All Chapters of รุ่นพี่วิศวะของคนดีขา: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 62แม่มาเดือนต่อมาเพียงฝันโบกมือให้กิ่งแก้วที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าตึก“พรุ่งนี้เจอกันนะ!”“จ้า กลับดี ๆ นะ” กิ่งแก้วโบกมือตอบเพียงฝันยิ้มกว้าง ก่อนจะหันหลังเดินตามร่างสูงที่ยืนรออยู่ไม่ไกล เธอก้าวเร็ว ๆ จนทันคอปเตอร์ แล้วเดินตามเขาไปขึ้นรถเพื่อกลับคอนโดด้วยกันเพียงฝันเอนตัวลงนอนหนุนตักคอปเตอร์ ขาเล็กแกว่งไปมาอย่างสบายอารมณ์ ดวงตากลมเงยขึ้นมองเขาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“พี่…หยิบขนมให้หน่อยสิ” เธอแบมือยื่นไปคอปเตอร์เลิกคิ้ว หัวเราะหึ ๆ แต่ก็หยิบมันฝรั่งทอดขึ้นมาวางบนริมฝีปากเธอแทนจะป้อนเข้ามือ“อ้าปากดิ ไม่งั้นอด”เพียงฝันทำตาโต “แค่ให้หยิบให้ ไม่ได้ให้ป้อนสักหน่อย” แต่สุดท้ายก็ต้องยอมอ้าปากงับไปทั้งที่แก้มแดงจัดคอปเตอร์หัวเราะเบา ๆ ใช้นิ้วเคาะหน้าผากเธอทีหนึ่ง “เด็กจริง ๆ เลย”เธอเบะปากใส่ ก่อนจะหยิบขนมอีกชิ้นบ้าง ยื่นขึ้นไปจ่อปากเขา “ทีนี้ตาพี่มั่ง…อ้าปากเลย”เขาจ้องตาเธอนิ่ง ๆ แต่ก็ยอมอ้าปากงับขนมที่เธอส่งให้ เสี้ยววินาทีที่นิ้วเธอแตะริมฝีปากเขา ทั้งคู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเพียงฝันจะรีบหัวเราะกลบเกลื่อน“เป็นไง อร่อยมั้ยคะ”คอปเตอร์ยกยิ้มมุมปาก “อืม…หวานกว่าขนมอีก”เพ

ตอนที่ 64ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนเช้านั้นเพียงฝันสะพายกระเป๋า หันไปบอกแม่ด้วยรอยยิ้ม “ตอนเย็นเจอกันนะคะแม่”แม่ยิ้มตอบ “จ้ะ เจอกัน”เธอเดินออกจากห้องมาได้ไม่กี่ก้าว คอปเตอร์ก็โอบคอเธอเข้ามาใกล้ กระซิบถามเสียงกวน ๆ“เย็นนี้ไปกินไอติมร้านเดิมกันไหม”เพียงฝันหันมายิ้ม “ได้สิ”คอปเตอร์ยกยิ้มมุมปาก “หรือจะกินไอติมกูก่อนล่ะ”เพียงฝันหน้าแดงทันที ตีแขนเขาเบา ๆ “อย่าทะลึ่งให้มันมากนัก”ประตูห้องด้านหลังแง้มออก แม่เพียงฝันยืนพิงกรอบประตู มองทั้งคู่ด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนยิ้มอบอุ่นพลางส่ายหัวเบา ๆ“แสดงได้แนบเนียนจริง ๆ เลยนะพวกเธอ”ช่วงเย็นรถหรู แล่นมาตามถนนในช่วงเย็น แสงอาทิตย์ที่กำลังตกดินทอดยาวลอดเข้ามาในกระจก เพียงฝันนั่งกอดกระเป๋าไว้บนตัก เงียบ ๆ ฟังเสียงเครื่องยนต์สลับกับเสียงลมที่พัดเข้ามาคอปเตอร์ในชุดช็อปยังไม่ถอด ขับรถไปพลาง เหลือบตามองเธอพลาง ถอนหายใจยาว ๆ แล้วพูดขึ้นเสียงพร่า “แม่มึงจะกลับเมื่อไหร่วะ…ชักรอไม่ไหวแล้วสิ”เพียงฝันหันขวับไปมองเขา “รออะไรไม่ไหว” แก้มเธอแดงวูบ แต่คอปเตอร์กลับหัวเราะในลำคอ กดคันเร่งต่อไปอีกนิดก่อนจะหักรถเข้าข้างทางแล้วจอดเอาดื้อ ๆ“เอ้า…จอดทำไมล่ะ” เธอ

