Todos os capítulos de องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน: Capítulo 21 - Capítulo 30

แสงแดดอุ่นยามสายสาดส่องลงมาสะท้อนระยิบระยับบนผิวน้ำในใจกลางสระบัวกว้างของจวนสกุลหม่า บรรยากาศงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศเต็มไปด้วยความคึกคัก ขุนนางและฮูหยิน เหล่าคุณหนูจากจวนสกุลสูงศักดิ์ต่างพากันแต่งกายงดงามมาร่วมงาน ทว่าทุกสายตากลับพลันจับจ้องไปยังทางเข้าสวนหลักราวกับถูกมนตร์สะกดองค์หญิงใหญ่ฉางเล่อ ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามราวนางเซียน อาภรณ์สีทองปักลวดลายหงส์เหินเวหาขับเน้นผิวขาวผุดผ่อง ใบหน้าที่งดงามอย่างไร้ที่ติประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูช่างอ่อนหวานผิดปกติและที่ทำให้ทุกคนต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึงยิ่งกว่าคือ..บุรุษที่กำลังเดินเคียงข้างพระองค์มู่หรงชิงชางในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็งบัดนี้กลับดูนุ่มนวลลงอย่างประหลาด เขาเดินเคียงคู่มากับองค์หญิงใหญ่ฉางเล่ออย่างสง่าผ่าเผย ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดระแวงเขารู้ดีว่าสถานะของตนเองเป็นเพียงตัวประกันจากแคว้นศัตรู มิใช่ผู้ที่มีเกียรติพอจะออกงานสังคมชั้นสูงเช่นนี้ สายตาดูแคลนและคำซุบซิบนินทาที่แว่วมาตามลมทำให้หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้งและหวาดกลัว..หวาดกลัวว่านางจะพาเขามาเพื่อประจานให

ยามบ่ายที่แสงแดดเริ่มอ่อนแสงลง เซียวจ้านอวี๋ควบม้ามาหยุดที่หน้าจวนองค์หญิงใหญ่ด้วยท่าทางฟึดฟัด หัวใจของแม่ทัพหนุ่มรุ่มร้อนทุกครั้งที่นึกได้ว่าตนเองเป็นเพียงผู้เดียวในบรรดาสนมคนโปรด ที่ไม่ได้พำนักอยู่ในจวนแห่งนี้ ขณะที่เจ้าสนมหน้าอ่อนอีกสองคนกลับได้อยู่ใกล้ชิดนางทุกลมหายใจชิ! เจ้าพวกงูพิษ..ลับหลังก็คอยแต่จะหยิบยื่นความตายให้พระองค์ ต่อหน้าก็ทำปั้นหน้าไร้เดียงสาใส่ ช่างน่าหมั่นไส้ยิ่งเขาคำรามในใจพลางสาวเท้าเข้าไปด้านใน ทว่าความหวังที่จะได้พบใบหน้าเจ้าเล่ห์ของฉางเล่อกลับต้องพังทลาย เมื่อนางกำนัลคนสนิทรายงานว่าองค์หญิงเสด็จไปงานชมดอกเบญจมาศกับมู่หรงชิงชางเสียแล้วความหึงหวงแล่นพล่านจนเขาเผลอกำด้ามดาบแน่น เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปในศาลากลางน้ำ พบบุรุษในชุดขาวขลิบดำอย่างเว่ยซือถู กำลังนั่งอ่านตำราด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับทองไม่รู้ร้อน“หึ..นั่งอ่านตำราหาแผนฆ่าคนอยู่รึไง?”เซียวจ้านอวี๋เอ่ยประชดประชันพลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม แล้วยกแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่มอย่างถือวิสาสะเว่ยซือถูละสายตาจากตำรา มองแม่ทัพหนุ่มด้วยสายตาเรียบเฉย เขารู้ดีเลยล่ะว่าไม่ควรมีเรื่องกับท่านแม่ทัพเซียว..แต่เหตุใดเขาต้องยอมด้วยเล

บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่า ข้อเสนอเรื่องอิสรภาพและเงินทองของฉางเล่อเปรียบเสมือนค้อนที่ทุบทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจของบุรุษทั้งสามจนพังยับเยินเว่ยซือถูเป็นคนแรกที่ไม่อาจกลั้นความรู้สึกได้อีกต่อไป เขาซบหน้าลงกับพื้น คุกเข่าหลั่งน้ำตาออกมาอย่างหนักหน่วง เสียงสะอื้นไห้ของบัณฑิตผู้สง่างามช่างบาดลึกดึงดูดความรู้สึกเวทนา“กระหม่อมมันสารเลวนัก..พระองค์ทรงทราบว่าในชามียาพิษ แต่กลับทรงดื่มมันเพียงเพื่อซื้อเวลาให้คนไปช่วยครอบครัวของกระหม่อม”เว่ยซือถูเอ่ยปนเสียงสะอื้น ความใจดีของเธอยิ่งตอกย้ำความผิดของเขา เว่ยซือถูโขกศีรษะลงบนพื้นหลายครั้งทีเดียว“ชีวิตของกระหม่อมและครอบครัวนับจากนี้ เป็นของพระองค์แต่เพียงผู้เดียว กระหม่อมจะขอเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องพระองค์ได้อีก!”ขณะที่มู่หรงชิงชาง องค์ชายผู้ทระนงจากแคว้นฉี บัดนี้กลับมีดวงตาที่แดงก่ำ เขาคุกเข่าลงข้างๆ ซือถู ความรู้สึกผิดเกาะกุมหัวใจจนจุกอก เขาเคยคิดจะสังหารนางเพื่ออิสรภาพ แต่กลับกลายเป็นนางที่หยิบยื่นอิสรภาพให้เขาด้วยความจริงใจ ความรู้สึกผิดแล่นวาบมาตามสันหลัง“ฉางเล่อ..ข้าเคยดูแ

