《ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา 》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

เช้าวันรุ่งขึ้นภายในหอประชุมใหญ่แห่งชาติ บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความขึงขังและกดดันมากกว่ารอบที่ผ่านมาหลายเท่าตัวการแข่งขันในรอบรองชนะเลิศดำเนินไปอย่างดุเดือด ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือรอดมาถึงรอบนี้ล้วนเก่งกาจเป็นอย่างมาก แต่ละทีมงัดกลเม็ดเด็ดพราย ทั้งทักษะการใช้ภาษา น้ำเสียง และไหวพริบออกมาประชันกันอย่างไม่มีใครยอมใครไป๋เหวินซีและหลิวซือซือทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในรอบเช้า ด้วยหัวข้อ “เยาวชนกับก้าวต่อไปของศตวรรษที่ 21” ความสุขุมลุ่มลึกของไป๋เหวินซีผสานกับความสดใสร่าเริงและเป็นธรรมชาติของหลิวซือซือ ทำให้พวกเธอสามารถครองใจกรรมการและผ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายได้สำเร็จและแล้ว... ช่วงเวลาที่บีบหัวใจที่สุดก็มาถึงเมื่อบนเวทีเหลือเพียงสองทีมสุดท้าย... ทีมตัวแทนจากมัธยมปลายซีฮวาต้องเผชิญหน้ากับทีมโรงเรียนสาธิตจิงตู... เจ้าถิ่นผู้เจนจัดสนามพิธีกรดำเนินรายการก้าวออกมากลางเวทีพร้อมรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย “ก่อนอื่น ผมต้องขอแสดงความยินดีกับทั้งสองทีมที่ผ่านเข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศครับ” พิธีกรกล่าว “แต่สำหรับรอบสุดท้ายนี้... กติกาของเราจะเปลี่ยนไป”เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่

หลังจากวันนั้น... บรรยากาศแห่งความซาบซึ้งก็ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดของสนามรบจริง วันที่ 7 มิถุนายน วันแรกของการสอบเกาเข่าบริเวณหน้าสนามสอบโรงเรียนมัธยมซีฮวาเนืองแน่นไปด้วยผู้ปกครองที่มารอส่งลูกหลาน แดดร้อนระอุของฤดูร้อนไม่อาจทำลายความตั้งใจของเหล่ากองเชียร์ลงได้ ไป๋เหวินซี  ไป๋เหวินหยาง หลิวซือซือ เฉียนหมิง และจางเหว่ย มายืนรอส่งเพื่อนทั้งสามคนเข้าห้องสอบ“ไม่ต้องเกร็งนะ” ไป๋เหวินซีจับมือเพื่อนสาวทั้งสอง หวังลี่และจางเหมยที่มือเย็นเฉียบ “ทำเท่าที่ซ้อมมา เชื่อมั่นในตัวเองเหมือนที่พวกเราเชื่อในตัวเธอ”“สู้เขานะเจ้าอ้วน... เอ้ย! เจ้าผอมซุน!” จางเหว่ยตบหลังซุนเผิงดังปึก “นายอุตส่าห์ลดน้ำหนักฟิตสมองมาขนาดนี้ สอบเสร็จเดี๋ยวลูกพี่เลี้ยงหม้อไฟชุดใหญ่!”“ได้! นายเตรียมเงินไว้เลย!” ซุนเผิงยิ้มกว้าง แม้จะตื่นเต้นแต่ความมั่นใจฉายชัดในแววตา “พวกเราต้องเป็นสี่เสือแห่งจิงตูให้ได้” เขาประกาศเสียงดังลั่นเมื่อเสียงออดสัญญาณดังขึ้น ประตูเหล็กก็ค่อย ๆ เปิดออก หวังลี่ จางเหมย และซุนเผิง สูดหายใจลึก หันมาโบกมือลาเพื่อน ๆ เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวเดินเข้าสู่สน

