Alle Kapitel von Marry Me Instead: Kapitel 121 – Kapitel 130

THIRD PERSON POVIlang araw matapos ang desisyon ni Benicio, tuluyan nang nagsimula ang bagong buhay ni Weston Montenegro.Malayo ito sa buhay na nakasanayan niya noon.Wala na ang malawak na opisina sa pinakamataas na palapag ng gusali. Wala na ang mga empleyadong nakapila para batiin siya tuwing umaga. Wala na rin ang personal driver, executive assistant, at mga taong handang sundin ang bawat utos niya.Ngayon, isa na lamang siyang Junior Operations Assistant sa logistics division ng isang branch sa Cebu.Nakasuot siya ng simpleng polo shirt na may logo ng kompanya habang nakaupo sa isang mahabang workstation kasama ang iba pang empleyado.Katatapos lang niyang mag-encode ng delivery reports nang muling bumukas ang pinto ng opisina.“Sir Weston!”Napatingala siya.Nakatayo roon ang supervisor niyang si Mr. Valencia. Agad siyang tumayo.“Why?”Lumapit ang lalaki habang may hawak na ilang folders. Hanggang ngayon ay may kakaibang pakiramdam pa rin ito tuwing kausap si Weston.Sino ba

THIRD PERSON POVBiglang natahimik ang buong opisina.“Lo—”“Makinig ka muna, Emery,” pagputol ni Benicio.“Lahat gagawin ko.” Napakuyom ang kamay ni Benicio. “Kung gusto mo ng malaking share sa Montenegro Group, ibibigay ko sa'yo.”Umiling si Emery ngunit nakinig lang siya sa sunod nitong sasabihin.“Ako na ang humihingi ng tawad para sa ginawa ni Weston.”Nanigas ang mukha ni Emery at saka unti-unti siyang tumayo.Mahina siyang natawa. “Share? Sa tingin mo ba shares ang gusto ko?”“Emery—”“Sa tingin mo ba negosyo ang dahilan kung bakit ko isinampa ang kaso?”Tumindig na rin si Benicio. “Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”Napabuga ng hangin si Emery. “Alam ko kung ano ang ibig mong sabihin.”Halos pumatak na ang mga luha ni Emery ngunit agad niyang pinigilan iyon.“Lo, alam mo ba kung ilang beses akong umiyak dahil kay Weston? Ilang beses niya akong pinili na saktan para protektahan ang ibang tao.”Napasinghap si Emery pilit pinipigilan ang pagbigat ng dibdib niya. “Alam mo kung gaan

THIRD PERSON POVKinabukasan, maaga pa lamang ay mahigpit na ang seguridad sa Hall of Justice. Sunod-sunod na dumarating ang mga mamamahayag at mga taong gustong masaksihan ang isa sa pinakainaabangang paglilitis sa lungsod. Halos lahat ng mata ay nakatutok sa kasong kinasasangkutan nina Weston Montenegro at Ravia Salvador.Ilang minuto pa ang lumipas ay dumating sina Emery at Zion. Magkahawak ang kanilang mga kamay habang tahimik silang naglalakad papasok ng korte. Nakasuot si Emery ng simpleng itim na blazer at may suot na salamin. Halata sa kanyang mugto at namumulang mga mata na magdamag siyang umiyak, ngunit nanatiling kalmado ang kanyang mukha.Sa kabilang panig naman ay dumating si Weston kasama ang kanyang abogado. Hindi na siya ang dating mayabang at puno ng kumpiyansang CEO. Tahimik lamang siyang naglakad at hindi man lang nagtaas ng tingin.Ilang sandali pa ay ipinasok si Ravia na nakaposas ang mga kamay. Agad niyang hinanap si Weston sa loob ng courtroom. Nang makita niya i

THIRD PERSON POVMakalipas ang ilang araw, isinagawa ang burol at libing ni Benicio Montenegro.Tahimik ang buong memorial chapel. Halos lahat ng kilalang personalidad sa mundo ng negosyo ay dumalo upang magbigay ng huling respeto sa dating haligi ng Montenegro Group. Isa-isang dumarating ang mga tao, may dalang mga puting bulaklak at mga mensahe ng pakikiramay.Sa gitna ng chapel ay naroon ang puting kabaong ni Benicio. Nakapalibot dito ang mga bulaklak na paborito nito noong nabubuhay pa.Tahimik na nakatayo si Weston sa harap ng kabaong.Suot niya ang itim na suit na matagal na niyang hindi nasusuot. Mugto ang kanyang mga mata at halatang ilang gabi na siyang hindi nakakatulog.Dahan-dahan niyang inilapag ang puting rosas sa ibabaw ng kabaong.“Lolo...” mahina niyang tawag.Nanginginig ang kanyang boses.“Pasensya na.”Napayuko siya habang mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga kamao.“Hindi ko man lang nagawang makabawi sa'yo.”Unti-unting bumagsak ang kanyang mga luha.“Hindi ko m

THIRD PERSON POVPagkalabas ni Spencer ng opisina, tuluyan nang nabalot ng katahimikan ang buong silid. Dahan-dahang napahawak si Emery sa braso ni Zion. Halata sa kanyang mukha ang takot habang nakatulala sa folder na naiwan sa ibabaw ng mesa.“Zion...” mahina niyang tawag.Agad siyang nilingon ng binata. Napansin nitong bahagyang nanginginig ang mga kamay ni Emery. “Natatakot ako. Dahil siya ang lalaking nakita ko sa isla.”Lumapit si Zion at marahan siyang hinawakan sa balikat.“Hindi kita hahayaang mapahamak, Emery. I promise.”Napapikit si Emery at napabuntong-hininga.“Akala ko tapos na ang lahat.” Huminga siya nang malalim. “Pero ngayon... pakiramdam ko nagsisimula pa lang.”Tahimik na tumango si Zion bago siya tumingin sa larawan ni Ezekiel na nasa folder.“Kung tama ang hinala natin... matagal na niyang pinaplano ang lahat.”Napakunot-noo si Emery. “Pero bakit?” tanong niya. “Ano ba talaga ang nangyari kay Ezekiel?”Tahimik na naupo si Zion sa sofa at bahagyang napaisip.“Ay