All Chapters of องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน: Chapter 1 - Chapter 10

แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นเรือนร่างสองร่างที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงนอนหลังใหญ่ที่ประดับด้วยม่านมุ้งสีแดงสด บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งราคะอันร้อนแรง"อ๊ะ.."เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางของสตรีผู้เลอโฉม นางกำลังเคลื่อนไหวร่างกายอย่างเป็นจังหวะอยู่ด้านบน ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเร่าร้อน ดวงตาฉ่ำวาวปรือปรอยราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันนี่มัน..เกิดอะไรขึ้นกันนะความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกที่..บอกไม่ถูก ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวไปเองตามสัญชาตญาณ โดยที่จิตวิญญาณของเธอยังคงมึนงงและสับสนฉันอยู่ที่ไหนกันเธอพยายามลืมตาขึ้น แต่เปลือกตามันหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือการนั่งปั่นนิยายอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จนดึกดื่น แล้วก็หลับไป..แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนกำลัง..ภาพตรงหน้าเริ่มแจ่มชัดขึ้นเมื่อดวงตาทั้งสองข้างเริ่มมองเห็น ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใต้ร่างกำลังขบกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้มีเสียงอันใดเล็ดลอดออกมา ดวงตาคมคายที่เต็มไปด้วยความเขินอายและป

จวนแม่ทัพไร้พ่ายยามนี้กลับเกิดบรรยากาศที่แสนกดดันขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทหารยามต่างก้มหน้าตัวสั่นเมื่อขบวนเสด็จขององค์หญิงฉางเล่อเคลื่อนตัวเข้ามาองค์หญิงฉางเล่ออยู่ในชุดสีชมพูกลีบบัวตัดกับหิมะบางๆที่ปกคลุมบนพื้น เธอเดินตรงไปยังห้องนอนของเซียวจ้านอวี๋โดยไม่ฟังคำทัดทานของผู้ใดทั้งสิ้นบอกตามตรงว่าเธอเองก็ไม่อยากมารบกวนเวลาพักรักษาตัวของเขาเท่าไหร่นัก แต่หากไม่ทำอะไรสักอย่างแม่ทัพเซียวก็จะไม่มีวันญาติดีกับเธออย่างแน่นอน เพราะอย่างนั้นฉางเล่อจึงเดินทางมาที่นี่เพื่อแสดงความจริงใจให้เขาเห็น ว่าเธอนั้นรู้สึกผิดจริงๆเมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นคาวเลือดและยาสมุนไพรก็ตีเข้าจมูก บนเตียงไม้หลังใหญ่ ชายหนุ่มร่างกำยำนอนคว่ำหน้า แผ่นหลังที่เคยผ่าเผยบัดนี้เต็มไปด้วยรอยแตกยับเยินจากแส้และไม้โบย เมื่อเห็นรอยแผลที่ค่อนข้างสาหัสเช่นนั้น ฉางเล่อก็เกิดความหน่วงในใจ ทั้งๆ ที่นี่คือฝีมือของฉางเล่อคนเก่าแท้ๆ แต่เธอกลับรู้สึกผิดมากทีเดียว“ออกไป..”เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่ลืมตา“ข้าบอกให้ไสหัวไปให้หมด!”อาการเกรี้ยวกราดของชายเบื้องหน้าไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกโกรธเคืองเขาแม้แต่นิดเดียว เพราะว่าเธอ

เมื่อฉางเล่อก้าวเท้ากลับเข้าสู่ประตูจวน กลิ่นอายความกดดันที่คุ้นเคยก็พุ่งเข้าปะทะร่าง ชายหนุ่มในชุดมังกรสีเหลืองทองอร่ามนั่งจิบชาอยู่บนตั่งยาวด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าดวงตาเรียวยาวที่ตวัดมองมากลับวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงแห่งความหึงหวงที่ปิดไม่มิดจวินเซียนหลาง ฮ่องเต้หนุ่มผู้กุมอำนาจเหนือคนทั้งแผ่นดิน แต่กลับพ่ายแพ้ราบคาบให้แก่สตรีตรงหน้าเพียงนางเดียว“พี่หญิง..ทรงเสด็จไปเยือนจวนแม่ทัพเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ลืมนัดหมายของกระหม่อมไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ทว่าปลายนิ้วที่ลูบขอบถ้วยชากลับสั่นระริกด้วยความระงับอารมณ์ เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ราวกับว่าเธอคือสิ่งเดียวที่เขาต้องการในยามนี้ฉางเล่อพยายามรักษาความเยือกเย็น แม้ในใจจะเริ่มประหวั่นกับสายตาคลั่งไคล้ของน้องชายต่างสายเลือดผู้นี้ ความจริงที่ว่าเธอติดครรภ์มารดามาก่อนที่ท่านแม่จะเข้าวังเป็นกุ้ยเฟย นั่นทำให้เธอกับเขาไม่มีสายเลือดเดียวกันแม้แต่หยดเดียว และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้จวินเซียนหลางหลงใหลเธอจนถึงขั้นอยากจะทำลายเส้นกั้นระหว่างพี่น้องทิ้งเสีย เพื่อที่เขาจะได้ครอบครองความงดงามปานล่มบ้านล่มเมืองของฉางเล่อเอาไ