ตอนที่66อย่าคิดมากสิเสียงเพลงเบา ๆ คลออยู่ในร้านเหล้าที่มุมมืด คอปเตอร์นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาแก้วเหล้าในมือหมุนช้า ๆ ไทเกอร์กับพอร์ชนั่งขนาบข้าง ส่วนเพื่อน ๆ อีกสองสามคนก็สลับกันชนแก้วไปมา บรรยากาศครึกครื้นแต่แฝงความจริงจังเมื่อหัวข้อสนทนาเปลี่ยนไป“ตกลงมึงจะไปจริง ๆ เหรอวะ ไอ้คอป?” พอร์ชถามพลางกระดกแก้วตามคอปเตอร์เหลือบตาขึ้นจากแก้วในมือ เสียงทุ้มตอบเรียบ ๆ “อือ…กะไปเรียนต่อโท สองปี”ไทเกอร์ขมวดคิ้ว เอามือเคาะโต๊ะเบา ๆ “แล้วน้องเพียงฝันล่ะ มึงคิดจะปล่อยไว้คนเดียวที่นี่เหรอ”เพื่อนอีกคนแซวทันที “เออว่ะ เห็นทำท่าหวงนักหนา ไปต่างประเทศแบบนี้ ไม่กลัวโดนใครแย่งเหรอวะ”คอปเตอร์หัวเราะหึ ๆ เบา ๆ แต่สายตาเย็นลงทันที “ถ้าใครกล้า…กูก็จะกลับมาเหยียบคอมันเอง”วงเหล้าถึงกับเงียบไปชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะครื้นเครงจะดังขึ้นอีกครั้ง แต่แววตาคมเข้มของคอปเตอร์กลับลอบทอดมองแก้วเหล้าในมือตัวเอง ราวกับคิดอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครบอกออกมาได้ไทเกอร์เอนตัวพิงโซฟา มองนาฬิกาข้อมือแล้วถอนหายใจ “เออ…แล้วทำไมน้องฝันยังไม่มาอีกวะ ไหนบอกจะมาดื่มด้วยกัน”เพื่อนอีกคนรีบเสริมเสียงยียวน “หรือว่าทะเลาะกันอีก

ตอนที่ 68คนที่แสนดีเพียงฝันหายดีแล้ว เช้านั้นเธอแต่งตัวเรียบร้อย กระโปรงนักศึกษาสะอาดเรียบ มือเล็กก็ถูกคว้าไปกุมไว้โดยคอปเตอร์อย่างไม่ลังเล ทั้งสองเดินเคียงกันออกจากคอนโด ราวกับทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความหมาย“อีกไม่นานพี่ก็จะไปแล้ว…” เพียงฝันเอ่ยเสียงแผ่ว คล้ายจะกลั้นใจถาม “จะคิดถึงหนูบ้างหรือเปล่า”คอปเตอร์ชะงักเล็กน้อย หันมามองด้วยสายตาเข้มที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ ก่อนจะตอบนิ่ง ๆ แต่หนักแน่น “ทำไมกูจะไม่คิดถึง”เพียงฝันก้มหน้าลงเล็กน้อย มุมปากคลี่ยิ้มจาง ๆ แต่แววตายังซ่อนความกังวล คอปเตอร์เลยยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ แล้วบอกต่อ“อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้นเลย…เหลืออีกตั้งนานกว่ากูจะไป” เขาหยุดก้าวครู่หนึ่ง ก่อนเอียงหน้าเข้ามากระซิบใกล้ ๆ “เย็นนี้ไปเดินเล่นที่สวนกันนะ มีของจะให้”ลมยามเย็นพัดเอื่อย ๆ กลิ่นน้ำจากแม่น้ำลอยอ้อยอิ่ง เพียงฝันยืนกอดแขนรับลมอยู่บนสะพานเล็กในสวนสาธารณะ เธอมาเร็วกว่าที่นัดไว้ ใจเต้นระรัวเพราะกำลังรอใครบางคนที่สำคัญเกินกว่าจะไม่มาทันใดนั้นเอง ฝ่ามืออุ่น ๆ สองข้างก็วางลงบนดวงตา ปิดทัศนวิสัยของเธอไปในพริบตา พร้อมเสียงกระซิบทุ้มต่ำดังขึ้นที่ข้างหู“มารอใครครับ”

ตอนที่ 70ลาก่อนเสียงของเพียงฝันสะท้อนไปทั่วทางเดินที่เริ่มเงียบเพราะผู้คนทยอยกลับแล้ว“มีใครอยู่ข้างนอกบ้างคะ! ช่วยเปิดประตูให้หน่อย หนูติดอยู่ในนี้!”ฝีเท้าใครบางคนดังใกล้เข้ามา ก่อนจะปรากฏเป็นแม่บ้านสูงวัยในชุดเอี๊ยมทำความสะอาด เธอชะงัก มองซ้ายขวาอย่างงง ๆ แล้วรีบเดินเข้ามาใกล้ประตู“ใครอยู่ในนั้นลูก?” เสียงแหบแต่อบอุ่นถามลอดเข้ามาเพียงฝันรีบตอบเสียงสั่น “หนูเองค่ะ ประตูถูกล็อกจากด้านนอก หนูออกไปไม่ได้เลย!”แม่บ้านเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะหยิบพวงกุญแจเหล็กที่ห้อยพะรุงพะรังออกมา มือสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงพยายามไขเสียงเหล็กกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง ก่อนที่ กลอนประตูค่อย ๆ คลายตัวออก เพียงฝันผลักบานประตูเปิดทันที แสงจากทางเดินสาดเข้ามา เธอเงยหน้ามองแม่บ้านด้วยความโล่งอก“ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะป้า หนูติดอยู่นานมากแล้ว”แม่บ้านขมวดคิ้วพลางบ่นเบา ๆ “ประตูบานนี้ไม่น่าล็อคเองได้หรอกนะ…แปลกจริง ๆ ป้าก็เพิ่งเดินตรวจเมื่อครู่นี้เอง ยังเห็นเปิดอยู่อยู่เลย”เพียงฝันชะงัก ใจหล่นวูบกับคำพูดนั้น แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดมาก เธอก้มศีรษะขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะรีบก้าวเท้าออกไปด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ เพราะรู้ตัวดี