All Chapters of สยบรักตัวร้าย...ทะลุมิติมาได้สามีธงแดงที่คลั่งรักเพียงข้า: Chapter 21 - Chapter 30

ยามเหม่า ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงยังคงถูกปกคลุมด้วยเงามืดสลัว แสงเงินแสงทองเพิ่งจะเริ่มทอประกายที่เส้นขอบฟ้า ทว่าบริเวณลานกว้างหน้าจวนเสนาบดีหลี่กลับคลาคล่ำไปด้วยฝูงชนจำนวนมหาศาลไม่ใช่เพียงแค่ชาวบ้านตาดำๆ แต่ยังมีพ่อค้าเร่ บัณฑิตตกยาก และกลุ่มขอทานที่มายืนจับกลุ่มกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข่าวลือเรื่องที่ทางการจะบุกเข้าค้นจวนเสนาบดีเพื่อตามหาสมบัติพระราชทานที่สูญหาย แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงตั้งแต่กลางดึกราวกับมีคนจงใจจุดไฟในทุ่งหญ้าแห้งท่ามกลางฝูงชนที่กำลังซุบซิบนินทา ร่างเล็กๆ ของฉู่จวินเหยาในชุดเสื้อคลุมขนหมาป่าสีเทายืนปะปนอยู่อย่างกลมกลืน หมวกฟางใบเก่าถูกดึงลงมาปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ทว่าดวงตาหมาป่าคู่นั้นกลับกวาดมองสถานการณ์รอบด้านอย่างเฉียบคม เขาคือผู้จุดไฟกองนี้ขึ้นมาเอง และตอนนี้เขากำลังรอดูมันเผาผลาญศัตรูของลั่วลั่วให้เป็นจุณข้างกายของเขามีร่างเล็กจ้อยของเด็กหญิงวัยห้าขวบยืนอยู่ หลี่ลั่วลั่วสวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนทับด้วยเสื้อคลุมขนกระต่ายสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เดียงสาดุจเทพธิดาตัวน้อย นางกำลังอมยิ้มบางๆ ขณะมองดูขบวนมือปราบกว่ายี่สิบนายที่นำโดยใต้เท้าหวัง หัวหน้ามือปร

ลั่วลั่วไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย นางแสร้งทำหน้าซื่อตาใสแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ดังก้องไปทั่วบริเวณ "แปลกจังเลยนะเจ้าคะ เมื่อคืนตอนที่ข้าเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมเพื่อมาซื้อขนม ข้าบังเอิญเห็นเงาดำๆ กระโดดข้ามกำแพงจวนฝั่งเรือนจิ่งฮวาย่วนของท่านแม่รองพอดี ข้ายังนึกว่าเป็นแมวป่าเสียอีก... หรือว่าหัวขโมยตัวจริงจะซ่อนตัวอยู่ในเรือนของท่านแม่รองกันแน่เจ้าคะ"คำพูดของเด็กหญิงเปรียบเสมือนการชี้เป้าอย่างแม่นยำ ใต้เท้าหวังตวัดสายตาคมกริบมองซุนรุ่ยเซียงทันทีซุนรุ่ยเซียงได้ยินคำกล่าวหาของลั่วลั่วก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ทว่าในใจลึกๆ นางกลับรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่อง นางมั่นใจเกินร้อยว่าไข่มุกไม่ได้อยู่ในห้องของนางแน่ๆ เพราะนางเป็นคนนำมันมาซุกไว้ที่กระท่อมนี้กับมือ การให้มือปราบเข้าไปค้น ย่อมเป็นโอกาสดีที่จะตอกหน้าเด็กหญิงกลับ"นังเด็กปากพล่อย! เจ้ากล้าใส่ความข้าหรือ!" ซุนรุ่ยเซียงตวาดเสียงแหลม ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นและหันไปทางใต้เท้าหวังด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่ง "ใต้เท้าหวัง ในเมื่อนางกล้ากล่าวหาข้า ข้าก็ยินดีให้ท่านเข้าค้นเรือนจิ่งฮวาย่วนอย่างละเอียด เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้า และเมื่อท่านหาไม่พบ ข้าจะเอาผิดนังเ