ใบหน้างามของฉางเล่อแดงระเรื่อ เรามองสบตากันก่อนที่เขาจะอุ้มเธอขึ้นมาจากขอบอ่าง ขาที่ลอยอยู่รีบยกขึ้นมาเกี่ยวสะโพกของเขาเอาไว้แน่น ทันทีที่เธอถูกอุ้มขึ้นมาร่างกายก็อดเกร็งไม่ได้เลยเว่ยซือถูนั้นดูราวกับบัณฑิตผู้อ่อนแอ แต่ทว่าเขาสามารถอุ้มเธอขึ้นมาในท่วงท่าที่แปลกประหลาดเช่นนี้ได้อย่างสบายๆ เลย เขากระชับอ้อมแขนจนหน้าอกนุ่มนิ่มของเธอเบียดชิด เสียงหัวใจที่ดังระรัวนั้นไม่อาจแยกแยะได้ว่าคือเสียงหัวใจของผู้ใดเธอใช้เรียวขาเกี่ยวเอวของเขาเอาไว้ ขณะเดียวกันแขนที่ก็ยึดเกาะอย่างหวาดเสียวว่าจะตกลงไป“ไม่ตกหรอก..ข้าแรงเยอะมากกว่าที่ท่านคิดเอาไว้อีกนะ”ทว่าที่เสียวของจริงก็เริ่มขึ้นเมื่อเขากดเอวกระแทกเข้ามา แม้ว่าจะอึดอัดอยู่บ้างแต่ทว่าไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด ที่ชัดเจนกว่านั้นคือความรู้สึกวาบหวามที่ยากจะอธิบาย“อื้อ!!”ส่วนกลางกายสอดประสานอย่างต่อเนื่อง บุกเบียดทั่วทุกอณูจนเธอไม่อาจเก็บกลั้นเสียงร้องครางเอาไว้ได้และเสียงครางหวานๆ นั่นพานให้ร่างกายของเขาตื่นตัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้เขาแบกเธออย่างสบายๆ ราวกับไร้น้ำหนัก ก่อนจะยกสะโพกร่างบางจนตัวลอย ช่องทางรักจ่อเหนือแก่นกายอ้าโอบรัดอากาศเบาๆหากว่าเขา

เมื่อกำหนดการจัดงานเลี้ยงต้อนรับซู่อันโหวเดินทางมาถึง บรรยากาศในพระราชวังก็คึกคักไปด้วยแสงโคมไฟนับพันดวงที่ประดับประดาอย่างวิจิตรบรรจง เพื่อต้อนรับการกลับมาของซู่อันโหวแม่ทัพผู้พิชิตชายแดน เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมสลับกับเสียงพูดคุยของเหล่าขุนนางที่มารวมตัวกันเพื่อรอดูละครฉากใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น เพราะก่อนหน้าที่ซู่อันโหวจะเดินทางไปยังชายแดน องค์หญิงใหญ่พยายามบังคับให้ท่านโหวผู้เกรียงไกรแต่งเข้าจวนของพระองค์เพื่อเป็นสนมชายคนที่สี่ แต่ทว่าท่านโหวนั้นประกาศก้องว่าหากให้เขาแต่งเข้าจวนองค์หญิงในฐานะของสนมชาย เขายินดีไปตายที่ชายแดนยังจะดีเสียกว่าเช่นนั้นแล้วการกลับมาของซู่อันโหวในครานี้จึงเป็นที่จับตามองยิ่งนักว่าองค์หญิงใหญ่ฉางเล่อจะมีท่าทีเช่นไร พระองค์จะยังอยากครอบครองดาบเหล็กกล้าที่พร้อมจะปลิดชีพของพระองค์หรือไม่“..องค์หญิงใหญ่เสด็จ!”สิ้นคำกล่าวของขันทีอาวุโสผู้คนทั่วทั้งงานต่างลุกขึ้นยืนเพื่อทำความเคารพฉางเล่อก้าวเท้าเข้าสู่โถงพิธีการด้วยท่วงท่าที่สะกดทุกสายตา นางสวมชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงปักลวดลายโบตั๋นด้วยดิ้นทองอร่าม เครื่องประดับทองคำและอัญมณีล้ำค่าขับเน้นให้พระนางดูงดงามปานนางพญา