All Chapters of รุ่นพี่วิศวะของคนดีขา: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 42พึ่งรู้ว่าห่วงมากขนาดนี้รถหรูสีเข้มเคลื่อนเข้ามาจอดตรงลานหน้าตึกคณะ นักศึกษาหลายคู่หันมามองด้วยความสนใจ เสียงซุบซิบดังเบา ๆเพียงฝันเปิดประตูลงจากฝั่งข้างคนขับ ยกมือจัดผมลวก ๆ พยายามทำเหมือนไม่สนใจสายตาคนอื่นคอปเตอร์ที่ยังนั่งพิงเบาะหันมามอง แววตาคมวาวด้วยความจริงจัง แสร้งพูดเสียงเรียบเหมือนถามปกติ “เลิกกี่โมง”เพียงฝันหันขวับกลับมา งงเล็กน้อย “หา?”“กูถามว่าเลิกกี่โมง จะได้รอรับ” น้ำเสียงห้าวห้วน แต่แฝงความแน่วแน่ที่ปิดไม่มิดเพียงฝันชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ก็พยายามเก็บอาการ ยกยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องหรอก หนูกลับเองได้”คอปเตอร์เหล่มอง หรี่ตาเหมือนหงุดหงิด “ถามดี ๆ ไม่ตอบ เลิกกี่โมงก็พูดมาสิ”เพียงฝันกัดริมฝีปาก กลอกตาหนีเหมือนจะเถียง แต่สุดท้ายก็ยอมตอบเสียงเบา “หกโมง”“หกโมงเช้า?”“เย็นสิ มุขห้าบาทสิบบาทก็เล่น” “แล้วขำมั้ย”“ก็ไม่นะ”“เดี๋ยวเถอะ...รีบไปได้แล้ว”ตัดภาพมาที่เลิกเรียนภายในตึกเรียนเงียบกว่าปกติ เสียงนักศึกษาส่วนใหญ่เริ่มซาลงเพราะใกล้เวลาเลิกคาบ เพียงฝัน เดินเข้ามาในห้องน้ำหญิง เปิดก๊อกล้างหน้าเบา ๆ หวังให้สดชื่นขึ้นก่อนกลับเธอหยิบท

ตอนที่ 44ของกู NCคอปเตอร์ยังซุกไซ้ไม่หยุด ริมฝีปากหนากดจูบหนักลงบนซอกคอจนเพียงฝันครางพร่า มือใหญ่ไล้ไปตามลำตัวเธอ ก่อนจะค่อย ๆ สอดเข้าใต้ชายเสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่หลวมโพรกขึ้นมาเขาเลิกผ้าขึ้นสูงกระดุมที่เหลือถูกปลดออกจนหมดอย่างไม่เหลือชิ้นปิดกั้น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนผ่องสะท้อนแสงสลัว เพียงฝันสะท้านเฮือก รีบยกมือขึ้นปิดอก แต่คอปเตอร์กลับคว้าข้อมือเล็กมากุมไว้ กดลงกับเบาะ“ทำอย่างกับกูไม่เคยห็น” เสียงทุ้มพร่าดังชิดหู ดวงตาคมวาวโรจน์จับจ้องอย่างไม่ละสายตาเพียงฝันกัดริมฝีปาก ดวงตาสั่นไหว ก่อนจะยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อของเขาบ้าง ช้า ๆ ทีละเม็ดจนเผยแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นเกร็ง กลิ่นเหงื่อร้อนผสมกลิ่นกายเฉพาะของเขาทำเอาหัวใจเธอสั่นวูบคอปเตอร์แสยะยิ้มพร่าในลำคอเมื่อเห็นเธอถอดเสื้อให้เอง “ยั่วกูอีกแล้ว...หื้ม”เขาโยนเสื้อเชิ้ตของตัวเองทิ้งไปด้านข้าง จากนั้นก้มหน้าลงซุกไซ้ไล่จูบไปตามเนินอกของเพียงฝันทันที จ๊วบ! เสียงดูดดังชัด ปลายลิ้นร้อนกวาดเลียวนรอบยอดอกที่แข็งชูสู้ ร่างบางสะท้านเฮือกทันที“อ๊ะ…อื้ม…” เสียงหวานครางแผ่วพร่าหลุดออกมา มือเล็กยกขึ้นจิกไหล่แกร่งของเขาแน่นเหม

