Todos los capítulos de สยบรักตัวร้าย...ทะลุมิติมาได้สามีธงแดงที่คลั่งรักเพียงข้า: Capítulo 11 - Capítulo 20

เสียงย่ำหิมะหนักๆ ของคนหลายคนดังใกล้เข้ามาทางหน้าศาลเจ้า จวินเหยาหูผึ่งทันที เขาวางมันเผาที่กินไปได้ครึ่งหัวลงบนพื้น สอดตัวออกจากผ้าคลุมและคว้าท่อนไม้ขนาดพอเหมาะที่ข้างกองไฟขึ้นมาถือไว้ในมือด้วยสัญชาตญาณระวังภัยขั้นสุด​ เงาร่างสูงใหญ่สามร่างปรากฏขึ้นที่ปากประตูศาลเจ้า พวกมันคือขอทานวัยรุ่นร่างกายผอมเกร็งแต่ดูดุร้าย สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นที่แทบจะกันหนาวไม่ได้เลย ใบหน้าของพวกมันเปื้อนไปด้วยคราบสกปรกและรอยแผลเป็น เมื่อพวกมันมองเข้ามาเห็นกองไฟที่สว่างไสว ผ้าคลุมขนสัตว์ผืนงาม และเด็กน้อยสองคนที่ดูอ่อนแอ ดวงตาของพวกมันก็วาวโรจน์ไปด้วยความโลภและความหิวโหย​"เฮ้ยๆ ดูสิว่าเราเจออะไร" หนึ่งในขอทานวัยรุ่นแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อย "ศาลเจ้านี้เป็นที่ซุกหัวนอนของพวกข้ามาตั้งแต่ต้นฤดูหนาว พวกเจ้าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ถึงกล้ามาแย่งที่ของพวกข้า"​ จวินเหยาก้าวออกมายืนบังหน้าลั่วลั่วไว้มิดชิด แผ่นหลังเล็กๆ ของเขายืดตรงอย่างสง่างาม แม้ร่างกายจะสั่นสะท้านจากความหนาวที่ปะทะเข้ามาอีกครั้ง แต่แววตาของเขากลับดุดันและอำมหิตราวกับหมาป่าที่หวงถิ่น​ "ที่นี่เป็นศาลเจ้าร้าง ไม่มี

ยังไม่ทันที่เท้าเล็กๆ จะก้าวพ้นธรณีประตู เสี่ยวเอ้อร์หน้าตาบูดบึ้งผู้หนึ่งก็ปรี่เข้ามาขวางทางไว้พร้อมกับสะบัดผ้าเช็ดโต๊ะไล่ราวกับไล่แมลงวัน​ "ชิ่วๆ! ไปขอทานที่อื่นไป! วันนี้เหลาของเรายังไม่ได้เปิดเตา ไม่มีเศษอาหารเหลือให้พวกเจ้าหรอก รีบไสหัวไปก่อนที่ข้าจะเอาไม้กวาดตีพวกเจ้า!"​ จวินเหยาก้าวพรวดขึ้นมาบังหน้าลั่วลั่วไว้ทันที ดวงตาหมาป่าตวัดมองเสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นอย่างดุดันจนชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ทว่าลั่วลั่วกลับดึงชายเสื้อของเขาเบาๆ เป็นการปราม ก่อนที่นางจะก้าวออกมายืนเผชิญหน้ากับเสี่ยวเอ้อร์ด้วยท่าทีสง่าผ่าเผยผิดกับเสื้อผ้าที่สวมใส่​ "พี่ชายท่านนี้ช่างเจรจาน่าฟังยิ่งนัก" ลั่วลั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ชัดถ้อยชัดคำ "แต่ข้ากับพี่ชายไม่ได้มาขอเศษอาหาร เรามาทำธุรกิจกับเถ้าแก่ของพวกท่าน รบกวนท่านไปตามเถ้าแก่มาพบข้าทีเถิด"​ เสี่ยวเอ้อร์เบิกตากว้างก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่น "ฮ่าๆๆ! เด็กเมื่อวานซืนตัวเท่าลูกสุนัข สวมเสื้อผ้าขาดเป็นรู มาร้องเรียกหาเถ้าแก่เพื่อทำธุรกิจ สมองเจ้ามีปัญหาหรือไร รีบไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้ ข้าอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย

เมื่อเนื้อไก่หมักได้ที่ ลั่วลั่วก็ให้จวินเหยานำไปย่างบนเตาถ่านที่ไฟกำลังร้อนระอุ ทันทีที่น้ำมันจากเนื้อไก่หยดลงบนถ่าน กลิ่นหอมของหม่าล่าก็แตกปะทุและลอยฟุ้งกระจายออกไป ไม่เพียงแต่ในห้องครัว ทว่ามันยังลอยผ่านช่องระบายอากาศออกไปถึงหน้าร้าน และลอยข้ามถนนไปดึงดูดความสนใจของผู้คนที่สัญจรไปมา​ "หอมเหลือเกิน! กลิ่นอะไรน่ะ ออกมาจากหวังไห่โหลวใช่หรือไม่!"​ "กลิ่นเผ็ดร้อนแต่ชวนให้น้ำลายไหล ข้าไม่เคยกินอาหารที่กลิ่นหอมขนาดนี้มาก่อนเลย!"​ ลูกค้าที่กำลังจะเดินเข้าร้านฝั่งตรงข้ามถึงกับชะงักเท้าและหันมองมาทางหวังไห่โหลวเป็นตาเดียว​ ภายในห้องครัว ไก่ย่างหม่าล่าไม้แรกสุกเหลืองเกรียมกำลังดี สีแดงของพริกและเครื่องเทศเคลือบอยู่บนผิวเนื้อไก่ที่ส่งเสียงฉ่าๆ ลั่วลั่วนำมันใส่จานกระเบื้องอย่างระมัดระวัง แล้วเดินถือออกไปที่โถงด้านหน้า โดยมีจวินเหยาเดินคุมเชิงอยู่ด้านหลังไม่ห่าง​เถ้าแก่หวังนั่งรออยู่ที่โต๊ะกลางร้าน เมื่อเขาเห็นจานไก่ย่างถูกวางลงตรงหน้าและสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าไป ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น เขาไม่รอช้า รีบใช้ตะเกียบคีบเนื้อไก่ชิ้นแรกเข้าป

หลังจากจวินเหยาอาบน้ำและเปลี่ยนมาสวมชุดสีน้ำเงินเข้มตัวใหม่เสร็จเรียบร้อย ก็ถึงตราวของลั่วลั่วบ้าง เด็กชายเดินออกไปรอที่ระเบียงด้านนอกเพื่อให้นางได้จัดการธุระส่วนตัวเมื่อลั่วลั่วชำระล้างร่างกายและสวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนเดินออกมาจากฉากกั้น จวินเหยาที่หันกลับมามองถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะคราบมอมแมมที่เคยปกปิดใบหน้าถูกล้างออกไปจนหมดสิ้น เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องราวกับหิมะแรก แก้มกลมยุ้ยเป็นสีชมพูระเรื่อดุจลูกท้อสุก ดวงตากลมโตสีดำขลับเป็นประกายสุกใส ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสดระบายยิ้มกว้าง เส้นผมสีดำสนิทที่เปียกชื้นเล็กน้อยปล่อยสยายยาวเคลียไหล่นางดูไม่เหมือนเด็กเร่ร่อนที่เพิ่งรอดตายจากศาลเจ้าร้างเลยสักนิด แต่เหมือนองค์หญิงตัวน้อยที่หลุดออกมาจากภาพวาดในตำหนักสวรรค์ต่างหาก"เป็นอย่างไรบ้าง ข้าสวยหรือไม่" ลั่วลั่วหมุนตัวไปมาให้เขาดูชายกระโปรงที่พลิ้วไหวจวินเหยารีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มเห่อร้อน "ก็... ไม่เลว อย่างน้อยก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง"ลั่วลั่วหัวเราะเบาๆ นางรู้ดีว่าลูกหมาป่าตัวนี้ปากแข็งเพียงใด ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เสี่ยวเอ้อร์ยกถาดอาหารมื้อใหญ่เข้า

รัตติกาลเข้าปกคลุมเมืองหลวงด้วยม่านสีหมึกที่หนาวเหน็บ ลมเหมันต์หวีดหวิวลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ในโรงเตี๊ยมชั้นเลิศ ทว่าภายในห้องพักหรูหรานั้นกลับคุกรุ่นไปด้วยบรรยากาศของการวางแผนที่เดิมพันด้วยชีวิตหลี่ลั่วลั่วนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตากลมโตเหม่อมองไปยังทิศทางของจวนเสนาบดีหลี่ที่อยู่ห่างออกไปหลายช่วงถนน นางไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่าในสมองกลับกำลังหมุนวนเป็นลูกคิด ประมวลผลทุกความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้นในแผนการยืมดาบฆ่าคนครั้งนี้ฉู่จวินเหยายืนพิงเสาเตียงอยู่ไม่ไกล สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กจ้อยของเด็กหญิงด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนข้อปูดขาว เขาไม่เคยรู้สึกไร้กำลังเท่านี้มาก่อน ในฐานะพี่ชาย เขาควรจะเป็นผู้ปกป้องนางจากอันตรายทั้งปวง แต่ตอนนี้นางกลับบอกว่านางจะเข้าไปในถ้ำเสือเพียงลำพัง"พี่จวินเหยา ท่านไม่ต้องทำหน้าเหมือนโลกจะถล่มเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ" ลั่วลั่วหันมายิ้มบางๆ พยายามลดทอนความตึงเครียด "ข้าบอกท่านแล้วอย่างไรเล่าว่าข้ามีของวิเศษ อีกอย่าง ตัวข้าเล็กเพียงเท่านี้ มุดรูกำแพงเข้าออกง่ายยิ่งกว่าหนูเสียอีก ยามในจวนหลี่ล้วนแต่ขี้เกีย