Todos los capítulos de สยบรักตัวร้าย...ทะลุมิติมาได้สามีธงแดงที่คลั่งรักเพียงข้า: Capítulo 31 - Capítulo 40

บุรุษชุดดำหยุดหัวเราะ แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น"ข้ามีนามว่า เยี่ยนอู๋จี๋... ประมุขพรรคเงาโลหิต" เขากล่าวเน้นทีละคำ ชื่อนี้หากเอ่ยในยุทธภพ ย่อมทำให้ผู้คนหวาดผวาจนหัวหด พรรคเงาโลหิตคือพรรคมารอันดับหนึ่งที่ลอบสังหารผู้คนมานับไม่ถ้วน ทว่าบัดนี้กลับเหลือเพียงชื่อ"เมื่อคืนก่อน พวกสำนักธรรมะจอมปลอมรวมหัวกับเกลือเป็นหนอนในพรรคของข้า ลอบวางยาพิษสลายปราณในสุรา แล้วบุกเข้ากวาดล้างพรรคเงาโลหิตจนพินาศสิ้น ลูกพรรคของข้าถูกฆ่าล้างบาง ข้าฝืนใช้พลังปราณเฮือกสุดท้ายทะลวงวงล้อมหนีรอดมาได้ ทว่าก็ถูกตามล่าจนต้องกระโดดหน้าผาหนีตาย และมาสลบอยู่ตรงนี้"เรื่องราวที่เยี่ยนอู๋จี๋เล่าออกมานั้นเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและความอยุติธรรมของยุทธภพ ลั่วลั่วมองเห็นโอกาสที่จะผูกมัดชายผู้นี้ไว้กับพวกนางอย่างสมบูรณ์"ท่านประมุขเยี่ยน ในเมื่อพรรคของท่านล่มสลายแล้ว ท่านบาดเจ็บและถูกตามล่า หากออกไปปรากฏตัวในเมืองย่อมไม่พ้นถูกสังหาร" ลั่วลั่วก้าวออกมายืนเจรจาด้วยท่าทีผู้ใหญ่เกินวัย "ข้ามีข้อเสนอให้ท่านเจ้าค่ะ เรือนของข้ากว้างขวางและมิดชิดพอที่จะให้ท่านซ่อนตัวหลบภัย และข้ายังมียาชั้นเลิศที่จ

ลั่วลั่วถลันเข้าไปหาเขาทันที นางเอื้อมมือไปจับแขนของเขา ทว่าผิวหนังของเขากลับร้อนจัดจนแทบลวกมือ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบสั่นสะท้านในเสี้ยววินาทีต่อมา"ระบบ! เกิดอะไรขึ้นกับเขา! ต้องใช้ยาอะไรแก้อาการนี้ ตอบมาเดี๋ยวนี้!" ลั่วลั่วตะโกนในใจด้วยความตื่นตระหนกขั้นสุด"ติ๊ง! ตรวจพบอาการลมปราณมารตีกลับและพิษแทรกซึมเข้าสู่หัวใจ เป็นผลข้างเคียงของการฝึกวิชาพรรคเงาโลหิตที่หนักหน่วงเกินกว่าสรีระของเด็กแปดขวบจะรับได้ โฮสต์ไม่สามารถใช้ยาถอนพิษทั่วไปได้ ต้องใช้พลังปราณบริสุทธิ์เพื่อกดทับและไออุ่นจากร่างกายเพื่อประคองชีพจรเท่านั้น"คำตอบของระบบทำให้นางใจหายวาบ นางไม่มีพลังปราณบริสุทธิ์ สิ่งเดียวที่นางทำได้ในตอนนี้คือการมอบไออุ่นและเป็นที่ยึดเหนี่ยวให้เขา"พี่จวินเหยา... ได้ยินข้าหรือไม่ มองหน้าข้าสิเจ้าคะ!" ลั่วลั่วปีนขึ้นไปบนเตียง นางไม่สนใจความร้อนหรือความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เด็กหญิงดึงร่างที่กำลังชักเกร็งเข้ามากอดไว้แน่นในอ้อมแขนเล็กๆ ของตนฉู่จวินเหยาในตอนนี้สูญเสียการรับรู้ไปกว่าครึ่ง ความเจ็บปวดทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว ทว่ากลิ่นหอมอ่อนๆ ดุจดอกเหมยแรกแย้มและไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างเล็กๆ นั

