Todos los capítulos de สยบรักตัวร้าย...ทะลุมิติมาได้สามีธงแดงที่คลั่งรักเพียงข้า: Capítulo 41 - Capítulo 50

ในขณะเดียวกัน ดวงตาหมาป่าของฉู่จวินเหยาก็ค่อยๆ ปรือขึ้น เขาผ่านพ้นขุมนรกและกลับมาพร้อมกับเส้นชีพจรที่ถูกขัดเกลาจนบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม พลังปราณมารในร่างถูกผสานเข้ากับโอสถสวรรค์จนกลายเป็นพลังที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง​ สิ่งแรกที่เขามองเห็นคือใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของหลี่ลั่วลั่ว นางกำลังนั่งหอบหายใจอยู่ข้างๆ เขา ดวงตากลมโตที่เคยสุกใสบัดนี้ดูอ่อนล้าจนแทบจะปิดลง​ "ลั่วลั่ว..." จวินเหยายันตัวลุกขึ้น เขารู้สึกถึงพลังที่เปี่ยมล้นในร่าง ทว่าเมื่อสัมผัสถึงความอ่อนแอของนาง หัวใจของเขากลับหล่นวูบ "เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ทำไมเจ้าถึง..."​ ลั่วลั่วฝืนยิ้ม นางยกมือที่สั่นเทาขึ้นแตะแก้มของเขาเบาๆ​ "ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พี่จวินเหยา ข้าแค่เหนื่อย... เหนื่อยมากๆ" นางกระซิบเสียงแผ่วเบา "ยาวิเศษนั่น... ข้าใช้โชคลาภและของวิเศษทั้งหมดที่ข้ามีในชีวิตนี้ แลกมันมาเพื่อช่วยท่าน"​ จวินเหยานิ่งอึ้ง เขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายความลึกลับและพลังประหลาดที่เคยล้อมรอบตัวนางบัดนี้ได้อันตรธานหายไปจนสิ้น นางกลายเป็นเพียงเด็กผู้หญิงธรรมดาที่เปราะบางและบอบช้ำ​ "

ยามห้าย ท้องฟ้ามืดสนิทไร้แสงดาว มีเพียงแสงจันทร์เสี้ยวที่สาดส่องลงมาอาบไล้เรือนชานเมืองซึ่งบัดนี้ถูกขยายอาณาเขตและสร้างกำแพงหินสูงตระหง่านล้อมรอบ ภายในเรือนตกแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าแฝงไปด้วยค่ายกลและกับดักอันตรายนับไม่ถ้วนหลี่ลั่วลั่วในชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์สวมทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีเงิน กำลังนั่งพิงขอบหน้าต่างห้องนอน ทอดสายตามองต้นท้อที่กำลังผลัดใบในลานกว้างสิบปีที่ระบบจำศีล นางนับวันรอคอยมาตลอด พรุ่งนี้คือวันครบรอบวันเกิดอายุครบสิบห้าปีของนาง และเป็นวันที่ระบบจะตื่นจากการหลับใหล ทว่าสิ่งที่ทำให้นางหัวใจเต้นแรงในคืนนี้ หาใช่การกลับมาของระบบวิเศษไม่ แต่เป็นใครบางคนที่นางเฝ้ารอมาตลอดสี่ปีต่างหากสายลมเย็นยะเยือกพัดวูบเข้ามาทางหน้าต่าง เปลวเทียนในห้องวูบไหวจนเกือบดับ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นชาที่คุ้นเคย แผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมทั่วบริเวณลั่วลั่วไม่ได้หันไปมอง นางเพียงแค่คลี่ยิ้มงดงาม "ลอบเข้าห้องนอนสตรีในยามวิกาล ช่างผิดวิสัยวิญญูชนนักนะเจ้าคะ ท่านประมุขฉู่""สำหรับเจ้า ข้าไม่เคยเป็นวิญญูชนอยู่แล้ว"เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าทว่าทรงเสน่ห์และเต็มไปด้วยอำนาจ ดังก้องขึ้นจากม

