องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน

แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นเรือนร่างสองร่างที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงนอนหลังใหญ่ที่ประดับด้วยม่านมุ้งสีแดงสด บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งราคะอันร้อนแรง

"อ๊ะ.."

เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางของสตรีผู้เลอโฉม นางกำลังเคลื่อนไหวร่างกายอย่างเป็นจังหวะอยู่ด้านบน ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเร่าร้อน ดวงตาฉ่ำวาวปรือปรอยราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน

นี่มัน..เกิดอะไรขึ้นกันนะ

ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกที่..บอกไม่ถูก 

ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวไปเองตามสัญชาตญาณ โดยที่จิตวิญญาณของเธอยังคงมึนงงและสับสน

ฉันอยู่ที่ไหนกัน

เธอพยายามลืมตาขึ้น แต่เปลือกตามันหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือการนั่งปั่นนิยายอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จนดึกดื่น แล้วก็หลับไป..แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนกำลัง..

ภาพตรงหน้าเริ่มแจ่มชัดขึ้นเมื่อดวงตาทั้งสองข้างเริ่มมองเห็น ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใต้ร่างกำลังขบกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้มีเสียงอันใดเล็ดลอดออกมา ดวงตาคมคายที่เต็มไปด้วยความเขินอายและประหม่าของอีกฝ่ายช้อนสายตามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหล

เว่ยซือถู!

ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอทันที ตัวละครขุนนางขั้นเจ็ด บัณฑิตหนุ่มผู้เฉลียวฉลาดอ่อนโยน หนึ่งในสนมชายขององค์หญิงใหญ่ฉางเล่อในนิยายที่เธอเขียน!

นิยายเรื่องนกกระเรียนในกรงทอง บรรยายถึงองค์หญิงใหญ่ว่าเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจ บ้าราคะ และชั่วช้าแบบสุดๆ นี่เธอเข้ามาอยู่ในร่างของฉางเล่องั้นเรอะ!

สวรรค์ช่างเล่นตลกกับเธอเสียจริง ได้เข้ามาอยู่ร่างของฉางเล่อยังเลวร้ายไม่พอรึไง ถึงให้เธอเข้ามาสวมร่างในตอนที่สตรีผู้นั้นกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับสนมชายของนางอีก!

ความจริงกระแทกเข้ากลางใจของเธอราวถูกค้อนทุบ เธอรีบผละออกจากร่างของเว่ยซือถูในทันทีอย่างรวดเร็ว จนอีกฝ่ายตกใจและงุนงง เธอเกือบจะหงายหลังล้มลงบนเตียงเพราะความอ่อนไหวที่ยังเด่นชัดในร่างกาย โชคดีที่มือของเธอคว้าขอบเตียงเอาไว้ได้ทัน

"องค์หญิง..ทรงเป็นอะไรไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

เสียงทุ้มต่ำของเว่ยซือถูเอ่ยถามขึ้นด้วยความกังวล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความสงสัย

เธอไม่ได้ตอบคำถามของเขา เพราะยามนี้เธอกำลังจมอยู่ในความคิดที่สับสนและวุ่นวาย

นี่ฉันทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องนี้จริงๆ เหรอเนี่ย? แล้วทำไมฉันถึงกลายเป็นยัยผู้หญิงร้ายกาจ บ้าราคะ เป็นลาสบอสของเรื่องนี้ไปได้ล่ะโว้ย นี่มันฝันร้ายชัดๆ!

เธอยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามเรียบเรียงความคิดที่ยุ่งเหยิงในหัวให้เข้าที่เข้าทาง เอาเถอะ!เข้ามาอยู่ในนิยายที่เธอเขียนเองกับมือ มีเหตุผลอันใดให้ต้องหวาดกลัวกันเล่า

ความกลัวและหนาวเหน็บเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจของเว่ยซือถู การที่องค์หญิงใหญ่ผละออกไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ หมายความว่านางไม่พอใจในตัวเขาใช่หรือไม่? และหากเป็นเช่นนั้น..โทษประหารชีวิตคงหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน

"ขอองค์หญิงทรงเมตตากระหม่อมด้วย.."

เว่ยซือถูรีบลงจากเตียง คุกเข่าลงกับพื้นห้องที่เย็นเยียบคารวะอย่างเต็มพิธี โขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น

"กระหม่อมเว่ยซือถู เป็นเพียงขุนนางขั้นแปดตัวเล็กๆ มีบุญได้ถวายงานรับใช้องค์หญิง ถือเป็นสิริมงคลอันสูงสุดของตระกูลเว่ย หากกระหม่อมทำให้องค์หญิงทรงไม่พอใจในสิ่งใด ไม่ว่าจะเพียงเล็กน้อย กระหม่อมยินดีรับโทษประหารชีวิตอย่างไม่มีเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น!"

