جميع فصول : الفصل -الفصل 50

เทมส์ Talks“มีเรื่องไรกันวะ นั่นเด็กเอกไรวิ่งในสนาม” ไอ้กัสถามอย่างแปลกใจทำให้พวกผมทั้งหมดที่รับบทเป็นพี่ว้ากหันไปทางสนาม“โดนลงโทษเหรอวะ?” ไอ้เจมส์ย่นคิ้ว หน้ามันบ่งบอกถึงความสงสัย อย่าว่าแต่มันเลยที่สงสัย พวกผมสิบกว่าคนก็สงสัยเหมือนกัน จันทร์หน้าก็เริ่มสอบละ แทนที่จะปล่อยน้องไปอ่านหนังสือ ดันบ้าพลังสั่งให้วิ่ง... ใครเป็นคนต้นคิดวะ!“เชี่ย! นั่นมันน้องฝันหวานนี่หว่า” เสียงตกใจของไอ้เดย์ทำเอาผมที่กำลังล้วงมือถือจะส่งไลน์หันไปเพ่งในสนาม ฝันหวานคือเพื่อนสนิทของลูกพีช หวังว่าเด็กผู้หญิงหน้าตาคล้ายตุ๊กตาที่ผมจะขับรถไปส่งหอเย็นนี้คงไม่อยู่ในนั้นนะ“เอกญี่ปุ่นจริงด้วยว่ะ ขวัญใจมึงไปทำอยู่ในนั้นวะ” ไอ้บิ๊กกระโดดเกาะไหล่ถามไอ้เดย์อย่างหยอกเย้าเชี่ย! ใจผมร้อนรนขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นลูกพีชที่ดูท่าทางจะไม่ไหววิ่งอยู่ในนั้นด้วย ใครเป็นคนสั่งวะ! ไม่มีสมองรึไง! คนป่วยอยู่ดันสั่งวิ่ง! พวกมึงเอาไรคิด!“หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้!” ผมตะโกนดังลั่น สองขาวิ่งเข้ามาในสนาม ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงทำแบบนี้ รู้อย่างเดียวว่าน้องต้องหยุด ก่อนจะล้มฟุบลง!“ไอ้เทมส์!” พวกไอ้เจมส์ตะโกนเรียกเหมือนแตกตื่น ผมไม่ได้ห

น้องถูกย้ายมายังห้องพิเศษ นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง มีแค่ผม ไอ้เดย์ ฝันหวาน และตัวแทนรุ่นพี่ปี 2 เอกญี่ปุ่นอีกสามคนเฝ้าอยู่ แต่คนที่ทำให้น้องต้องมานอนให้น้ำเกลือไม่โผล่หัวมาสักรายเหอะ! รับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองมาก“น้องฝันหวานหิวรึยังครับ” ไอ้เดย์ถามพลางมองนาฬิกาที่ฝาผนัง พอมองตามก็เห็นว่าทุ่มกว่าแล้ว“นิดหน่อยค่ะ”“เอกญี่ปุ่นล่ะ” ไอ้เดย์หันไปถามรุ่นพี่ของน้องบ้าง“ก็หิวเหมือนกัน”“ไปทานข้าวเถอะ เดี๋ยวกูเฝ้าน้องเอง” ผมบอกไอ้เดย์เสียงเรียบ มันพยักหน้า คนอื่นไม่มีใครกล้าขัดผมเลยพากันไปหาข้าวเย็นทานพอประตูปิดลงผมเดินมานั่งข้างเตียง อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปลูบหัวน้องเบาๆ ใบหน้าน่ารักราวกับตุ๊กตายังคงน่ารักไม่เปลี่ยนแม้กระทั่งเวลาป่วย... พี่ขอโทษนะลูกพีชที่ช่วยอะไรน้องไม่ได้เลย ถ้าพี่มาเร็วกว่านี้ น้องคงไม่ต้องมานอนอยู่ที่นี่ก๊อกๆ!เสียงเคาะประตูทำให้ผมเอามือออกจากหัวน้อง ขยับตัวนั่งตรง แล้วก็เห็นไอ้เจมส์กับไอ้กัสที่โผล่หน้าเข้ามา“ไอ้เดย์กับคนอื่นล่ะวะ” ไอ้กัสถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นผมนั่งเฝ้าน้องเพียงลำพัง“หาข้าวทาน”“แล้วหมอว่าไงมั่งวะ”“ไข้สูงมากจนร่างกายรับไม่ไหวเลยเป็นลม นี่หม

