องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน

องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-09-10
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
50Bab
674Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ดันเข้ามาสวมร่างฉางเล่อ องค์หญิงตัวร้ายบ้าราคะที่มีสนมชายจ้องฆ่าถึงสามคน แม่ทัพจอมดุ องค์ชายศัตรู และบัณฑิตสายพิษเธอต้องรีบแก้พล็อตหนีความตาย แล้วหอบสามีทั้งสามไปปรนนิบัติรักสุดเร่าร้อนให้หนำใจ

Lihat lebih banyak

Bab 1

1.จังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม

River’s POV

“Good morning, I'll be your new professor since the previous one taking you on this course has been laid off” His voice brought my eyes to the man who stood in front of the podium to address the student. The blonde slicked hair, those sky like blue eyes, sharp jawline and most of all, the muscular build.

Two years didn't turn him bald or worse, it only made him more attractive.

And when his eyes found mine and a knowing smirk appeared on his face, it pulled me back.

Back to when I had silly teenage dreams, of loving him and being loved by him.

Back to seventeen…..

Growing up, everyone knew: if you were looking for me and I wasn’t home, I was at Elliot’s. His house wasn’t just a second home; it was my real home half the time.

And honestly, I liked it better.

His parents were divorced, his mom off living her best life in Italy, and his dad, Dr. Daniel Wellington, well… he was a masterpiece. The kind of man you couldn't help but notice, even if you were just a kid chasing frogs in the backyard.

Daniel wasn’t loud or flashy.

He didn’t need to be.

He had this way of standing still that somehow pulled all the noise out of a room. Like Bad bunny in a playboy magazine, only hotter and with better posture.

He wasn’t the type to joke around or throw a football. No, he had that quiet, mature, steel-in-his-spine kind of thing going for him. As a little boy, I didn’t know why my stomach flipped when he ruffled my hair or smiled at me over the brim of his coffee cup. I just knew it felt different from anything else.

By the time I turned seventeen, I had it all figured out. It wasn’t admiration. It wasn’t some weird father-figure crush. No, I liked him. Plain and simple. Liked him the way every stupid poem and cheesy rom-com said you were supposed to like someone.

But it’s not like I had some master plan. I wasn’t dreaming up confessions under the stars or picturing myself sweeping into the kitchen in a dramatic gown to confess my undying love. It was more like... one night. One little window of time where it felt possible to say something real.

Two summers ago, we were clearing out the attic together—Daniel, Elliot, and me. Boxes piled up around us, full of dusty textbooks, broken picture frames, and the odd dinosaur figurine from Elliot’s Jurassic Park phase. It was sweltering, the air so thick with dust it felt like breathing sandpaper.

Daniel was sitting cross-legged on the floor, sorting through a box of old university papers, sleeves rolled up, hair a mess. He looked more human in that moment, less like the perfect doctor and more like a man who forgot to mow his lawn last weekend. Somehow, that made him even more devastatingly attractive.

I still cringe when I think about it—the way the words just tumbled out of me, no plan, no finesse.

"I like you," I said, shoving a stack of yellowed papers back into a box and keeping my eyes on anything that wasn’t him. "I want you to be my friend."

Not exactly the earth-shattering confession I had imagined. I sounded like a six-year-old trying to trade lunchables at recess.

Daniel didn’t even pause.

Didn’t even glance up.

"You should focus on your chemistry exam," he said, like I’d asked him if I could borrow the car or something.

I laughed, pretended I was joking, and let it go. On the outside, anyway. Inside, some small part of me folded itself up like a letter I was never going to send.

But still… I think I kept waiting. Waiting for him to realize it. Waiting for something to change between us.

This summer, I thought maybe it finally would. I won the state art competition, after all. First place. Full bragging rights. Surely that meant something, right? Surely now he could see me as more than just Elliot’s little tag-along friend?

Spoiler: it didn’t work out that way.