เมื่อออกมาจากเรือนของมู่หรงชิงชาง แววตาที่แสนเกลียดชังของเขาก็ทำให้ฉางเล่อรู้สึกไม่สบายใจ“....”ท่ามกลางสวนโบตั๋นยามราตรีที่มืดสลัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉางเล่อหยุดฝีเท้าลงเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจากด้านหลัง และเมื่อหันกลับไปก็พบกับเว่ยซือถู สนมคนที่สามยืนอยู่ใต้เงาไม้ เขาดูงดงามราวกับภาพวาดในชุดสีขาวบริสุทธิ์เน้นสัดส่วนที่สง่างาม ผมยาวดำขลับรวบครึ่งศีรษะประดับปิ่นไม้เพียงอันเดียว ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรแต้มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ชวนให้ลุ่มหลงในมือของเขาถือดอกโบตั๋นเอาไว้“องค์หญิง..ดึกดื่นเพียงนี้เหตุใดถึงยังไม่พักผ่อนเล่าพ่ะย่ะค่ะ”เสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลราวกับเสียงพิณเธอแสร้งยิ้มบางๆ พลางเดินเข้าไปหาเขา“เราเพิ่งกลับมาจากตำหนักเหมันต์..ซือถูเจ้ามาทำอะไรที่นี่งั้นหรือ”“กระหม่อม..เพียงมาเดินเล่นแก้เหงาเท่านั้น”เขาตอบพลางส่งดอกไม้ในมือมาให้เธออย่างรวดเร็ว“แต่เมื่อได้พบองค์หญิง..ความเหงาก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น”คำลวงแสนหวานของเขาทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงรักษาใบหน้ายิ้มระรื่นไว้ เพราะเธอรู้ดีว่าชายผู้นี้คือคนของท่านอ๋องที่ถูก

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังสระบัวในเขตพระราชฐาน องค์หญิงใหญ่ฉางเล่อนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในศาลาเพียงลำพัง ในมือถือจอกสุราหยกขาวพลางทอดสายตามองผิวน้ำที่ไหวระริก บรรยากาศเงียบสงัดนี้ช่างเหมาะแก่การปล่อยวางภาระอันหนักอึ้งในใจอีกไม่นานซู่อันโหวก็จะยกทัพกลับมาแล้วเพราะอย่างนั้นสิ่งที่เธอควรทำคือการทำยังไงก็ได้ให้เซียวจ้านอวี๋มาเป็นคนของเธอแต่เขานั้นเป็นเหมือนกับม้าพยศที่ไม่ยอมสิโรราบง่ายๆเนี่ยนะสิ ทำอย่างไรเขาจะภักดีกับเธอนะเธอใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิด“ตึง!”เสียงฝีเท้าหนักๆ กระแทกพื้นดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงกำยำของเซียวจ้านอวี๋ ที่บุกเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหน้าคมเข้มของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ ทันทีที่เห็นหน้าเธอ เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมา“องค์หญิงใหญ่! พระองค์ทรงคิดจะทำอะไรกันแน่! ทรงเห็นข้าเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งหรือไงถึงได้เอาเงินทองไปฟาดหัวครอบครัวข้าเช่นนั้น!”เขาตวาดลั่น เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความอัดอั้นตันใจ“ตอนนี้คนทั้งกองทัพต่างหัวเราะเยาะข้า ว่าข้าเป็นเพียงชายบำเรอที่เกาะชายกระโปรงสตรีเพื่อความมั่งคั่ง! ศักดิ์ศรีที่ข้าสะสมมาทั้งชีวิต..พระอง