All Chapters of สยบรักตัวร้าย...ทะลุมิติมาได้สามีธงแดงที่คลั่งรักเพียงข้า: Chapter 1 - Chapter 10

ลมเหมันต์พัดกระหน่ำรุนแรงราวกับเสียงก่นด่าของปีศาจ หิมะสีขาวโพลนร่วงหล่นลงมาปกคลุมทั่วบริเวณจวนตระกูลหลี่อันกว้างใหญ่และวิจิตรตระการตา ทว่าลึกเข้าไปในสุดเขตจวนหลังกำแพงสูงตระหง่าน กลับมีกระท่อมไม้ผุพังซอมซ่อหลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว สภาพของมันเอนเอียงคล้ายจะพังครืนลงมาได้ทุกเมื่อหากถูกลมพัดแรงอีกเพียงระลอกเดียว​ ภายในกระท่อมมืดมิดและอับชื้น กลิ่นเหม็นอับของฟางแห้งผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้ง บนกองฟางที่แทบไม่เหลือความอบอุ่น ร่างเล็กจ้อยของเด็กหญิงวัยห้าขวบนอนขดตัวสั่นสะท้านอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนบางที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน ผิวพรรณที่ควรจะขาวผ่องอมชมพูตามวัยกลับซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผากแตกเป็นขุย ลมหายใจรวยรินแผ่วเบาจนแทบไม่อาจสัมผัสได้​ หลี่ลั่วลั่ว คุณหนูเก้าแห่งจวนตระกูลหลี่ ผู้เกิดมาพร้อมกับคำทำนายของนักพรตเฒ่าว่าเป็นตัวกาลกิณีที่จะนำพาความพินาศมาสู่ตระกูล มารดาของนางสิ้นใจทันทีที่คลอดนางออกมา บิดาผู้เป็นถึงเสนาบดีกรมพิธีการจึงรังเกียจเดียดฉันท์ สั่งให้คนนำนางมาทิ้งไว้ที่กระท่อมท้ายจวนตั้งแต่ยังเป็นทารก ปล่อยให้เติบโตมาตามยถากร

ซุนรุ่ยเซียงเห็นสามีเริ่มมีอาการลังเล นางจึงรีบเดินเข้าไปเกาะแขนเขาแน่น "ท่านพี่ อย่าไปฟังนังเด็กผีสางนี่พูดนะเจ้าคะ นางกำลังใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงท่านพี่ เด็กอายุแค่นี้จะไปรู้อะไร นางก็แค่แต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น"​ ลั่วลั่วลอบมองหน้าจอระบบที่ลอยอยู่กลางอากาศ​ "ระบบ ฉันต้องการแลกแต้มบุญเพื่อสร้างเอฟเฟกต์สนับสนุนการเจรจา มีอะไรแนะนำบ้าง"​ "ติ๊ง! แนะนำไอเทมยันต์ภาพลวงตาและเสียงสะท้อนวิญญาณ ราคาห้าแต้มบุญ สามารถสร้างปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติลวงตาเป้าหมายได้เป็นเวลาหนึ่งก้านธูป"​ "ซื้อเลย" ลั่วลั่วตอบตกลงทันที​ ทันใดนั้นเอง ลมเหมันต์ที่พัดอยู่ภายนอกก็ทวีความรุนแรงขึ้นจนหน้าต่างไม้สั่นกึกๆ ประตูที่หลุดไปแล้วกระแทกกับผนังเสียงดังปังใหญ่ แต่สิ่งที่ทำให้หลี่จงเหวินและซุนรุ่ยเซียงแทบจะหยุดหายใจ คือเงาดำสายหนึ่งที่วูบผ่านหน้าต่างไป พร้อมกับเสียงกระซิบเย็นเยียบที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วกระท่อม​ "ผู้ใด... ทำร้าย... ลูกข้า... มันผู้นั้น... ต้องชดใช้..."​ เสียงนั้นแหบพร่าและยืดยาน ฟังดูคล้ายเสียงของผู้หญิงที