It was a sticky July night, the kind where the air presses against your skin and everything smells like cut grass and barbecue smoke.

I walked into the Wellington kitchen expecting the usual: Daniel sipping wine at the counter, a half-finished crossword in front of him.

Maybe he’d smile, maybe he’d even say something like, "Congratulations, River," in that deep, measured voice of his.

Instead, I walked in and my whole world flipped inside out like a cheap umbrella in a thunderstorm.

There was Daniel.

And there was Karden.

My Cousin.

Kissing.

Not a polite little peck, not an accident you could pretend you didn’t see. No. This was full-on, mouth-on-mouth, hands-in-hair kind of kissing. The kind that left no room for explanations or excuses.

I stood there, the grocery bag slipping out of my hand and crashing to the tile floor, oranges rolling in every direction.

They didn’t even notice at first. That’s how into it they were.

It was Karden who finally pulled away, his eyes flying open, locking on mine. He shoved Daniel back like he could undo it, erase it, but the damage was already done. I saw it. I felt it.

Daniel didn’t even look at me. He stared down at the floor like he was calculating the trajectory of a rocket launch, like if he just stayed quiet long enough, he could make me disappear.

I couldn’t breathe. Couldn’t think. Couldn’t even cry, though my throat burned with the effort of holding it back.

Karden opened his mouth to say something—probably something stupid—but I didn’t stick around to hear it.

I turned and ran.

I didn’t tell anyone I was leaving. Didn’t pack carefully, didn’t make a list. I grabbed what I could fit in my ancient Honda—some clothes, my acceptance letter to the University of Fairview three states away, a handful of stolen memories—and left.

I called Elliot somewhere around the Tennessee border, left him a voicemail that probably sounded more like a ransom note than a goodbye. I kept it short.

"Hey. I’m sorry. I just… I needed to go. Tell your dad thanks for everything."

I didn’t mention Karden. Didn’t mention the kiss. Didn’t mention the way the floor seemed to crack open under me as I sped down the highway, leaving everything behind.

Distance. That was the answer. If I could just put enough miles between me and them, maybe my heart would stop feeling like someone had dropped it off a building.

Maybe.

The thing about leaving, though, is that you always end up taking more with you than you planned. Like the way Daniel’s face looked right before Karden kissed him—surprised, yeah, but not horrified. Like he’d been waiting for it. Wanting it.

And Karden. God, Karden. Always acting like he was protecting me. Always warning me not to get too close to Daniel, making snide little comments about how "he’s not who you think he is, Riv." Like he wasn’t hiding the biggest secret of all.

Was it love? Lust? Some messy, complicated cocktail of both? I didn’t know. I didn’t want to know. I just needed to get out before the truth dragged me under.

Fairview wasn’t glamorous. It wasn’t even particularly nice. But it was mine. A tiny dorm room with peeling paint and the world’s squeakiest bed. A coffee shop on the corner where the barista spelled my name "Raver" on my cup for three months straight. A stretch of cracked sidewalks and too many rainy days. Freedom.

Or something like it.

Classes started. Papers piled up. People drifted in and out of my life like waves. I smiled when I had to. Laughed at the right moments. Built a little life out of duct tape and stubbornness.

But at night, when the world went quiet and my brain stopped buzzing with deadlines, I thought about them. About the kitchen and the oranges rolling across the floor. About Daniel’s silence and Karden’s guilty eyes.

I told myself I was fine. I was better off. That some crush on a man fifteen years older than me and someone I took as my elder brother with secrets bigger than mine wasn’t worth ruining my life over.

Most days, I almost believed it.

But some nights…

Some nights, I dreamed of Daniel’s voice calling my name, low and rough and broken.

And I hated myself for still wanting to answer.

But seeing him now, nothing could've prepared for this not even a million years.