เสียงของเว่ยซือถูที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวดึงเธอออกจากภวังค์ เธอปรายสายตาไปยังชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา ความสงสารเริ่มเกิดขึ้นในหัวใจของเธอ

นี่เขากลัวขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะองค์หญิงใหญ่นั้นได้ชื่อว่าโหดร้ายมากเลยนี่

เธอถอนหายใจก่อนจะเริ่มตั้งสติอีกครั้ง เธอรู้ว่าเธอต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าตรงหน้านี้ก่อน การปล่อยให้เขาคุกเข่าอยู่แบบนี้มีแต่จะทำให้เขากลัวมากขึ้น

เธอยกยิ้มและพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ท่านขุนนางเว่ย..ลุกขึ้นเถิด"

ฉางเล่อกล่าวพลางโบกมือ

"เราไม่ได้ไม่พอใจเจ้าหรอก..เพียงแต่เราแค่สับสนนิดหน่อย"

นางพยายามหาคำแก้ตัวที่ฟังดูสมเหตุสมผล

เว่ยซือถูมองหน้าองค์หญิงด้วยความแปลกใจ น้ำเสียงของพระองค์เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เสียงที่เย่อหยิ่งและเย็นชาเหมือนที่เขาเคยได้ยินมา แต่มันกลับเป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก หรือว่าพระองค์กำลังลองใจเขา

"องค์หญิง.."

เว่ยซือถูยังคงคุกเข่าอยู่ ไม่กล้าขยับตัว

"กระหม่อมผิดไปแล้ว.."

"เราบอกให้ท่านลุกขึ้น"

เธอพูดย้ำอีกครั้ง

"ท่านไม่ได้ทำความผิดอะไรทั้งสิ้น"

เว่ยซือถูค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความกังวล เธอมองดูร่างของเขาที่สั่นเทาด้วยความสงสาร

"ท่าน..ออกไปก่อนเถิด เราอยากอยู่คนเดียวสักพัก"

คำพูดขององค์หญิงฉางเล่อทำให้เว่ยซือถูตกใจอีกครั้ง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนตาย

"องค์หญิง กระหม่อม.."

เขาหยุดพูดไปชั่วคราว ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทามากกว่าเดิม

"หากคืนแรกที่ถวายตัว กระหม่อมออกไปก่อนรุ่งสางตามธรรมเนียม..กระหม่อมจะต้องโทษประหารชีวิตพ่ะย่ะค่ะ!"

เธอมองหน้าเว่ยซือถูด้วยความตกใจ โทษประหารชีวิต? เพียงเพราะออกจากห้องนี้ก่อนรุ่งสางเนี่ยนะ นี่มันไร้สาระสิ้นดี! นางนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจ

"เช่นนั้น..ท่านก็อยู่ต่อเถอะ เราไม่โกรธหรอก"

เว่ยซือถูมองหน้าองค์หญิงด้วยความแปลกใจอีกครั้ง พระองค์อนุญาตให้เขาอยู่ต่องั้นหรือ ความรู้สึกโล่งใจเริ่มเกิดขึ้นในหัวใจของเว่ยซือถู แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลก็ยังคงอยู่

"องค์หญิง"

เว่ยซือถูพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

"หากกระหม่อมทำให้องค์หญิงไม่พอใจ กระหม่อมก็จะต้องโทษประหารชีวิตอีกเช่นเดียวกัน..."

เขาหยุดพูดไปชั่วคราว ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าวอน

"เช่นนั้น..มิสู้ให้กระหม่อมรับใช้องค์หญิงต่อได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ?"

เธอกำลังกรีดร้องออกมาในใจนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย แต่จะว่าไปแล้วกฎเกณฑ์บ้าๆ พวกนี้ตามเนื้อเรื่องก็เป็นฉางเล่อที่สร้างมันขึ้นมา..

และเว่ยซือถูไม่พูดเปล่า เขาคลานเข่าเข้ามาหาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา..

“ได้โปรดให้โอกาสกระหม่อมอีกสักครั้ง ให้กระหม่อมได้รับใช้องค์หญิงเถิด”

เช่นนั้นเธอควรทำอย่างไรดีนะ จะปฏิเสธคนที่น่าสงสารขนาดนั้นได้ลงคอเชียวหรือ?