“งั้นฝากบอกหวังลี่ด้วยนะว่าเย็นนี้เจอกันที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยจิงตู... เดี๋ยวพวกเราไปเดินสำรวจหาของอร่อยแถวย่านการค้าฉลองมื้อแรกในเมืองหลวงด้วยกัน” ไป๋เหวินซีสรุปแผนการนัดหมายลงไป“รับทราบเจ้าค่ะ หัวหน้า! เดี๋ยวฉันจะลากยัยหวังลี่ไปให้ได้... แล้วเจอกันนะจ๊ะ!”หลังจากวางสายจากหลิวซือซือ ไป๋เหวินซีก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วหันมามองกลุ่มเพื่อนที่ยืนรออยู่ด้วยแววตาเป็นประกาย“ไปกันเถอะ... ไปสร้างตำนานบทใหม่ที่คณะแพทยศาสตร์กัน”เธอก้าวเดินนำหน้า โดยมีจางเหมยเดินเคียงคู่ และสี่หนุ่มหล่อเดินขนาบข้าง ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ของฤดูใบไม้ร่วงที่สาดส่องลงมากระทบป้ายคณะแพทยศาสตร์การรายงานตัวดำเนินไปอย่างราบรื่น แม้จะมีความวุ่นวายเล็กน้อยจากสายตาของผู้คนที่จับจ้องมาที่กลุ่มของพวกเขา โดยเฉพาะ... ก่อนที่เฉียนหมิงจะแยกตัวไปส่งจางเหมยที่ซุ้มคณะเภสัชศาสตร์ซึ่งอยู่ติดกันส่วนคนอื่น ๆ ก็ตรงดิ่งเข้าสู่อาคารคณะแพทยศาสตร์ สร้างความฮือฮาให้กับรุ่นพี่ที่รับลงทะเบียนไม่น้อย เมื่อเห็นคะแนนสอบและผลการเรียนของพวกเขารวมถึงประวัติต่าง ๆ ที่แนบมาหลังจากเสร็จสิ้นภารก

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบทสนทนาภายในร้านหม้อไฟ บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนาน แต่ทว่า... ท่ามกลางความสุขนั้น... สัญชาตญาณบางอย่างของไป๋เหวินซีกลับทำงาน เมื่อหางตาของเธอเหลือบไปเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นที่โต๊ะด้านข้างซึ่งห่างออกไปไม่ไกล มีครอบครัวหนึ่งกำลังทานอาหารกันอยู่... ในเวลาเดียวกันนั้นมีหญิงสาวท้องแก่ใกล้คลอดคนหนึ่งกำลังใช้มือทุบอกตัวเอง ใบหน้าของเธอเริ่มแดงก่ำ และดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก สามีของเธอพยายามส่งน้ำให้ดื่มอย่างลนลาน“ดื่มน้ำก่อนคุณ! ค่อย ๆ กลืน!”“หยุดก่อนค่ะ! ห้ามให้เธอดื่มน้ำ!”เสียงตะโกนก้องของไป๋เหวินซีดังผ่ากลางวงหม้อไฟ ทำเอาคนทั้งร้านที่กำลังส่งเสียงกันอยู่พลันเงียบกริบ... ทุกสายตาต่างพากันหันมามองที่เธอเป็นตาเดียวไป๋เหวินซีลุกพรวดจากเก้าอี้ วิ่งเข้าไปหาหญิงท้องแก่คนนั้นทันที โดยมีไป๋เหวินหยางและเพื่อน ๆ รีบลุกตามไปติด ๆ“คุณคะ! คุณสำลักใช่ไหม? พูดได้ไหมคะ?” ไป๋เหวินซีถามเสียงดังฟังชัดหญิงท้องแก่พยักหน้ารัว น้ำตาของหล่อนไหลพราก มือทั้งสองข้างกุมลำคอแน่น... ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม

สุดสัปดาห์เดียวกันนั้น... บรรยากาศภายในหมู่บ้านเหิงหลงเงียบสงบเหมือนเช่นเคย แต่ทว่า... ความสงบนั้นกำลังจะถูกทำลายลงด้วยการมาเยือนของขบวนรถที่ไม่ธรรมดารถยนต์สีดำมันวาวสี่คันแล่นตามกันมาเป็นขบวนเข้ามาในหมู่บ้าน นำโดยรถลีมูซีนที่มีธงสัญลักษณ์ของหน่วยราชการติดอยู่หน้ารถ สร้างความตื่นตะลึงให้กับชาวบ้านที่กำลังทำไร่ทำนาอยู่สองข้างทาง“นั่นรถใครน่ะ... ดูยิ่งใหญ่จัง” ใครคนหนึ่งถามออกมาด้วยความใคร่รู้“หรือว่าจะเป็นพวกเจ้าหน้าที่จากในเมืองมาตรวจโรงงาน?” หนึ่งในคนที่ทำงานอยู่ด้วยกันสันนิษฐานขบวนรถแล่นผ่านลานหมู่บ้าน ตรงไปยังบ้านตระกูลไป๋ที่ตั้งอยู่เกือบจะท้ายหมู่บ้านอย่างแม่นยำ ราวกับรู้เส้นทางเป็นอย่างดีที่หน้าบ้าน ไป๋เหวินซีกำลังนั่งคัดแยกสมุนไพรอยู่กับผู้เป็นย่า เมื่อได้ยินเสียงรถเธอก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจไม่ต่างจากชาวบ้านที่พบเห็นและเมื่อรถคันหน้าสุดจอดสนิท คนขับรถรีบลงมาเปิดประตูหลังอย่างนอบน้อม... ก่อนจะมีชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาภูมิฐานก้าวลงมา พร้อมกับหญิงสาวหน้าตาใจดีที่อุ้มเด็กน้อยในอ้อมแขน และเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่กระโดดลงมาด้วยควา