“River Stormhill, I'll like to see you in my office after the class”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
50 Bab
1.จังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นเรือนร่างสองร่างที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงนอนหลังใหญ่ที่ประดับด้วยม่านมุ้งสีแดงสด บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งราคะอันร้อนแรง"อ๊ะ.."เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางของสตรีผู้เลอโฉม นางกำลังเคลื่อนไหวร่างกายอย่างเป็นจังหวะอยู่ด้านบน ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเร่าร้อน ดวงตาฉ่ำวาวปรือปรอยราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันนี่มัน..เกิดอะไรขึ้นกันนะความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกที่..บอกไม่ถูก ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวไปเองตามสัญชาตญาณ โดยที่จิตวิญญาณของเธอยังคงมึนงงและสับสนฉันอยู่ที่ไหนกันเธอพยายามลืมตาขึ้น แต่เปลือกตามันหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือการนั่งปั่นนิยายอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จนดึกดื่น แล้วก็หลับไป..แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนกำลัง..ภาพตรงหน้าเริ่มแจ่มชัดขึ้นเมื่อดวงตาทั้งสองข้างเริ่มมองเห็น ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใต้ร่างกำลังขบกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้มีเสียงอันใดเล็ดลอดออกมา ดวงตาคมคายที่เต็มไปด้วยความเขินอายและป
Baca selengkapnya
2.ประทับจิตประทับใจ
ดวงตะวันทอแสงอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านไหมสีแดงชาด กลิ่นดอกไม้ในแจกันที่เคยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย กลับทำให้เธอที่อยู่ในร่างขององค์หญิงฉางเล่อ รู้สึกปวดหัวอย่างบอกไม่ถูกเธอลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความอุ่นซ่านที่พาดอยู่ตรงช่วงเอว เมื่อเหลือบสายตาไปมอง ก็พบกับร่างโปร่งของเว่ยซือถูที่ยังคงหลับสนิท ใบหน้ายามนิทราของบัณฑิตหนุ่มดูไร้พิษสง คราบน้ำตาที่หางตาเมื่อคืนแห้งเหือดไปแล้ว เหลือเพียงร่องรอยความเหนื่อยอ่อนจากการ รับใช้อย่างหนักตามที่เขาอ้อนวอนขอโอกาสที่จริงแล้วเมื่อคืน นับได้ว่าไม่เลวเลยทีเดียว เป็นการต้อนรับเข้าสู่โลกใหม่อย่างน่าประทับจิตประทับใจเมื่อเธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ ในใจก็อดที่จะรู้สึกเขินอายไม่ได้เลย เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่กรีดร้องออกมา“....”นิยายเรื่อง "นกกระเรียนในกรงทอง" ที่เธอเขียนเองกับมือ ตอนนี้มันกลายเป็นกรงขังที่เธอกระโดดลงมาติดกับเองเสียแล้วละสิ“องค์หญิงเพคะ ทรงตื่นบรรทมหรือยังเพคะ”เสียงเรียกแผ่วเบาจากหน้าประตูมุกดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชุ่ยเอ๋อร์ นางกำนัลคนสนิทที่เดินเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้าทองคำ ใบหน้าของสาวใช้ดูหวาดระแวงราวกับดรุณีน้อยกลัวว่าคำ
