Alle Kapitel von องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน: Kapitel 41 – Kapitel 50

ค่ำคืนที่เคหาสน์ของคหบดีหญิง มีเพียงเสียงร้องของแมลงกลางคืนและสายลมที่พัดผ่านทุ่งหญ้า ทว่าภายในห้องนอนส่วนตัวของเคหาสน์ลับ บรรยากาศกลับร้อนระอุจนแทบจะเผาไหม้ทุกสิ่ง เซียวจ้านอวี๋ในชุดลำลองสีดำสนิทที่แผ่ออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากศึกสงคราม เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าฉางเล่อที่นั่งอยู่บนขอบเตียงไม้หอม“ถึงแม้ว่าข้าจะได้ย้ายมาประจำที่ชายแดน แต่ข้าก็ต้องไปดูแลที่ค่ายทหารทั้งวันเพราะที่นั่นยังไม่เข้าที่เข้าทางเท่าไหร่นัก..ข้าทั้งเหนื่อยล้าและคิดถึงท่านจนแทบกระอักเลือด”เสียงของเขาแหบพร่าดุดัน มือแกร่งเชยคางมนของนางขึ้นมาสบตาที่ลุกโชนด้วยไฟปรารถนา“ยามนี้ถึงเวลาที่ท่านต้องปรนนิบัติข้าบ้างแล้ว..องค์หญิงของข้า”ฉางเล่อกระตุกยิ้มเย้ายวน นางเอื้อมมือไปลูบไล้มัดกล้ามเนื้อบนอกของเขาอย่างแผ่วเบา“ท่านแม่ทัพจะบังคับข้างั้นหรือ ข้าเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาแล้วนะ..”ยังไม่ทันสิ้นประโยค เซียวจ้านอวี๋ก็โน้มตัวลงบดเบียดริมฝีปากหนาเข้าหาความหวานของนางอย่างรุนแรงและรวดเร็ว จุมพิตของเขานั้นเร่าร้อนปานจะสูบวิญญาณ แฝงไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานแสนนาน เขาประคองร่างบางให้นอนราบลงบนฟู

ในบรรดาบุรุษทั้งสามที่ห้อมล้อมฉางเล่อ เว่ยซือถูคือผู้ที่เข้าใจความเปราะบางใต้หน้ากากที่เข้มแข็งของนางได้ดีที่สุด หากเซียวจ้านอวี๋คือเปลวเพลิงที่ร้อนแรง ซือถูก็คือสายน้ำเย็นฉ่ำที่คอยปลอบประโลมหัวใจที่เหนื่อยล้าของนางอย่างเงียบเชียบบ่ายวันหนึ่งที่อากาศค่อนข้างอบอ้าวในเคหาสน์ชายแดน ฉางเล่อนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ไผ่ใต้ร่มไม้ใหญ่ในสวนหย่อม นางเผลอหลับไปพร้อมกับตำราในมือ ใบหน้ายามนิทรานั้นดูอ่อนล้าจนคนมองอดใจหายไม่ได้เว่ยซือถูเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกาย แววตาที่เคยฉลาดแกมโกงบัดนี้เหลือเพียงความรักและความถะนุถนอม เขาหยิบตำราออกจากมือนางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะนำผ้าแพรผืนบางมาห่มคลุมไหล่มนเพื่อกันลมที่อาจทำให้นางไม่สบายเมื่อฉางเล่อลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเย็น นางก็พบว่าตนเองไม่ได้อยู่ที่สวนแล้ว แต่อยู่ในห้องพักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของก้านไม้หอม ซึ่งเป็นกลิ่นที่นางโปรดปราน“ตื่นแล้วหรือขอรับ..ท่านคฤหบดีหญิง” เสียงนุ่มละมุนของซือถูดังขึ้นข้างเตียงเขานั่งอยู่ตรงนั้น พร้อมกับอ่างน้ำอุ่นที่ลอยด้วยกลีบกุหลาบ ซือถูบรรจงประคองมือเรียวของนางขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาช่า

