1 ให้เลือกตั้งหลายเอก มีคนที่พร้อมกว่าฉันแน่นอน เพราะงั้นเลือกคนที่มีความสามารถเถอะ“ประเด็นคือเราไม่มีเวลาหาคนแล้วไง เมื่อกี้พี่กับประธานเอกอื่นปรึกษากันละ ควรเลือกน้องที่หน้าตาดีไปลงแข่ง คนจะได้โหวตให้เยอะๆ ... แล้วพี่ทุกคนก็ลงชื่อน้อง”“หนู” ฉันชี้เข้ามาที่ตัวเองอีกรอบอย่างเหวอหนักกว่าเดิม มีงี้ด้วย!“เอาดิพีช แกลงเลย!” ทั้งเอม ฝัน แก้มยุ้ย รวมถึงเพื่อนในเอกคนอื่นต่างพยักหน้าเชียร์อย่างเริงรื่น“แต่ฉันร้องเพลงไม่เก่งพวกแกก็รู้” ฉันส่ายหน้าพลางทำหน้าสยอง คือฉันไม่ใช่พวกขี้อายถึงขนาดหลบหลังผู้คนนะคะ ให้ไปรายงานหน้าห้องหรือขึ้นไปพูดต่อหน้าเสาธงตอน ม.ปลายก็ทำได้สบาย แต่ประ เด็นคือเกิดมาไม่เคยถือไมค์ประกวดร้องเพลงบนเวทีเลย กลัวขึ้นไปแล้วจะทำขายหน้าทั้งคณะน่ะสิ“ไม่นะลูกพีช พี่เคยเห็นฝันหวานลงสตอรี่ตอนน้องร้องเพลง พี่ว่าเริ่ดออก” หา! สตอรี่สั้นๆ ที่ฉัน

“อยู่ไหน! พี่ไลน์หาก็ไม่ยอมอ่าน โทรหาก็ไม่รับ เราไม่ได้โดนแกล้งใช่มั้ย” พี่เทมส์ระรัวถามชุดใหญ่ชนิดที่ฉันแทรกไม่ได้เลยทีเดียว“หนูอยู่ห้องสาขาญี่ปุ่นค่ะ ไม่ได้โดนแกล้งอะไรเลย พี่เทมส์สบายใจได้” พอฉันตอบไปเหมือนได้ยินเสียงถอนหายใจของพี่เทมส์งั้นล่ะ“ละไปทำไรที่นั่น ไม่รับน้องเหรอ”“หนูมาซ้อมร้องเพลงค่ะ”“ซ้อมทำไม อย่าบอกนะว่าเราเป็นตัวแทนคณะมนุษย์ลงแข่งร้องเพลง!” พี่เทมส์ตะโกนถามด้วยน้ำ เสียงหงุดหงิดจนฉันต้องรีบเอาไอโฟนออกห่างหู“แฮร่ ใช่ค่ะ” แล้วทำไมฉันต้องตอบเสียงสงบเสงี่ยมด้วยเนี่ย งงตัวเอง“มีคนบังคับหรือว่าไง พี่จะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย!” เสียงที่ลอดมาตามสายทำให้ฉันรู้ว่าพี่เทมส์พร้อมบวกขั้นสุดเลยรีบปฏิเสธ“เปล่าค่ะเปล่า ไม่มีใครบังคับหนู เพียงแต่รุ่นพี่เค้าขอร้องมา ละอีกอย่างหนูไม่อยากรับน้องด้วย หนูกลัวโดนรุ่นพี่ผู้ชายเอาแป้งมาปะหน้า เอามือมาโดนตัว”พอฉันให้เหตุผลไป ดูเหมือนพี่เทมส์จะเย็นลงเพราะน้ำเสียงนิ่งๆ เริ่มมาละ“เข้าใจละ แล้วเราจะลงมาสนามมั้ย หรืออยู่บนนั้นทั้งวัน”“หนูคงลงไปทานข้าวพร้อมเพื่อนตอนพักเที่ยงค่ะ แล้วก็ต้องมาซ้อมต่อเพราะยังหัดร้องไม่จบเพลงเลย แฮ่ๆ”“อยากได้ไรมั

“ว้ายแก๊! เป็นแฟนกันจริงด้วย”“เทมส์ของฉันสละโสดแล้วแก ฮือ!“เชี่ย! กูว่าละ น่ารักขนาดนั้นไม่มีทางโสดหรอก” เสียงซุบซิบ เสียงวี้ดว้ายบริเวณหลังเวทีทำให้ฉันรีบจ้ำพรวดออกมาอย่างรวดเร็ว แต่พอห่างจากจุดเกิดเหตุสักพัก สติก็เริ่มกลับ... เมื่อกี๊ฉันเขินทำไมฟะ พี่เทมส์ก็แค่ช่วยกันหนุ่มๆ ให้เหมือนทุกทีนั่นล่ะ เราสองคนเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องกัน ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นเถอะลูกพีช ฉันบอกตัวเองในใจ“เอ่อ... หนูขอกระเป๋าด้วยค่ะ” ฉันว่าพลางชี้ไปยังกระเป๋าสะพายของตัวเอง แต่ร่างสูงใหญ่ที่เดินมาด้วยกันกลับไม่คืนให้ แถมยังล้วงมือถือขึ้นมากดรีโมทอีกแน่ะ“ขึ้นรถ” หนุ่มหล่อเกินต้านพยักหน้าไปยังรถคันหรูของตัวเอง เอารถมาจอดไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย O_O“คือหนูนัดกับเพื่อนว่าจะไปทานข้าว...” เสียงของฉันหายไปในลำคอเมื่อเห็นสายตากดดันมองมาฮือ! ทำไมต้องใช้สายตาแบบพี่เฮ้ดว้ากด้วย นี่กลัวนะ...พี่เทมส์เดินตรงไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ ฉันเดินตัวลีบเข้าไปนั่งโดยที่อีกฝ่ายเป็นคนปิดประตูให้ จากนั้นร่างสูงใหญ่ก็เดิมอ้อมมาเปิดประตูให้ตัวเองก่อนจะสตาร์ทรถทันที“ขอบคุณนะคะที่วันนี้ช่วยหนูอีกแล้ว” ฉันบอกยิ้มๆ ทำให้ร่างสูงใหญ่ที่