สยบรักตัวร้าย...ทะลุมิติมาได้สามีธงแดงที่คลั่งรักเพียงข้า

            ลมเหมันต์พัดกระหน่ำรุนแรงราวกับเสียงก่นด่าของปีศาจ หิมะสีขาวโพลนร่วงหล่นลงมาปกคลุมทั่วบริเวณจวนตระกูลหลี่อันกว้างใหญ่และวิจิตรตระการตา ทว่าลึกเข้าไปในสุดเขตจวนหลังกำแพงสูงตระหง่าน กลับมีกระท่อมไม้ผุพังซอมซ่อหลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว สภาพของมันเอนเอียงคล้ายจะพังครืนลงมาได้ทุกเมื่อหากถูกลมพัดแรงอีกเพียงระลอกเดียว

​            ภายในกระท่อมมืดมิดและอับชื้น กลิ่นเหม็นอับของฟางแห้งผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้ง บนกองฟางที่แทบไม่เหลือความอบอุ่น ร่างเล็กจ้อยของเด็กหญิงวัยห้าขวบนอนขดตัวสั่นสะท้านอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนบางที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน ผิวพรรณที่ควรจะขาวผ่องอมชมพูตามวัยกลับซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผากแตกเป็นขุย ลมหายใจรวยรินแผ่วเบาจนแทบไม่อาจสัมผัสได้

​            หลี่ลั่วลั่ว คุณหนูเก้าแห่งจวนตระกูลหลี่ ผู้เกิดมาพร้อมกับคำทำนายของนักพรตเฒ่าว่าเป็นตัวกาลกิณีที่จะนำพาความพินาศมาสู่ตระกูล มารดาของนางสิ้นใจทันทีที่คลอดนางออกมา บิดาผู้เป็นถึงเสนาบดีกรมพิธีการจึงรังเกียจเดียดฉันท์ สั่งให้คนนำนางมาทิ้งไว้ที่กระท่อมท้ายจวนตั้งแต่ยังเป็นทารก ปล่อยให้เติบโตมาตามยถากรรมโดยมีเพียงลุงฝู บ่าวชราขาเป๋ผู้ภักดีต่อนายหญิงคนเก่าคอยดูแลประคับประคอง

​            ทว่าเมื่อสามวันก่อน ลุงฝูทนเห็นคุณหนูของตนหิวโซจนหน้ามืดไม่ไหว จึงแอบเข้าไปในโรงครัวเพื่อขอเศษอาหาร แต่กลับถูกพ่อบ้านจับได้และกล่าวหาว่าขโมยของมีค่า ฮูหยินเอกคนปัจจุบันสั่งลงหวายบ่าวชราห้าสิบไม้ ลุงฝูทนพิษบาดแผลไม่ไหว สิ้นใจตายคาลานหน้าเรือนใหญ่ ทิ้งไว้เพียงหมั่นโถวแข็งๆ ครึ่งลูกที่กำแน่นอยู่ในมือเปื้อนเลือด ซึ่งท้ายที่สุดก็ถูกสุนัขในจวนคาบไปกิน

​            บัดนี้หลี่ลั่วลั่วเหลือเพียงตัวคนเดียว ร่างกายเล็กๆ นี้กำลังถูกไข้ป่าและภาวะขาดสารอาหารรุมเร้าอย่างหนัก สติสัมปชัญญะของเด็กหญิงเลือนรางลงทุกขณะ จนกระทั่งลมหายใจเฮือกสุดท้ายหลุดลอยไปพร้อมกับเกล็ดหิมะที่ปลิวลอดช่องหน้าต่างเข้ามาตกกระทบแก้มซูบตอบ

​ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมกระท่อมร้าง ทว่าเพียงชั่วจิบชา ร่างที่แน่นิ่งไปแล้วกลับกระตุกเฮือกขึ้นมาอย่างแรง!

​            ดวงตากลมโตที่เคยเลื่อนลอยเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืด แววตาที่ฉายชัดถึงความอ่อนแอหวาดกลัวมลายหายไปจนสิ้น แทนที่ด้วยประกายตาคมกริบและเยือกเย็นราวกับมีดน้ำแข็ง

​            ปวดหัวชะมัด นี่ฉันยังไม่ตายอีกหรือ

​            หลี่ลั่วลั่วพยายามขยับตัว แต่ความเจ็บปวดร้าวลึกแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขนจนนางต้องสูดปาก นางจำได้แม่นยำว่าตนเองคือนักเจรจาต่อรองและผู้เชี่ยวชาญด้านภาพลักษณ์องค์กรระดับดับโลก กำลังนั่งรถสปอร์ตคันหรูมุ่งหน้าไปเซ็นสัญญามูลค่าหลายหมื่นล้าน แต่กลับถูกรถบรรทุกปริศนาพุ่งชนประสานงาเข้าอย่างจัง สภาพรถพังยับเยินไม่มีชิ้นดี ร่างกายของนางถูกเหล็กเสียบทะลุจนพรุนไปหมด แล้วเหตุใดตอนนี้นางถึงมานอนหนาวสั่นอยู่บนกองฟางเหม็นๆ ในสภาพที่เหมือนเด็กขาดสารอาหารเช่นนี้ได้

