"ท่านอัครเสนาบดีกล่าวหนักเกินไปแล้ว"เสียงนุ่มนวลทว่าแฝงด้วยอำนาจดังแทรกขึ้น องค์ชายรองจ้าวอวี่เฉินลุกขึ้นยืนและก้าวเดินออกมาร่วมวงสนทนา เขาทอดสายตามองจวินเหยาด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด แม้รูปโฉมจะเติบโตขึ้นมากและบรรยากาศรอบตัวจะเปลี่ยนไป ทว่าความเย็นชาในดวงตาคู่นั้น ทำให้เขานึกถึงเด็กชายชุดดำในตรอกต้นหลิวเมื่อสิบปีก่อน"ข้าได้ให้คนไปสืบประวัติของผู้เข้าประลองทุกคนอย่างละเอียดแล้ว เหยียนจวินผู้นี้เคยช่วยเหลือกองทหารชายแดนปราบปรามโจรภูเขาเมื่อปีกลาย มีบันทึกความดีความชอบชัดเจนที่กรมทหาร ประวัติของเขาสะอาดหมดจดไร้รอยด่างพร้อย หากราชสำนักปฏิเสธยอดฝีมือที่จงรักภักดีเพียงเพราะความหวาดระแวงไร้สาระ เกรงว่าแผ่นดินนี้คงไร้ผู้กล้ามาปกป้องแล้ว" จ้าวอวี่เฉินใช้หลักฐานที่ลั่วลั่วแอบส่งให้สายลับนำไปยัดไว้ในกรมทหารอย่างแนบเนียน มาเป็นข้ออ้างสนับสนุนอย่างเต็มที่ปังเหยียนหน้าเขียวคล้ำ เขาไม่อาจโต้แย้งคำพูดขององค์ชายรองซึ่งเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ได้ จึงจำต้องถอยหลังกลับไปยืนกัดฟันกรอดด้วยความคับแค้นใจฮ่องเต้พยักพระพักตร์อย่างเห็นด้วย "คำพูดของอวี่เฉินมีเหตุผล ราชสำนักต้องการเลือดใหม่ที่กล
Leer más
INICIAR SESIÓN