ผมไม่รู้ว่าในใจน้องคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าเป็นผมหรือคนทั่วไป... โดนแกล้งขนาดนี้คงไม่มีทางเสวนาด้วยแน่“ที่จริงไม่น่าถามนะ เห็นอยู่ว่าน้องนอนหยอดน้ำเกลือ แค่มองก็รู้แล้ว” ไอ้เจมส์เริ่มบทกวนตีนเป็นคนแรก เรื่องปั่นหัวให้อารมณ์เสียไว้ใจเด็กวิศวะอย่างผมได้... ของถนัด!“พวกพี่ไม่รู้จริงๆ ว่าน้องไม่สบายอยู่ ถ้ารู้คงไม่สั่งวิ่ง” ผมจำได้ดี ผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรกที่หาว่าน้องแกล้งป่วย“ก็เห็นกับตากันแล้วนี่ว่าน้องป่วยจริง แถมพวกเธอยังสั่งการทำให้น้องป่วยหนักกว่าเดิมจนต้องแอดมิท จะรับผิดชอบไงดีล่ะ” ไอ้กัสใช้น้ำเสียงตอนเป็นพี่ว้ากถามกลับ กวาดสายตามองพวกที่แกล้งน้องทีละรายจนพวกนั้นหลบสายตาพัลวัน“คือ... น้องลูกพีช” ผู้หญิงอีกคนพยายามหันไปถามลูกพีช“ไม่ต้องหันไปถามน้อง พวกเธอต้องตอบว่าจะรับผิดชอบยังไง ขนาดพวกไอ้แบงค์ห้าม พวกเธอยังบอกจะจัดการเอง ไหนลองบอกวิธีจัดการหน่อยเซ่ะ พวกเราวิศวะโคตรอยากได้ยินเลย” ไอ้เจมส์เล่นบทพี่ว้ากบ้าง“คือ พวกพี่ขอโทษ” พวกนี้หันมาทางลูกพีช สีหน้าเหมือนอ้อนวอนเพราะอยากพ้นผิดสินะเหอะ! ตอนทำออกเก่ง กล้ารังแกเด็กผู้หญิงไม่มีทางสู้ เวลานี้กลับลำดันมาขอโทษ“แค่นี้เองเหรอ” ผมถามเสียงเ

ใจดวงน้อยของฉันยังคงเต้นแรงไม่หยุดแม้รุ่นพี่คณะมนุษย์จะออกจากห้องไปแล้ว ความอบอุ่นยังคงแผ่ซ่านบริเวณกลางอกไม่เสื่อมคลายในสิ่งที่พี่เทมส์และเพื่อนสนิททำให้เห็นตั้งแต่ต้นจนจบที่เหลือเชื่อกว่านั้น พี่เทมส์เข้าใจความรู้สึกของฉันเป็นอย่างดีราวกับมานั่งกลางใจไม่มีผิด พี่เทมส์รู้ว่าฉันอับอายเมื่อโดนประจานต่อหน้าคนมากมาย แม้ในตอนนั้นฉันจะพร่ำบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็ผ่านไป แต่ความจริงแล้ว ใจของฉันเจ็บปวดเมื่อโดนรุ่นพี่รุมด่า รุมว่า รุมแซะต่อหน้าเพื่อนทั้งสองคณะมาถึงตอนนี้ความเจ็บปวดนั้นถูกหนุ่มหล่อเกินต้านปัดเป่าให้จนหมดสิ้น เพราะนอกจากพี่เทมส์จะทุบพวกรุ่นพี่ที่รังแกฉันแล้ว ยังหาทางป้องกันไม่ให้ฉันโดนเล่นงานในอนาคตอีกด้วยว่ากันตามตรง... ถ้าพี่เทมส์ไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย ฉันว่าตัวเองคงใช้ชีวิตใน ม. ต่อค่อนข้างยากเหมือนกัน ไหนจะโดนนินทา รวมถึงโดนแกล้งไม่จบไม่สิ้น...จากเหตุการณ์นี้คงไม่แปลกใช่มั้ยที่ฉันจะบอกว่าพี่เทมส์คือฮีโร่ของฉัน นอกจากพี่เขาจะเป็นเฮ้ด ว้ากคณะวิศวะที่หล่อเกินต้านแล้ว... พี่เทมส์ยังเป็นฮีโร่ของลูกพีชคนนี้อีกด้วย“แกปวดหัวอีกแล้วเหรอพีช! สีหน้าดูแปลกพิกล” น้ำเสียงเป็น

ครืด!เสียงเลื่อนประตูระเบียงทำให้ฉันที่กำลังจะสารภาพกับสองรุ่นพี่ว่าไม่ได้เป็นแฟนกับพี่เทมส์ต้องหยุดลง ตอนนี้ตาของพี่ชิชากับพี่ลูกน้ำหันไปมองพี่เอโน่นแล้ว... ให้มันได้อย่างนี้สิคะ เฮ้อ! อดเลย!“อาจารย์ว่าไงบ้าง” พี่ชิชาถาม“จะว่าไงได้ ก็โล่งใจสิยะ ขนาดพวกเรายังแทบฟ้อน อาจารย์คงยกภูเขาออกจากอกเลยมั้ง” พี่เอบอกอย่างติดตลก ก่อนจะหันมาทางฉันบ้าง “พรุ่งนี้อาจารย์เปรมสินีจะมาเยี่ยมนะลูกพีช พี่บอกไปละว่าเราอยู่ตึกไหนห้องไร”อาจารย์เปรมสินีคือหัวหน้าประจำภาควิชาภาษาญี่ปุ่นค่ะ แถมยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของปี 1 ด้วย เพราะงั้นถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นกับนักศึกษาเหมือนที่เกิดเรื่องกับฉันในวันนี้... อาจารย์จำเป็นต้องรู้ทั้งหมดและอาจจะต้องรับผิดชอบด้วยถ้ามีการตรวจสอบขึ้นมา“ค่ะ” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจ“แล้วถ้าอีหมาบ้าพวกนั้นมันสั่งให้ทำไรอีก ไม่ต้องฟังนะ อ้างชื่อพวกพี่ไปเลย พี่จะเคลียร์กับพวกมันเอง” แม้คำพูดพี่เอจะไม่ได้ดูสวยหรู แต่ฉันสัมผัสถึงความใจดีและพร้อมจะไฟท์ให้น้องในเอกทุกเมื่อเลย“วางใจได้ค่ะ รุ่นพี่พวกนั้นคงไม่กล้ามาหาเรื่องพีชอีกแล้ว” ฝันอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แถมพยักเพยิดไปทางพวกพี่เทมส์ พี่ใน