Baca selengkapnya
3.ปีศาจชัดๆ
จวนแม่ทัพไร้พ่ายยามนี้กลับเกิดบรรยากาศที่แสนกดดันขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทหารยามต่างก้มหน้าตัวสั่นเมื่อขบวนเสด็จขององค์หญิงฉางเล่อเคลื่อนตัวเข้ามาองค์หญิงฉางเล่ออยู่ในชุดสีชมพูกลีบบัวตัดกับหิมะบางๆที่ปกคลุมบนพื้น เธอเดินตรงไปยังห้องนอนของเซียวจ้านอวี๋โดยไม่ฟังคำทัดทานของผู้ใดทั้งสิ้นบอกตามตรงว่าเธอเองก็ไม่อยากมารบกวนเวลาพักรักษาตัวของเขาเท่าไหร่นัก แต่หากไม่ทำอะไรสักอย่างแม่ทัพเซียวก็จะไม่มีวันญาติดีกับเธออย่างแน่นอน เพราะอย่างนั้นฉางเล่อจึงเดินทางมาที่นี่เพื่อแสดงความจริงใจให้เขาเห็น ว่าเธอนั้นรู้สึกผิดจริงๆเมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นคาวเลือดและยาสมุนไพรก็ตีเข้าจมูก บนเตียงไม้หลังใหญ่ ชายหนุ่มร่างกำยำนอนคว่ำหน้า แผ่นหลังที่เคยผ่าเผยบัดนี้เต็มไปด้วยรอยแตกยับเยินจากแส้และไม้โบย เมื่อเห็นรอยแผลที่ค่อนข้างสาหัสเช่นนั้น ฉางเล่อก็เกิดความหน่วงในใจ ทั้งๆ ที่นี่คือฝีมือของฉางเล่อคนเก่าแท้ๆ แต่เธอกลับรู้สึกผิดมากทีเดียว“ออกไป..”เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่ลืมตา“ข้าบอกให้ไสหัวไปให้หมด!”อาการเกรี้ยวกราดของชายเบื้องหน้าไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกโกรธเคืองเขาแม้แต่นิดเดียว เพราะว่าเธอ
Baca selengkapnya
4.วิธีป้อนยาแบบพิเศษ
ภายในห้องนอนจวนแม่ทัพเซียวที่เงียบสงัด กลิ่นยาสมุนไพรขมปร่าโชยเตะจมูก ฉางเล่อประคองชามยาอุ่นๆ ไว้ในมือ นางมองดูเซียวจ้านอวี๋ที่นอนนิ่งประหนึ่งหินสลัก ใบหน้าคมเข้มของเขาแม้ยามเจ็บป่วยก็ยังดูองอาจ คิ้วกระบี่พาดเฉียงรับกับสันจมูกโด่งคม และริมฝีปากหยักลึกที่เม้มสนิทสายตาของยัยฉางเล่อนี่เฉียบแหลมจริงๆ เลือกสนมได้ดีขนาดนี้ ในเรื่องนั้นเธออดชื่นชมไม่ได้จริงๆ“ดื่มยาซะ ท่านแม่ทัพ”นางยื่นชามยาไปจ่อที่ริมฝีปากเขาเซียวจ้านอวี๋เบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ เขาอยากให้เธอออกไปจากห้องนอนของเขาเสียที“กระหม่อมไม่ต้องการความเมตตาจอมปลอมจากพระองค์ เอาออกไป!”ฉางเล่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่เริ่มจะชินมือกับการพยศของท่านแม่ทัพเซียวแล้วละสิ“แม่ทัพเซียว..ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่เข็ดสินะ เมื่อครู่ถูกเราถอดกางเกงเช็ดตัวให้ยังไม่เข้าใจอีกงั้นหรือ หรือว่าเจ้าอยากจะให้เราใช้วิธีพิเศษในการป้อนยาเจ้ากันแน่”นางขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูของเขา“ถ้าเจ้าไม่ยอมอ้าปากดื่มเองดีๆ เราจะใช้ปากของเรา..ป้อนยาให้เจ้าแทนนะ และเรารับรองได้เลยว่ามันจะไม่หยุดยั้งที่การป้อนยาอย่างแน่นอน พอดีว
Baca selengkapnya
5.ความคลั่งไคล้ที่มากเกินไป
