All Chapters of Marry Me Instead: Chapter 111 - Chapter 120

EMERYPagdating namin sa Boracay, diretso kami sa private villa na nirentahan ni Zion. Pero sa totoo lang, hindi ito mukhang simpleng villa, para siyang maliit na resort.Nasa tahimik na part ito ng beach, malayo sa sobrang daming tao. May sariling gate, sariling pathway papunta sa dagat, at may malawak na garden na may mga ilaw na nakasabit sa puno. Sa gitna ng villa, may open living area na tanaw ang pool at dagat.May anim na kuwarto sa loob. Lahat may sariling bathroom, malalaking kama, at balcony. May entertainment room, maliit na gym, activity room, kitchen, at isang malaking dining area na parang pang-event.Siyempre, si Zion ang nag-assign ng kuwarto. Tig-iisang kuwarto kami ni Zion, ang iba naman ay magkakasama. Pero hindi ko alam kung bakit noong sinabi niyang katabi lang ng kuwarto ko ang kuwarto niya, bigla akong kinabahan.“Bakit ganyan ang mukha mo?” tanong niya habang nakatingin sa akin.“Wala.”“Natatakot ka bang mag-isa sa kuwarto mo?” tanong niya.Napakunot ako ng no

EMERYParang nawala ang hangin sa pagitan naming dalawa. Natigilan si Zion sa sinabi ko. Kahit ang dagat ay tila tumahimik din.“Zion,” pagpapatuloy ko habang umiiyak pa rin, “gusto na kita noon. Hindi ko lang alam kung gaano kalalim. Litong-lito ako kasi ang akala ko, si Weston ang nakatadhana sa akin. Akala ko siya ang dahilan kaya nabubuhay ako ngayon. Pero kung sinabi mo lang sa akin noon, baka…”Hindi ko na naituloy ang sunod kong sasabihin dahil bigla siyang lumapit at hinalikan ako.Napasinghap ako sa gulat. “Zion—uhmm…”Pero bago ko pa siya mapigilan, naramdaman ko ang init ng labi niya sa akin. Hindi ito tulad ng mabilis na halik na ginawa niya sa stage. Hindi rin ito nakaw. Ito ay halik na puno ng pananabik, pangungulila, at mga damdaming matagal niyang kinimkim. Napapikit ako. At sa halip na itulak ko siya palayo, hinawakan ko ang damit niya. Diniinan ko ang halik niya.Ramdam kong natigilan siya, parang siya mismo ay nagulat sa ginawa ko. Pero sa sumunod na segundo, mas ma

EMERYKinabukasan ay maaga kaming nagising ni Zion. Sumakay kami ng helicopter para sa island tour.Nang umangat ang helicopter sa himpapawid, kusang hinawakan ni Zion ang kamay ko. Napangiti ako. “Natatakot ka?”Umiling si Zion. “Tinitiyak ko lang na hindi ka mahuhulog.”“Tingin mo mahuhulog ako sa helicopter?” tanong ko.Ngiting tiningnan ako ni Zion. Lumapit ang bibig niya sa tenga ko at marahang bumulog, “Tingin ko makulit ka.”Natawa ako sa sinabi niya.Ngunit nang bahagya siyang umurong, saka ko lamang napansin kung gaano kami kalapit sa isa’t isa. Nanlaki ang mga mata ko. Saglit na bumaba ang tingin niya sa mga labi ko dahilan para kabahan ako.Maya-maya, bahagyang kumiling ang helicopter dahil sa hangin. Napalapit kami sa isa’t isa at muntik nang magdikit ang mga labi namin.Pareho kaming natigilan.Ilang segundo kaming walang imik habang magkatitigan. Unti-unting naging mabigat ang hangin sa pagitan namin.Napalunok ako. Samantalang si Zion ay agad na umiwas ng tingin at humi

EMERYMaya-maya, biglang may nagsalita mula sa pinto. “Ang corny talaga ng lovey-dovey na 'to.”Napalingon ako at agad na nanlaki ang mata ko nang makita ko si Morgan. Nakatayo siya sa may pintuan habang may dalang maleta.Makalipas ang ilang minuto ay nagsimula na ring magpahinga ang mga bagong dating.Biglang napaubo si Don Marshal kaya agad siyang nilapitan ni Eris. “Dad, magpahinga muna kayo.”Tumango si Victoria. “Mahaba rin ang biyahe natin mula States.”“May jet lag pa tayo. Mas magandang magpahinga na muna,” dagdag ni Miguel.Napabuntong-hininga si Don Marshal. “Sige.”Isa-isa silang tumayo.Nagpaalam muna sila sa akin bago nagtungo sa kani-kanilang kuwarto.Hindi nagtagal ay naiwan na lang kami ni Zion. At ako na sobrang namumula pa rin dahil sa nangyari.***Pagkatapos ng nakakahiyang eksena kanina kasama ang pamilya ni Zion, nagpasya kaming mag-almusal sa labas malapit sa pool.Tahimik ang paligid. Maririnig lamang ang mahinang tunog ng fountain at ang huni ng mga ibon mula

EMERYPagkatapos ng pag-uusap namin ni Don Marshal, halos hindi ko pa rin mapaniwalaan ang lahat ng nangyari.Hanggang sa paglabas namin ng study room dala ang mga regalo ay parang lutang pa rin ako.Samantalang si Zion naman ay mukhang aliw na aliw sa reaksyon ko.“Emery, are you okay?”Napahinto ako at agad siyang tiningnan nang masama. “Hindi nakakatuwa, Zion.”Natawa na lang siya.Pagdating namin sa kuwarto, tinulungan niya akong dalhin ang ilan sa mga regalo. Isa-isa naming inilapag ang mga kahon sa sofa at sa mesa.Napabuntong-hininga ako. “Hindi pa rin ako makapaniwala.” Itinaas ko ang folder. “Sa ten percent shares na ito.”Tumawa nang marahan si Zion. Napatingin ako sa kanya. “Zion, ten percent iyon, malaking share iyon kaya pwede bang sabihin mo sa lolo mong sobra na ‘to?”Tumago-tango lang siya habang nakangiti sa akin. Inaasar pa rin niya ako.“Hindi mo ba naiintindihan kung gaano kalaki ito?” tanong ko ulit saka umupo sa kama.Ngumisi siya. “Tingin ko naiintindihan ko.” Lu