ตอนที่ 46หนูไม่ได้ทำลานหลังตึกเงียบสงัด แสงไฟสลัวจากเสาไฟริมทางทอดเงายาวไปตามพื้นซีเมนต์มัดหมี่ก้าวเข้ามา ก้มหน้า มือกำชายกระโปรงแน่น หัวใจเต้นแรงเพราะความประหม่า“พี่คอปเตอร์…เรียกหนูมาทำไมเหรอคะ” เสียงเธอเอ่ยอย่างเขิน ๆ ไม่กล้าสบตาคอปเตอร์ ยืนกอดอกพิงกำแพง ใบหน้าเงยขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องร่างเล็กตรงหน้าเหมือนจะเจาะเข้าไปถึงข้างใน เสียงห้าวเข้มกดต่ำ“เมื่อวาน…ก่อนที่มึงจะเลิกเรียน มึงอยู่ไหน”มัดหมี่ชะงักไปทันที ใบหน้าเงยขึ้นช้า ๆ ดวงตากระพริบถี่เหมือนกำลังหาคำตอบ“ถามทำไมเหรอคะ…เอ่อ…”“กูถามมึงไม่ใช่ให้มึงมาย้อนถามกู”“หนู…อยู่สนามบาส”“ก่อนหน้าสนามบาสล่ะ”“อยู่ตึกเรียน”“ไม่ได้ไปห้องน้ำ?”“ไม่ค่ะ…นี่บอกหนูได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเรียกหนูมาถามอะไรแบบนี้”เขาก้าวเข้ามาอีก กดเสียงต่ำจนเย็นเยียบ“งั้นกูถามตรง ๆ …เมื่อวานเป็นมึงใช่มั้ย ที่ล็อคประตูห้องน้ำขังเพียงฝันไว้”ดวงตาของมัดหมี่เบิกกว้างทันที สีหน้าเปลี่ยนจากตกใจเป็นร้อนรน มือที่กอดหนังสือแนบอกสั่นจนเห็นชัด เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างลนลาน“พะ…พี่พูดอะไร หนูจะไปทำแบบนั้นทำไมคะ” “ถ้ามึงไม่ได้ทำแล้วใครหน้าไหนมันจะกล้

ตอนที่ 48วาเลนไทน์เดย์เพียงฝันช้า ๆ ไปตามทางเหมือนกำลังหนีความอึดอัดจากในมหาลัย หัวใจยังหนักอึ้งเพราะภาพที่เห็นตอนกลางวันเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นด้านข้าง“พี่สาวคะ…ซื้อดอกไม้หน่อยมั้ยคะ ดอกเดียวก็ได้”เธอหันไปเห็น เด็กน้อยสองคน อายุไม่เกินสิบขวบ ยืนถือถังพลาสติกเก่า ๆ ที่มีดอกกุหลาบแดงอยู่ไม่กี่ดอกในนั้น เสื้อผ้าเก่า ๆ ทำให้ภาพตรงหน้าบีบหัวใจยิ่งกว่าเดิมเพียงฝันยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ตายังแดงอยู่จากการกลั้นน้ำตา เธอหยิบเงินส่งให้เด็กน้อย แล้วรับกุหลาบมาเพียงดอกเดียว“ขอบคุณนะคะพี่คนสวย” เด็กสองคนยกมือไหว้อย่างดีใจ ก่อนจะวิ่งออกไปขายต่อเพียงฝันมองตามพลางยกกุหลาบขึ้นแนบแก้มเบา ๆ สีแดงสดของดอกไม้ตัดกับความเหงาในดวงตาเธออย่างเจ็บปวดหญิงสาวเดินกลับมาถึงห้องในคอนโด มือยังคงถือกุหลาบแดงเพียงดอกเดียวแนบอกเบา ๆ ใบหน้าเรียบเฉย แต่ในใจเต็มไปด้วยทั้งความเหนื่อยและเศร้าทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เธอก็ชะงักไปทันที ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจเหมือนถูกบีบแรง ๆคอปเตอร์นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา มือถือรีโมตทีวีเล่นไปมาอย่างไม่ใส่ใจ รอบตัวเขาเต็มไปด้วย ช่อกุหลาบหลากสี กองพะเนินระรานตา บางช่อใหญ่จนแทบล้นโต๊ะกลาง บางช่อผู

ตอนที่ 50สวัสดีครับหลายวันผ่านไปควันบุหรี่ลอยวนคลุ้งกลางอากาศคอปเตอร์ยืนพิงระเบียง คีบบุหรี่ค้างอยู่ปลายนิ้ว แสงไฟในเมืองด้านล่างส่องสะท้อนเข้าตาคมที่หม่นลงอย่างเห็นได้ชัดเขาสูบเข้าลึกแล้วพ่นออกช้า ๆ ก่อนละสายตามามองโทรศัพท์ในมือ กรามขบแน่นเหมือนกำลังต่อสู้กับความคิดตัวเอง จะโทร…หรือไม่โทรดีวะแต่สุดท้าย ปลายนิ้วใหญ่ก็กดไปที่ปุ่มวิดีโอคอลโดยไม่ลังเลอีกเสียงรอสายดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หน้าจอจะปรากฏใบหน้าเพียงฝันที่กำลังนั่งอยู่ในห้องนอนบ้านไม้เรียบง่ายหลังเก่า เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อที่เด้งขึ้นมา รีบกดรับทันที“พี่คอปเตอร์?” เธอเรียกเสียงเบา แววตาตื่นเต้นปนดีใจชายหนุ่มทำเป็นเฉย สูดควันอีกครั้งแล้วพูดเสียงห้าว ๆ “อยู่ไหน”“บ้านไงคะ…ก็กลับมาหาแม่แล้วนี่นา” เธอตอบพร้อมยิ้มจาง ๆ กล้องสั่นเล็กน้อยเพราะมือเธอไม่ได้จับมั่นคอปเตอร์มองภาพนั้นเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “กู…ก็แค่โทรมาดูว่ามึงยังไม่หนีตามผัวไปไหน”เพียงฝันกลอกตาอย่างหมั่นไส้ แต่หัวใจกลับอุ่นวาบ “ปากนี่เนาะ”เสียงวิดีโอคอลยังดังอยู่ในห้องนอนเล็ก ๆ เพียงฝันยกมือถือขึ้นยิ้มกวน ๆ ก่อนจะหันกล้องไปทางครัวท