เมื่อฉางเล่อก้าวเท้ากลับเข้าสู่ประตูจวน กลิ่นอายความกดดันที่คุ้นเคยก็พุ่งเข้าปะทะร่าง ชายหนุ่มในชุดมังกรสีเหลืองทองอร่ามนั่งจิบชาอยู่บนตั่งยาวด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าดวงตาเรียวยาวที่ตวัดมองมากลับวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงแห่งความหึงหวงที่ปิดไม่มิดจวินเซียนหลาง ฮ่องเต้หนุ่มผู้กุมอำนาจเหนือคนทั้งแผ่นดิน แต่กลับพ่ายแพ้ราบคาบให้แก่สตรีตรงหน้าเพียงนางเดียว“พี่หญิง..ทรงเสด็จไปเยือนจวนแม่ทัพเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ลืมนัดหมายของกระหม่อมไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ทว่าปลายนิ้วที่ลูบขอบถ้วยชากลับสั่นระริกด้วยความระงับอารมณ์ เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ราวกับว่าเธอคือสิ่งเดียวที่เขาต้องการในยามนี้ฉางเล่อพยายามรักษาความเยือกเย็น แม้ในใจจะเริ่มประหวั่นกับสายตาคลั่งไคล้ของน้องชายต่างสายเลือดผู้นี้ ความจริงที่ว่าเธอติดครรภ์มารดามาก่อนที่ท่านแม่จะเข้าวังเป็นกุ้ยเฟย นั่นทำให้เธอกับเขาไม่มีสายเลือดเดียวกันแม้แต่หยดเดียว และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้จวินเซียนหลางหลงใหลเธอจนถึงขั้นอยากจะทำลายเส้นกั้นระหว่างพี่น้องทิ้งเสีย เพื่อที่เขาจะได้ครอบครองความงดงามปานล่มบ้านล่มเมืองของฉางเล่อเอาไ
Baca selengkapnya
6.งดงามปานเทพเซียน
หลังจากส่งน้องชายจอมเผด็จการกลับไปพร้อมคำมั่นสัญญาที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ ฉางเล่อก็ทรุดตัวลงนั่งบนตั่งอย่างหมดแรง พลางนวดขมับที่เต้นตุบๆการรับมือกับจวินเซียนหลางใช้พลังงานมากกว่าการปั่นต้นฉบับทั้งคืนเสียอีก เขาช่างเอาแต่ใจอีกทั้งยังมีความคลั่งไคล้ที่เกินพอดีอีกด้วย ใบหน้านั้นหล่อเหลาและวิจิตรยิ่งกว่ารูปสลักการห้ามไม่ให้ตัวเองลากเข้าไปในห้องก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นเดียวกัน“องค์หญิงเพคะ..”ชุ่ยเอ๋อร์ขยับเข้ามาใกล้ สีหน้าดูลำบากใจมาพอสมควรกับเรื่องที่นางจะเอ่ยรายงานองค์หญิง“พระสนมชาย..องค์ชายมู่หรงชิงชาง ตั้งแต่พระองค์ทรงกลับมาจากจวนแม่ทัพ องค์ชายก็ยังไม่ยอมแตะต้องอาหารหรือน้ำแม้แต่หยดเดียว เอาแต่นั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่างราวกับหุ่นสลัก หม่อมฉันเกรงว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป องค์ชายจะล้มป่วยลงได้นะเพคะ พระองค์ทรงเสด็จไปดูหน่อยดีหรือไม่..” เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพขององค์ชายแคว้นศัตรูผู้เลือดเย็นผุดขึ้นมาในหัว ในนิยายเขาคือบุรุษที่งดงามราวกับเทพธิดาจำแลง ทว่าภายใต้ใบหน้าที่งดงามนั้นกลับซ่อนเข็มพิษนับพันเล่มเอาไว้ เขาถูกฉางเล่อชิงตัวมาเพื่อหยามเกียรติแคว้นมู่หรง และนั่นคือเหตุผลที่เขาเกลียดนางย
Baca selengkapnya
7.คล้ายตกลงไปในทะเลเพลิง