สายลมเหมันต์พัดหอบเอาเกล็ดหิมะบางเบามาปะทะใบหน้า ทว่าสำหรับหลี่ลั่วลั่วและฉู่จวินเหยา ลมหนาวระลอกนี้กลับให้ความรู้สึกสดชื่นและเป็นอิสระอย่างประหลาด เสียงก่นด่าและเสียงร่ำไห้จากจวนเสนาบดีหลี่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ปิดฉากชีวิตอันมืดมนของคุณหนูกาลกิณีลงอย่างสมบูรณ์เด็กทั้งสองเดินลัดเลาะออกจากย่านที่พักของขุนนาง มุ่งหน้าสู่ย่านการค้าฝั่งตะวันตกซึ่งเป็นแหล่งรวมผู้คนหลากหลายชนชั้น ทั้งพ่อค้าเร่ ชาวยุทธ์ และนายหน้าค้าที่ดิน"เรามีเงินอยู่หลายสิบตำลึง หากไปเช่าโรงเตี๊ยมอยู่เรื่อยๆ ย่อมไม่พ้นเป็นที่สะดุดตาของพวกมิจฉาชีพ" ลั่วลั่วเอ่ยขึ้นขณะเดินจูงมือจวินเหยา "เราต้องมีเรือนเป็นของตัวเองสักหลังเจ้าค่ะ พี่จวินเหยา สถานที่ที่ไม่มีใครเข้ามารบกวน และเป็นฐานที่มั่นให้เราเริ่มต้นชีวิตใหม่"จวินเหยาพยักหน้าเห็นด้วย "แต่เด็กสองคนกำเงินก้อนโตไปขอซื้อเรือน นายหน้าหน้าเลือดพวกนั้นต้องหาทางโกงหรือปล้นเราแน่ เราจะอธิบายที่มาของเงินอย่างไร"ลั่วลั่วยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก นางล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบป้ายหยกสีขาวเนื้อเนียนชิ้นหนึ่งออกมา มันคือป้ายหยกที่นางแอบใช้แต้มบุญห้าแต้มแลกมาจากระบบเมื่อคืนนี้ บนป้ายส

รุ่งเช้า ลั่วลั่วใช้ระบบแลกเปลี่ยนวัตถุดิบและขวดยากระเบื้องเคลือบสีดำขนาดเล็กออกมาสิบขวด นางลงมือผสมตัวยาแก้หิมะกัดตามสูตรที่ได้รับมา กลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรตลบอบอวลไปทั่วห้อง เมื่อบรรจุยาลงขวดเสร็จสิ้น นางก็ส่งมอบให้จวินเหยาที่บัดนี้สวมผ้าคลุมดำมิดชิด หมวกฟางถูกดึงลงมาปิดบังใบหน้าจนเหลือเพียงปลายคางและดวงตาที่คมกริบ"ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ หากสถานการณ์ไม่สู้ดี ให้ทิ้งยาแล้วหนีเอาตัวรอดมาทันที ชีวิตของท่านสำคัญกว่าเงินทอง" ลั่วลั่วกำชับด้วยความเป็นห่วงจวินเหยาพยักหน้า เขาสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่แท้จริงจากน้ำเสียงของนาง "ข้าจะกลับมาพร้อมกับเงิน เจ้าต้มน้ำรอชงชาได้เลย"เด็กชายก้าวออกจากเรือน มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองหลวงด้วยฝีเท้าที่มั่นคง แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง ไร้ซึ่งร่องรอยของเด็กขอทานผู้หวาดผวา มีเพียงศิษย์เอกของปรมาจารย์ลึกลับผู้กุมความลับแห่งโอสถสวรรค์เท่านั้นหอการค้าร้อยโอสถตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านการค้า ตัวอาคารสามชั้นสร้างจากไม้หอมแกะสลักอย่างวิจิตร ลูกค้าเดินเข้าออกไม่ขาดสาย จวินเหยาเดินตรงเข้าไปด้านใน บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพรนานาชนิดเสี่ยวเอ้อร์ประจำร้านเห็นผู้มาเยือนแ

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวันนับตั้งแต่การเจรจาการค้าที่หอการค้าร้อยโอสถ เรือนร้างท้ายตรอกฝั่งตะวันตกที่เคยทรุดโทรม บัดนี้ได้รับการปัดกวาดเช็ดถูจนดูสะอาดตาขึ้นมาก แม้จะยังขาดแคลนเครื่องเรือนหรูหรา ทว่ากลิ่นอายของความอบอุ่นและชีวิตชีวากลับแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูหลี่ลั่วลั่วในชุดผ้าฝ้ายสีชมพูอ่อนกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนระเบียงไม้หน้าเรือน ตรงหน้านางมีกระด้งไม้ไผ่สานใบใหญ่สองใบวางอยู่ ภายในบรรจุเศษรากไม้และใบหญ้าแห้งที่นางให้ฉู่จวินเหยาไปกว้านซื้อมาจากร้านสมุนไพรเล็กๆ ในตลาด แน่นอนว่าสมุนไพรเหล่านั้นเป็นเพียงฉากบังหน้า เพื่อตบตาไม่ให้ผู้ใดสงสัยถึงที่มาของยารักษาหิมะกัดที่นางใช้ระบบแลกเปลี่ยนออกมา"พี่จวินเหยา วันนี้เราไปสำรวจชายป่าหลังเรือนกันเถิดเจ้าค่ะ" ลั่วลั่วเอ่ยทำลายความเงียบ พลางปัดเศษดินออกจากมือน้อยๆ "ฟืนที่เราซื้อมาใกล้จะหมดแล้ว อีกอย่าง ข้าอยากลองหาสมุนไพรสดบางชนิดมาทดลองต้มยาดูด้วย บริเวณชายป่าที่ไม่มีคนพลุกพล่านเช่นนี้น่าจะมีของดีซ่อนอยู่ไม่น้อย"จวินเหยาที่กำลังนั่งลับมีดสั้นอยู่บนขั้นบันไดพยักหน้ารับคำ เขาลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นออกจากชุดสีน้ำเงินเข้ม ก่อนจะคว้าตะกร้าไม้ไผ่มาสะพายไว้บนห