เด็กชายวัยสิบสองปีซึ่งดูจะเป็นหัวโจกของกลุ่ม กล้าหาญพอที่จะเอ่ยปากถามเสียงสั่น "นายจ้าง... ท่านจะให้พวกเราทำสิ่งใดหรือขอรับ พวกเราเป็นแค่ขอทาน ทำงานหนักไม่ไหวหรอกนะขอรับ"​ ลั่วลั่วยิ้มบางๆ นางไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่หันไปพยักหน้าให้จวินเหยา​ จวินเหยาเดินหายเข้าไปในครัว เพียงครู่เดียวก็กลับออกมาพร้อมกับถาดไม้ใบใหญ่ ภายในถาดเต็มไปด้วยหมั่นโถวลูกอวบอ้วนสีขาวจั๊วะที่ส่งควันร้อนกรุ่น และชามกระเบื้องใส่เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่ส่งกลิ่นหอมหวนยั่วน้ำลาย​ เสียงกลืนน้ำลายดังอึกอักดังระงมมาจากกลุ่มเด็กเร่ร่อน ดวงตาสิบดวงเบิกกว้างจ้องมองอาหารตรงหน้าราวกับเห็นทองคำ พวกเขาไม่ได้กินของอร่อยและอบอุ่นเช่นนี้มานานนับปีแล้ว บางคนถึงกับน้ำตาคลอเบ้าด้วยความหิวโหย​"ก่อนจะคุยเรื่องงาน กองทัพย่อมต้องเดินด้วยท้อง" ลั่วลั่วผายมือไปยังถาดอาหาร "ข้าให้เวลาพวกเจ้าหนึ่งก้านธูป จัดการอาหารพวกนี้ให้อิ่มหนำสำราญเสียก่อน แล้วเราค่อยมาคุยกัน"​สิ้นคำอนุญาต เด็กสิบคนก็พุ่งตัวเข้าหาถาดอาหารราวกับฝูงแร้งลงทึ้งซากสัตว์ พวกเขาแย่งกันยัดหมั่นโถวและเนื้อหมูเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม ไม่สน

เบื้องล่าง จ้าวอวี่เฉินพลาดท่าถูกคมดาบของนักฆ่าเฉือนเข้าที่หัวไหล่ เลือดสีแดงสดไหลทะลัก ทว่าเขายังคงกัดฟันตวัดกระบี่แทงสวนกลับไป นักฆ่าที่เป็นหัวหน้าแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม มันเงื้อดาบเล่มใหญ่ขึ้นสูงหมายจะบั่นคอองค์ชายรองให้หลุดกระเด็นในดาบเดียว​"ตอนนี้แหละ!" ลั่วลั่วตะโกนในใจ พร้อมกับปาระเบิดควันกัมปนาทลงไปกลางวงล้อมอย่างสุดแรงเกิด​ ตูม!​ เสียงระเบิดดังกึกก้องกังวานราวกับอสนีบาตฟาดลงมากลางตรอกแคบๆ พื้นดินสั่นสะเทือน นักฆ่าทุกคนสะดุ้งสุดตัวและชะงักการโจมตีโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้น ควันสีขาวหนาทึบก็พวยพุ่งออกมาราวกับคลื่นยักษ์ กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีสิบจั้งให้จมมิด​ "อ๊าก! ตาข้า! แสบเหลือเกิน!"​ "น้ำตาข้าไหลไม่หยุด! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"​ เสียงกรีดร้องและเสียงไอสำลักของเหล่านักฆ่าดังระงม พวกมันทิ้งอาวุธและยกมือขึ้นขยี้ตาอย่างบ้าคลั่ง ฤทธิ์ของควันม่านน้ำตารุนแรงจนต่อให้เป็นยอดฝีมือก็ไม่อาจลืมตาขึ้นมาได้​ จ้าวอวี่เฉินเองก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน เขารู้สึกแสบตาจนต้องหลับตาลง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังสับสน ร่างของใครบางคนก็พุ

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำที่ไม่เคยไหลย้อนกลับ ใบไม้สีเขียวชอุ่มของฤดูร้อนถูกแทนที่ด้วยใบเมเปิลสีแดงฉานของฤดูร่วง ล่วงเลยมาเกือบครึ่งปีแล้วนับตั้งแต่เหตุการณ์ลอบสังหารในตรอกต้นหลิว หอสดับลมของหลี่ลั่วลั่วขยายเครือข่ายครอบคลุมไปทั่วทุกหัวระแหงในเมืองหลวง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องซุบซิบในหอชุนเฟิงหรือความเคลื่อนไหวในจวนขุนนางใหญ่ ล้วนไม่อาจรอดพ้นสายตาของสายลับวัยเยาว์ไปได้​ ทว่าความสงบสุขที่ดูเหมือนจะราบรื่น กลับเป็นเพียงคลื่นใต้น้ำที่รอวันปะทุ​ณ ลานหินหลังเรือนชานเมือง เสียงลมปราณที่ปะทะกันดังกึกก้องประดุจฟ้าคำราม ร่างผอมบางของเด็กชายวัยแปดขวบกำลังร่ายรำเพลงกระบี่ด้วยความเร็วที่ดวงตาคนธรรมดาไม่อาจมองทัน รังสีสังหารสีดำทะมึนแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา เคลือบคมกระบี่ไม้จนดูคมกริบยิ่งกว่าเหล็กกล้า​ ฉู่จวินเหยากำลังเร่งรีบ เขาบีบคั้นตนเองอย่างหนักหน่วงนับตั้งแต่วันที่ได้พบกับองค์ชายรอง ความรู้สึกไร้กำลังเมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่แท้จริง เป็นเสมือนแส้ที่คอยเฆี่ยนตีจิตใจของเขา หากเขาอยากจะปกป้องหลี่ลั่วลั่วให้พ้นจากเงื้อมมือของผู้มีอำนาจล้นฟ้า เ