ยามเว่ย แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของหอสดับลม ทว่าภายในห้องรับรองพิเศษชั้นห้ากลับร่มรื่นและเย็นสบายด้วยก้อนน้ำแข็งที่ถูกจัดวางไว้ตามมุมห้อง กลิ่นหอมกำจายของกำยานดอกมู่หลานลอยอวล ช่วยผ่อนคลายจิตใจและพรางความตึงเครียดของการเจรจาธุรกิจนับร้อยพันที่เคยเกิดขึ้น ณ สถานที่แห่งนี้หลี่ลั่วลั่วนั่งหลังตรงอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอมสลักลาย วันนี้นางสวมชุดผ้าไหมสีม่วงอ่อนปักดิ้นเงินเป็นลายเมฆามงคล เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะ ปักด้วยปิ่นหยกโลหิตรูปดอกท้อที่เปล่งประกายสีแดงอมชมพูขับเน้นให้ใบหน้างดงามนั้นดูทรงอำนาจและลึกลับมากยิ่งขึ้น ครึ่งล่างของใบหน้าถูกบดบังไว้ด้วยผ้าแพรผืนบางสีขาวขุ่น เหลือเพียงดวงตากลมโตที่เยือกเย็นดุจน้ำลึกด้านหลังตั่งไม้ ร่างสูงใหญ่ของฉู่จวินเหยายืนตระหง่านดุจปราการเหล็กกล้า เขาสวมชุดผ้าฝ้ายสีดำสนิท ไร้ซึ่งลวดลายประดับประดา ทว่ารังสีฆ่าฟันและกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้ห้องทั้งห้องดูแคบลงไปถนัดตา ดวงตาหมาป่าคู่นั้นจ้องมองไปยังประตูไม้แกะสลักอย่างสงบนิ่ง ทว่าพร้อมที่จะบั่นคอผู้ใดก็ตามที่กล้ากระทำเรื่องโง่เขลาต่อหน้าสตรีของเขาเสียงเ

จวินเหยาเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างตั่งไม้ เขาทอดสายตามองโฉนดที่ดินในมือของนาง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง แขนแกร่งวาดโอบเอวบางของนางไว้อย่างเป็นธรรมชาติและถือวิสาสะ"เจ้าตั้งใจจะยึดจวนของมันอยู่แล้วใช่หรือไม่" จวินเหยาเอ่ยถามพลางเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มของนางออกอย่างเบามือ "ขุนนางที่พึ่งพาเงินกู้เพื่อรักษาตำแหน่ง ย่อมไม่มีปัญญาหาเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยมหาโหดเช่นนี้มาคืนได้ภายในสามเดือนแน่นอน"ลั่วลั่วเอนศีรษะซบลงบนลาดไหล่กว้างของเขา สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา นางหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย"ข้าคำนวณไว้หมดแล้วเจ้าค่ะ พี่จวินเหยา" ลั่วลั่วตอบเสียงนุ่ม "อีกไม่เกินหนึ่งเดือน อัครเสนาบดีปังเหยียนจะต้องดิ้นรนหาเงินมาอุดรอยรั่วจากการสูญเสียอาวุธ เขาจะต้องบีบบังคับขุนนางใต้บัญชาให้รีดไถภาษีประชาชนอย่างหนัก เมื่อความเดือดร้อนแผ่ขยาย องค์ชายรองที่เพิ่งกลับมาพร้อมกับหลักฐานบางอย่าง ย่อมต้องเคลื่อนไหวเพื่อเปิดโปงการทุจริต เมื่อถึงเวลานั้น ขั้วอำนาจในราชสำนักจะเกิดการสั่นคลอน และหลี่จงเหวินที่นำเงินกู้ไปมอบให้ปังเหยียน จะต้องตกเป็นแพะรับบาปในคดีฉ้อราษฎร์บังหลวงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"เ

จวินเหยาไม่ได้โต้ตอบสิ่งใด เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง ประสานมือคารวะไปยังพลับพลาหยกขาวตามธรรมเนียม "ข้าน้อย เหยียนจวิน จอมยุทธ์พเนจรไร้สังกัด ขอท้าประลอง"นาม เหยียนจวิน คือชื่อที่ลั่วลั่วและเขาร่วมกันตั้งขึ้น โดยนำแซ่ของอาจารย์มาผสานกับชื่อกลางของเขา เพื่อซ่อนเร้นตัวตนที่แท้จริงฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองบุรุษชุดน้ำเงินด้วยความสนพระทัย พระองค์ทรงโปรดปรานผู้ที่มีความกล้าหาญ "ดี! ในเมื่อมีผู้ท้าชิง ก็เริ่มการประลองได้!"สิ้นเสียงกลองศึก สวีหู่ไม่รอช้า มันพุ่งตัวเข้าหาจวินเหยาด้วยความเร็วที่ขัดกับรูปร่างใหญ่โต กระบองเหล็กยักษ์ที่มีน้ำหนักกว่าร้อยชั่งถูกเหวี่ยงเข้าใส่ศีรษะของคู่ต่อสู้อย่างรุนแรง หมายจะบดขยี้ให้กะโหลกแหลกเหลวในคราเดียวลมกระโชกแรงจากแรงเหวี่ยงกระบองพัดจนชายเสื้อของจวินเหยาปลิวไสว ทว่าเขากลับไม่หลบหลีกและไม่ชักกระบี่ออกจากฝักในเสี้ยววินาทีที่กระบองเหล็กกำลังจะกระทบเป้าหมาย ร่างของจวินเหยาก็เบี่ยงหลบไปด้านข้างด้วยความเร็วที่มองเห็นเพียงภาพติดตา เขาใช้การเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายทว่าแม่นยำไร้ที่ติ หลบพ้นการโจมตีอันดุดันได้อย่างหมดจด"หนอย! เก่งแต่หลบหนีหรือไอ้ลูกเต่า!" สวีหู่ตวาดด้วยความหงุ