ค่ำคืนวันเทศกาลซีซี (เทศกาลแห่งความรัก) เมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาด้วยแสงไฟจากโคมแดงที่ประดับประดาตามถนนไม้เก่าแก่ กลิ่นหอมของขนมถังหูลู่และเสียงดนตรีพื้นเมืองดังแว่วมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขของคู่รักที่จูงมือกันมาขอพรต่อดวงดาวเว่ยซือถูในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตาดูสง่างามเป็นพิเศษ เขาจูงมือฉางเล่อฝ่าฝูงชนไปอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าสตรีข้างกายจะถูกใครเบียดเสียด วันนี้นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายผีเสื้อตัวเล็กๆ ที่ดูอ่อนหวานและงดงามไร้ที่ติ“ซือถู ดูทางนั้นสิ! มีคนลอยโคมเต็มแม่น้ำไปหมดเลย”ฉางเล่ออุทานด้วยความตื่นเต้น พลางชี้ไปที่แม่น้ำสายหลักของเมืองที่มีโคมกระดาษนับร้อยลอยละลิ่วตามกระแสน้ำราวกับสายธารแห่งดวงดาว“ถ้าท่านชอบ..เราก็ไปลอยด้วยกันเถิดขอรับ”ซือถูยิ้มละมุน เขาประคองนางไปยังริมตลิ่งที่เงียบสงบกว่าจุดอื่น ในมือของเขามีโคมกระดาษรูปดอกบัวที่เขาบรรจงประดิษฐ์ขึ้นเองอย่างประณีตทั้งสองนั่งลงริมน้ำ ซือถูส่งพู่กันให้ฉางเล่อเขียนคำอธิษฐานลงบนกระดาษแผ่นเล็ก นางเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า“ขอให้เราอยู่ด้วยกันเช่นนี้ตลอดไป”ขณะที่ซือถูหยิบพู่กันมาเขียนคำเพียงสี่

บรรยากาศในตำหนักรับรองของแคว้นฉียามค่ำคืนช่างเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงาลงบนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมทออย่างประณีต มู่หรงชิงชาง จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทว่าคำตอบของฉางเล่อ กลับทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย"ชาง..ข้าขอบใจในเกียรติที่เจ้ามอบให้"ฉางเล่อเอ่ยเสียงนุ่มพลางส่ายหน้าเบาๆ"แต่ข้าคงไม่อาจอยู่ที่นี่ในฐานะพระชายาหรือฮองเฮาได้อีกแล้ว ข้าเหนื่อยหน่ายกับภาระอันหนักอึ้งเหล่านั้นเหลือเกิน ข้าปรารถนาเพียงชีวิตที่เป็นอิสระดั่งวิหคที่ชายแดน..ที่นั่นคือบ้านที่แท้จริงของข้า"ชิงชางนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความวูบไหวทว่าสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาวพลางยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ"ข้ารู้ดีว่าเจ้ามิใช่หงส์ที่จะยอมถูกกักขังในกรงทอง..แม้กรงนั้นจะประดับด้วยเพชรนิลจินดาก็ตาม"ฉางเล่อเดินเข้าไปใกล้พลางกุมมือหนาของเขาไว้"แต่หากเจ้าต้องการคำยืนยันว่าใจของข้าเป็นของใคร..คืนนี้ ข้ายินดีจะดื่มสุรามงคลและกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าที่นี่ ในห้องที่มีเพียงเราสองคน..ให้ฟ้าดินและดวงจันทร์เป็นพยานว่าข้าคือภรรยาของเจ้า และเจ้าคือสามีของข้าชั่วนิรันดร์"ดวงตาของชิงชางเป็นประกายวาบ

สองปีผ่านไป แคว้นจวินหลางภายใต้การปกครองของจวินเซียนหลางรุ่งเรืองถึงขีดสุด เขากลายเป็นจักรพรรดิผู้ปรีชาสามารถ ทรงธรรม และเด็ดขาด ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นยังคงแฝงไปด้วยความเงียบเหงาที่ไม่มีใครหยั่งถึงด้วยเหตุนั้นเขาจึงจัดตั้งขบวนเสด็จอย่างไม่เป็นทางการมุ่งหน้าสู่ชายแดนเพื่อตรวจตราความสงบสุข เซียนหลางในชุดฉลองพระองค์สีเรียบง่ายควบม้าพาสิ่งของล้ำค่าบางอย่างติดตัวมาด้วย เขาปฏิเสธการอารักขาที่แน่นหนา และมุ่งหน้าไปยังเคหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่หน้าประตูเคหาสน์ ฉางเล่อกำลังรดน้ำดอกไม้ที่นางปลุกเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอาชาที่กำลังวิ่งเข้ามา แสงแดดส่องกระทบใบหน้าทำให้นางต้องหยีตาเล็กน้อยบุรุษหนุ่มรูปงามที่สง่างามขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก กระโดดลงจากหลังม้า เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก"พี่หญิง.."เสียงของเซียนหลางทุ้มกังวานและเต็มไปด้วยความตื้นตันฉางเล่อวางบัวรดน้ำลง นางระบายยิ้มที่อบอุ่นที่สุดส่งไปให้"เซียนหลาง..เจ้าโตขึ้นมากจริงๆ องค์จักรพรรดิของข้า"เซียนหลางไม่สนกฎมณเฑียรบาลใดๆ เขาเดินปราดเข้าไปกอดฉางเล่อไว้แน่น ซุกหน้าล