​            ทันใดนั้น ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของตนเองก็ไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ทั้งภาพบิดาที่มองนางเหมือนขยะ ภาพแม่เลี้ยงที่สั่งโบยตี ภาพลุงฝูที่นอนจมกองเลือด และคำด่าทอสารพัดที่เรียกนางว่าตัวกาลกิณี

​            ลั่วลั่วหลับตาลงเพื่อย่อยข้อมูลทั้งหมด นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเด็กหญิงวัยห้าขวบที่มีชื่อเดียวกัน แถมยังเป็นลูกชังที่ถูกทิ้งขว้างในยุคจีนโบราณที่ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีกฎหมายคุ้มครองเด็ก และไม่มีแม้กระทั่งผ้าห่มอุ่นๆ

​            ติ๊ง!

​            เสียงใสกังวานราวกับกระดิ่งแก้วดังขึ้นในโสตประสาท ตามมาด้วยหน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

​"ระบบแต้มบุญขัดเกลาตัวร้ายเริ่มต้นการทำงาน ตรวจพบโฮสต์อยู่ในภาวะวิกฤต ระดับพลังชีวิตเหลือเพียงร้อยละสาม ร่างกายติดเชื้อและขาดสารอาหารขั้นรุนแรง หากไม่ได้รับการรักษาภายในครึ่งชั่วยาม โฮสต์จะเสียชีวิตอย่างถาวร"

​            ลั่วลั่วจ้องมองหน้าจอตรงหน้าด้วยความนิ่งอึ้ง แม้นางจะเคยอ่านนิยายแนวนี้มาบ้างเพื่อพักผ่อนสมอง แต่การมาเจอกับตัวจริงๆ ก็แอบทำให้หงุดหงิดไม่น้อย

​            "ระบบ ถ้าฉันกำลังจะตายในอีกครึ่งชั่วโมง แล้วฉันจะเอาปัญญาที่ไหนไปหาแต้มบุญมาแลกยารักษา นี่นายจงใจส่งฉันมาตายซ้ำสองหรือไง" ลั่วลั่วบ่นอุบอิบด้วยเสียงแหบพร่าเหมือนเป็ดป่วย

​ระบบตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "ระบบมีแพ็กเกจของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้น โฮสต์ต้องการเปิดใช้งานหรือไม่"

​            "เปิดสิ รอให้ยมบาลมาตัดริบบิ้นหรือไง"

​            "ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับยาระงับอาการชั่วคราวหนึ่งเม็ด สามารถต่อลมหายใจได้สองชั่วยาม และได้รับแต้มบุญเริ่มต้นสิบแต้ม"

​            เม็ดยาสีขาวขนาดเล็กหล่นตุบลงมาบนฝ่ามือ ลั่วลั่วไม่รอช้า นางโยนมันเข้าปากแล้วกลืนลงคออย่างยากลำบาก ทันทีที่ยาตกถึงท้อง ความอบอุ่นสายหนึ่งก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง อาการสั่นสะท้านและความเจ็บปวดบรรเทาลงไปมาก แม้จะยังรู้สึกไร้เรี่ยวแรง แต่นางก็พอจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงผนังไม้ได้แล้ว

​            "โฮสต์โปรดทราบ ภารกิจหลักของท่านคือการปกป้องและขัดเกลาฉู่จวินเหยา เป้าหมายระดับอันตรายสูงสุดของโลกใบนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เขากลายเป็นมหาเสนาบดีจอมโหดเหี้ยมที่ทำลายล้างทุกสิ่งในอนาคต ทุกครั้งที่ท่านสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาหรือเยียวยาจิตใจของเขาได้ ท่านจะได้รับแต้มบุญเพื่อนำไปแลกเปลี่ยนสิ่งของในร้านค้าระบบ"

​            ลั่วลั่วแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ให้เด็กห้าขวบที่กำลังจะอดตาย ไปปกป้องว่าที่ตัวร้ายระดับบอส ระบบ นายประเมินความสามารถของร่างกายนี้สูงไปไหม"

​            ยังไม่ทันที่ระบบจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังย่ำหิมะใกล้เข้ามา ตามมาด้วยเสียงพูดคุยที่แว่วมาตามลม