All Chapters of Marry Me Instead: Chapter 101 - Chapter 110

EMERYMay tinulungan siyang babae noon?Bigla kong naalala ang gabing hindi ko makalimutan noong tahimik akong naglalakad noon nang biglang may isang lalaking biglang humawak sa braso ko at nakita ko ang puting van sa gilid ng kalsada. Hanggang sa biglang may humarang sa harap ko.Isang lalaki. Naka-black hood jacket siya. Sa likod noon, may nakasulat na Nike at may check logo. Alam kong si Weston iyon dahil nakita ko siya sa ospital.Pero ngayon napatingin ako sa peklat ni Zion.Baka nagkataon lang na may ibang babaeng tinulungan si Zion noon.Pero bakit parang may kung anong kumakabog sa dibdib ko?“Bakit napapaisip ka nang malalim d’yan?” tanong ni Zion.Napakurap ako at agad na ngumiti nang pilit. “Uh… wala. Hehe. May naisip lang ako.”“Bakit?”“Ganiyan din kasi ang nangyari sa akin.”Napataas ang kilay niya. “Ang alin?”“Halos makidnap din ako noon,” sabi ko. “Pero may lalaking sumagip sa akin.”Hindi gumalaw si Zion at bigla siyang tumahimik.“Kilala mo ba kung sino ang sumagip

THIRD PERSON POVNakaupo si Weston sa mesa, hindi ginagalaw ang pagkain sa harap niya. Si Ravia naman ay nakatingin sa tray ng pagkain niya na para bang insulto iyon sa pagkatao niya.“Hindi ako makapaniwalang nandito tayo,” inis na sabi ni Ravia habang hawak ang plastic spoon. “Dapat nasa bahay tayo. Dapat may lawyer tayo sa tabi natin ngayon. Hindi tayo dapat kumakain dito na parang kriminal.”Hindi sumagot si Weston. Nakatingin lang siya sa TV.Sa screen, lumabas ang mukha ni Emery.Nakatayo ito sa lobby ng Armani Group. Maganda, maayos, at kalmado habang pinapalakpakan ng mga tao.Nanigas ang hawak ni Weston sa baso ng tubig.“Breaking news in business and society,” sabi ng news anchor. “Pormal nang kinilala ng board ng Armani Group si Ms. Emery Roise Armani bilang CEO at Chairwoman of the Board matapos ang official turnover at board confirmation na ginanap ngayong umaga.”Lumabas sa screen ang video ni Emery habang pumipirma ng mga dokumento. Kasunod noon, ipinakita ang larawan n

THIRD PERSON POV“Ano?” gulat na tanong ni Weston.“Sa pinsan mong si Alistair Montenegro na ang hahawak ng kompanya,” paliwanag ni Benicio.Nanlaki ang mata ni Weston. “Lo, hindi pwedeng ganoon! Matagal ko nang inalagaan ang Montenegro Group bilang CEO. Hindi mo pwedeng basta-basta ibigay sa kanya!”“Hindi ko basta-basta ibinigay,” sagot ni Benicio. “Final na ang decision ng board. Tinanggal ka na nila bilang CEO. At bukas, si Alistair na ang hahawak bilang bagong chief executive.”“Hindi!” mariing sabi ni Weston. “Hindi puwede. Ako ang apo mo. Ako ang inihanda mo para diyan, hindi ba?!”“At ilang pagkakataon na ang ibinigay ko sa’yo?” tanong ni Benicio, mas bumigat ang boses. “Ilang beses kitang binalaan? Ilang beses kong sinabi na ayusin mo ang buhay mo, ayusin mo ang relasyon mo kay Emery, at huwag mong gawing laruan ang pangalan ng Montenegro?”Hindi nakasagot si Weston.Nagpatuloy si Benicio. “Pero ano ang ginawa mo? Sinayang mo ang lahat. Ginamit mo ang Armani Group. Niloko mo s

THIRD PERSON POVMaya-maya, inanyayahan na si Emery sa stage ng host.Tahimik na umakyat si Emery habang hawak ang microphone. Sa harap niya, nakatingin ang mga empleyado, lawyers, board members, at ilang trusted business partners.Sa gilid ng stage, naroon si Zion. Nakatayo lang ito, nakapamulsa ang isang kamay, tahimik na pinagmamasdan siya.Huminga nang malalim si Emery bago magsalita. “Good evening, everyone.”Tumahimik ang buong ballroom.“Hindi ko alam kung paano sisimulan ito nang hindi ako magiging emotional,” sabi niya habang bahagyang ngumiti. “Pero gusto kong magpasalamat sa inyong lahat. Sa mga taong nanatili. Sa mga taong bumalik. At sa mga taong kahit sandali ay nagduda, pero pinili pa ring pumanig sa katotohanan.”May ilang empleyadong yumuko, halatang tinamaan sa sinabi niya.Nagpatuloy si Emery.“Hindi naging madali sa akin ang mga nakaraang araw. Alam kong hindi lang ako ang naapektuhan. Pati ang pangalan ng Armani Group, pati ang trabaho ninyo, pati ang tiwala ng mga

EMERYPagbaba namin ng stage, agad kaming sinalubong ng mga empleyado. Sunod-sunod ang congratulations. May mga lumapit para tingnan ang ring. May mga nagtanong kung kailan ang kasal. May iba namang umiiyak pa rin habang sinasabing deserve ko raw maging masaya.Pero sa gitna ng lahat, may tanong pa rin akong gustong sabihin kay Zion. Kaya nang medyo humupa ang ingay, hinila ko siya nang kaunti sa gilid.“Bakit mo pala ginawa iyon?” tanong ko.Napahinto siya at lumingon sa akin. “Yung proposal?” tanong niya.Tumango ako at kalmadong ngumiti siya.“Ginawa ko iyon dahil gusto kong sabihin sa lahat na hindi kita pinilit magpakasal,” sagot niya. “Kahapon, sinabi ko sa media na papakasalan kita. Pero hindi ko gustong magmukhang wala kang choice.”Natigilan ako.“Sinagot mo na ako, Emery,” dagdag niya habang nakatingin sa akin. “Ibig sabihin noon, hindi lang ako ang may gusto nito. Tuloy na ang kasal natin.”“P-Pero…”Napataas ang kilay niya. “Bakit? Don’t tell me umaatras ka na?”Agad akong