ชายผู้เป็นหัวหน้าแสยะยิ้มชั่วร้าย มันก้าวอาดๆ เข้ามาในกระท่อมพร้อมกับตวัดสายตาเหี้ยมโหดมองไปรอบๆ ทว่าสิ่งที่พวกมันพบกลับไม่ใช่เด็กชายขอทานที่กำลังตามล่า แต่เป็นเด็กหญิงตัวเล็กจ้อยสวมชุดขาวซีด กำลังนั่งหันหลังให้พวกมันอยู่ที่มุมห้อง นางกำลังพึมพำอะไรบางอย่างกับกำแพงไม้ผุพังด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบชวนขนลุก​ "ลุงฝู... นั่นลุงฝูใช่หรือไม่เจ้าคะ... ลุงฝูเจ็บมากไหม... เลือดเต็มตัวลุงฝูไปหมดเลย..."​ ชายฉกรรจ์ทั้งสามชะงักฝีเท้า บรรยากาศในกระท่อมที่หนาวเย็นอยู่แล้วดูเหมือนจะเย็นยะเยือกขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว​"นี่มันตัวบ้าอะไรวะ เด็กหรือผี!" ลูกน้องคนหนึ่งสบถพรางก้าวถอยหลัง​ หัวหน้ากลุ่มพยายามทำใจดีสู้เสือ มันชี้ดาบไปที่แผ่นหลังเล็กๆ นั้น "เฮ้ย นังหนู! หันหน้ามาคุยกันเดี๋ยวนี้ เจ้าเห็นเด็กขอทานวิ่งผ่านมาทางนี้บ้างไหม ถ้าเจ้ากล้าโกหก ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้นๆ!"​ ลั่วลั่วค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า เส้นผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิงปรกลงมาปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมโตของนางเบิกกว้าง ว่างเปล่า และจ้องมองทะลุร่างของชายฉกรรจ์เหล่านั้นไปที่ความว่างเปล่าด้านหลั

"ท่านนักพรต นั่นอย่างไรเล่าเจ้าคะ ตัวกาลกิณีที่นำพาความโชคร้ายมาสู่ตระกูลหลี่ของเรา" ซุนรุ่ยเซียงชี้พัดจันทน์หอมมาที่ลั่วลั่วซึ่งนั่งนิ่งอยู่บนกองฟาง "ก่อนหน้านี้วิญญาณร้ายที่สิงสู่ในตัวนางถึงขั้นแผลงฤทธิ์ สร้างภาพหลอกหลอนท่านเสนาบดีจนแทบจับไข้ หากปล่อยไว้อาจเป็นภัยต่อชาวเมืองได้นะเจ้าคะ"​ นักพรตกำมะลอลูบเคราตัวเองเบาๆ ทำตาดุขึงขัง "อมิตาพุทธ ไอชั่วร้ายรุนแรงยิ่งนัก! นังมารร้าย เจ้าจงยอมจำนนแต่โดยดี มิเช่นนั้นกระบี่ไม้ท้อของข้าจะฟาดฟันวิญญาณของเจ้าให้แหลกสลาย!"​ ลั่วลั่วมองการแสดงปาหี่ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า นางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน ร่างเล็กจ้อยที่สวมเพียงชุดบางๆ สั่นเทาอย่างน่าสงสาร ทว่าสิ่งที่ทำให้นางดูน่าเวทนาที่สุดคือดวงตากลมโตที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาใสกระจ่างหยดหมับลงมาอาบสองแก้ม​ "ท่านแม่รอง... ลั่วลั่วทำผิดอันใดหรือเจ้าคะ เหตุใดท่านต้องพานักพรตมาจับลั่วลั่วด้วย ลั่วลั่วหนาว ลั่วลั่วหิว ลั่วลั่วไม่ได้เป็นปีศาจนะเจ้าคะ" เสียงสะอื้นไห้ที่ปะปนกับความหวาดกลัวดังระงมไปทั่วบริเวณ​ ชาวบ้านที่มุงดูอยู่เริ่มซุบซิบนินทา หลายคนเกิดความสงสารเม

ข่าวลือเรื่องความอำมหิตของฮูหยินเอกแห่งจวนเสนาบดีหลี่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยามหลังกลุ่มชาวบ้านแยกย้ายกันไป เรื่องราวของพ่อบ้านจางที่ถูกวิญญาณบ่าวชราเข้าสิงจนต้องสารภาพบาปกลางแจ้ง ก็ถูกแต่งเติมเสริมแต่งและเล่าขานกันไปตามโรงเตี๊ยมและตลาดสดทุกหัวระแหง​ ภายในกระท่อมท้ายจวนที่เคยหนาวเหน็บ บรรยากาศกลับเงียบสงบอย่างประหลาด หลี่ลั่วลั่วนั่งกอดเข่าอยู่บนกองฟาง สายตาจับจ้องไปยังเศษหิมะที่ปลิวร่วงลงมาจากหลังคาที่ชำรุดทรุดโทรม สมองอันปราดเปรื่องของนางกำลังประมวลผลถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาจากการกระทำอันอุกอาจเมื่อครู่​ ฉู่จวินเหยาที่นั่งอยู่ไม่ไกลลอบสังเกตใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นเงียบๆ เด็กหญิงวัยห้าขวบผู้นี้มีดวงตาที่ลึกล้ำเกินวัย ในยามที่นางร้องไห้อ้อนวอนเมื่อครู่นางดูเหมือนลูกนกที่รอความตาย ทว่าในยามนี้นางกลับสงบนิ่งเยือกเย็นราวกับแม่ทัพที่กำลังวางหมากกระดานต่อไป​ "เจ้าทำเรื่องใหญ่ลงไปแล้ว รู้ตัวหรือไม่" ฉู่จวินเหยาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าทว่าแฝงความกังวลอย่างปิดไม่มิด "การทำให้ฮูหยินเอกอับอายต่อหน้าธารกำนัล