เมื่อออกมาจากเรือนของมู่หรงชิงชาง แววตาที่แสนเกลียดชังของเขาก็ทำให้ฉางเล่อรู้สึกไม่สบายใจ“....”ท่ามกลางสวนโบตั๋นยามราตรีที่มืดสลัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉางเล่อหยุดฝีเท้าลงเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจากด้านหลัง และเมื่อหันกลับไปก็พบกับเว่ยซือถู สนมคนที่สามยืนอยู่ใต้เงาไม้ เขาดูงดงามราวกับภาพวาดในชุดสีขาวบริสุทธิ์เน้นสัดส่วนที่สง่างาม ผมยาวดำขลับรวบครึ่งศีรษะประดับปิ่นไม้เพียงอันเดียว ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรแต้มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ชวนให้ลุ่มหลงในมือของเขาถือดอกโบตั๋นเอาไว้“องค์หญิง..ดึกดื่นเพียงนี้เหตุใดถึงยังไม่พักผ่อนเล่าพ่ะย่ะค่ะ”เสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลราวกับเสียงพิณเธอแสร้งยิ้มบางๆ พลางเดินเข้าไปหาเขา“เราเพิ่งกลับมาจากตำหนักเหมันต์..ซือถูเจ้ามาทำอะไรที่นี่งั้นหรือ”“กระหม่อม..เพียงมาเดินเล่นแก้เหงาเท่านั้น”เขาตอบพลางส่งดอกไม้ในมือมาให้เธออย่างรวดเร็ว“แต่เมื่อได้พบองค์หญิง..ความเหงาก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น”คำลวงแสนหวานของเขาทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงรักษาใบหน้ายิ้มระรื่นไว้ เพราะเธอรู้ดีว่าชายผู้นี้คือคนของท่านอ๋องที่ถูก
Baca selengkapnya
8.หรือเพราะเขากระจอกเกินไป
เช้าที่อากาศสดใสขัดกับอารมณ์ของเจ้าของจวนตระกูลเซียวอย่างสิ้นเชิง เซียวจ้านอวี๋ก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนเป็นครั้งแรกหลังจากนอนซมอยู่หลายวัน บาดแผลที่แผ่นหลังเริ่มสมานตัวจนแทบไม่หลงเหลือความเจ็บปวด ทว่าทันทีที่เขาเห็นสภาพจวนตระกูลเซียว ดวงตาคมกริบก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงหลังคาที่เคยรั่วซึมถูกมุงใหม่ด้วยกระเบื้องชั้นดี ผนังจวนที่กะเทาะล่อนถูกทาสีสะอาดตา ข้ารับใช้หน้าใหม่ในชุดสุภาพเดินกันขวักไขว่ และที่สำคัญที่สุด..เขาเห็นมารดานั่งยิ้มแย้มอยู่ในศาลากลางสวนที่ถูกบูรณะใหม่ ท่านแม่สวมอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อละเอียดประดับลวดลายมงคลที่เขาไม่มีปัญญาจะซื้อให้ได้แม้จะทำงานทั้งชีวิต“จ้านอวี๋ ลูกหายดีแล้วหรือ”ฮูหยินเซียวรีบเดินเข้ามาหาลูกชายด้วยสีหน้าอิ่มเอิบ“ดูสิ..องค์หญิงใหญ่ทรงพระเมตตายิ่งนัก ส่งทั้งเงินทองและผู้คนมาช่วยจัดการจวนเราจนน่าอยู่เพียงนี้”เซียวจ้านอวี๋พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ มือแกร่งกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ไม่ต้องบอกเขาก็รู้ดีว่าเงินทองมากมายเหล่านี้มาจากไหน สตรีผู้นั้น..องค์หญิงใหญ่ฉางเล่อ! นางคิดจะใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของเขา หรือคิดจะเปลี่ยนจวนบรรพชนของเขาให้กลายเป็นกรงทองอีกลูกหน
Baca selengkapnya
9.ความเสน่หาที่บรรจงถักทอขึ้น
ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังสระบัวในเขตพระราชฐาน องค์หญิงใหญ่ฉางเล่อนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในศาลาเพียงลำพัง ในมือถือจอกสุราหยกขาวพลางทอดสายตามองผิวน้ำที่ไหวระริก บรรยากาศเงียบสงัดนี้ช่างเหมาะแก่การปล่อยวางภาระอันหนักอึ้งในใจอีกไม่นานซู่อันโหวก็จะยกทัพกลับมาแล้วเพราะอย่างนั้นสิ่งที่เธอควรทำคือการทำยังไงก็ได้ให้เซียวจ้านอวี๋มาเป็นคนของเธอแต่เขานั้นเป็นเหมือนกับม้าพยศที่ไม่ยอมสิโรราบง่ายๆเนี่ยนะสิ ทำอย่างไรเขาจะภักดีกับเธอนะเธอใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิด“ตึง!”เสียงฝีเท้าหนักๆ กระแทกพื้นดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงกำยำของเซียวจ้านอวี๋ ที่บุกเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหน้าคมเข้มของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ ทันทีที่เห็นหน้าเธอ เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมา“องค์หญิงใหญ่! พระองค์ทรงคิดจะทำอะไรกันแน่! ทรงเห็นข้าเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งหรือไงถึงได้เอาเงินทองไปฟาดหัวครอบครัวข้าเช่นนั้น!”เขาตวาดลั่น เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความอัดอั้นตันใจ“ตอนนี้คนทั้งกองทัพต่างหัวเราะเยาะข้า ว่าข้าเป็นเพียงชายบำเรอที่เกาะชายกระโปรงสตรีเพื่อความมั่งคั่ง! ศักดิ์ศรีที่ข้าสะสมมาทั้งชีวิต..พระอง
Baca selengkapnya
10.การต่อสู้เล็กบนเตียง
จวินเซียนหลางมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาตัดพ้อ ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีและเดินทางกลับไปยังพระราชวังด้วยหัวใจที่รวดร้าวเมื่อไหร่กันนะที่ความรักของเขานั้นจะสมหวัง เมื่อใดกันที่พี่หญิงจะมองเขาเป็นบุรุษผู้หนึ่งที่มิใช่น้องชายน่ะ“....”ฉางเล่อปรายสายตามองไปยังตำแหน่งที่จวินเซียนหลางยืนอยู่เมื่อครู่นี้ ก่อนที่เธอจะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ชายผู้นั้นมิได้เดินทางเข้ามาขัดขวางเธอ“องค์หญิง..”ทันทีที่เธอละริมฝีปากออกไป เซียวจ้านอวี๋ก็ร่ำร้องเรียกเธอด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เขาไม่อยากให้ระหว่างเราหยุดยั้งเพียงแค่จุมพิตนี้เท่านั้น แต่เขาอยากได้มากกว่านี้..อยากทำมากกว่านี้อีกหน่อย“จ้านอวี๋..เราเองก็ไม่อยากให้มันจบลงเพียงเท่านี้ แต่ทว่าในสวนเช่นนี้ไม่เหมาะที่เราจะเชยชมร่างกายของเจ้าเท่าไหร่นัก มิสู้เจ้ากลับไปที่ห้องกับเรา..”เขาขบเม้มริมฝีปากไปมาก่อนจะลุกขึ้นแล้วย่อตัวลงเพื่ออุ้มฉางเล่อขึ้นมาในอ้อมแขน ถึงแม้จะรู้สึกเมามายแต่ทว่าเขายังคงก้าวเดินอย่างมั่นคงทั้งๆ ที่เขากำลังอุ้มเธออยู่ สองเท้าของเซียวจ้านอวี๋พาองค์หญิงฉางเล่อเดินไปยังเรือนพักของพระองค์อย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เวลาในคืนนี้เสียไปโดยเปล่าป
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status