All Chapters of องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน: Chapter 11 - Chapter 20

ทันทีที่เขาตื่นและได้รับรายงาน เซียวจ้านอวี๋ก็รีบควบม้าฝ่าลมหนาวในยามสาย มายังค่ายทหารพยัคฆ์คำรามด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ภาพของราชโองการสีทองอร่ามตรงหน้าทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังฝันไป ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ผู้ปกครองทหารหมื่นนาย..อำนาจที่ชายชาติทหารทุกคนต่างถวิลหา บัดนี้กลับวางอยู่แทบเท้าเขาเพียงเพราะสตรีนางเดียวเธอยืนอย่างสง่างามอยู่บนแท่นบัญชาการ อาภรณ์สีแดงเพลิงปลิวไสวตามแรงลม ใบหน้าที่เคยอ่อนหวานเย้ายวนเมื่อคืน บัดนี้กลับดูนิ่งสนิทและทรงอำนาจราวกับเป็นคนละคน“เซียวจ้านอวี๋ รับราชโองการ!”เสียงของเธอเฉียบขาด แต่บนใบหน้างามกลับยกยิ้มเมื่อเธอมองเห็นใบหน้าของเขา“นับแต่นี้ไป ในค่ายแห่งนี้เจ้าใหญ่ที่สุด หากใครกล้าขัดคำสั่ง หรือเจ้าไม่ชอบหน้าใคร..ข้าอนุญาตให้เจ้าสั่งประหารได้ทันทีโดยไม่ต้องรออาญาจากข้า!”เซียวจ้านอวี๋เงยหน้าขึ้นมองสบตาเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา ความรู้สึกแสนหวานจากการนัวเนียเมื่อคืนยังคงตามหลอกหลอนเขาเหมือนเงาตามตัว กลิ่นหอมของดอกไม้บนกายเธอยังติดอยู่ที่ปลายจมูก และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ..ยามนี้เขากลับรู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่ฉางเล่องดงามจนเขาไม่อาจละสายตาไปทางอื่นได้เลยทั้งที่เข

“ทางซือถูส่งจดหมายมาว่าทุกอย่างยังเรียบร้อยดี และอีกไม่นานงานใหญ่ของเราจะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน”ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของซู่อันโหวแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อยหลังจากที่เขาเปิดอ่านจดหมายที่ต่วนอ๋องส่งมา คราแรกเขาไม่ได้มีความคิดที่จะก่อกบฏเลยแม้แต่น้อย เพราะองค์จักรพรรดิจวินเซียนหลางนั้นต่อให้ยังเป็นเด็กหนุ่มแต่ทว่าทรงพระปรีชาสามารถมากทีเดียวแต่ที่เขายอมร่วมมือกับต่วนอ๋องเพื่อทำลายราชวงศ์ให้ย่อยยับมันเป็นเพราะว่าองค์หญิงใหญ่ฉางเล่อ คิดใช้อำนาจในทางมิชอบเพื่อบีบบังคับให้เขาแต่งเข้าจวนของพระองค์เป็นสนมชายคนที่สี่เรื่องนั้นถึงตายอย่างไรเขาก็ไม่อาจยอมรับได้ เขายอมตายดีกว่าต้องเป็นสนมของนาง เขาไม่ยอมลดเกียรติตัวเองเช่นนั้นหรอก อีกทั้งในหัวใจของเขานั้นมีเพียงไป๋หยุนซีผู้เดียวเท่านั้นเขาหยิบผ้าเช็ดหน้าที่ไป๋หยุนซีมอบให้ขึ้นมาสูดกลิ่นหอมที่ยังคงหลงเหลือเอาไว้หากการใหญ่ครั้งนี้สำเร็จลุล่วงเขาจะจัดการเรื่องงานมงคลของเราให้ยิ่งใหญ่ ประกาศให้ผู้คนในเมืองหลวงล่วงรู้ว่านางเป็นสตรีของเขา..ขอเพียงสังหารสตรีชั่วช้าอย่างองค์หญิงใหญ่ฉางเล่อไปได้ เส้นทางความรักของเขากับนางย่อมเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้อย่างแน่นอน“มี

คราแรกที่ได้พบเจอใบหน้าขององค์หญิงใหญ่ฉางเล่อ ในสายตาของมู่หรงชิงชางนั้น เขารู้สึกราวกับว่ากำลังพบเจอเทพธิดาจำแลงแปลงกายมาเป็นมนุษย์ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังรายล้อมรอบกายขององค์หญิง นางเด่นชัดเจิดจรัสอยู่ภายใต้แสงของดวงตะวัน ดอกไม้ในสวนพลันสิ้นสี แม้ว่าเหล่ามวลบุปผาเหล่านั้นจะพยายามชูช่อแย้มบานมากแค่ไหน แต่ทว่าพวกมันก็ไม่อาจแทบเคียงความงดงามบนใบหน้านั้นได้ผู้คนทั่วบริเวณนั้นต่างจับจ้องมองไปยังใบหน้านั้นด้วยแววตาที่รอคอย..รอคอยอย่างใจจดใจจ่อว่าอยากดวงตาคู่งามจะทอดสายตามองมายังพวกเขาหรือไม่ วันนี้ปลายนิ้วขององค์หญิงใหญ่จะชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่มคนไหน เพื่อให้ชายผู้นั้นเข้าไปอยู่ที่จวนของนางตัวเขาเองถึงแม้ว่าจะมั่นใจในรูปโฉมทว่าด้วยเหตุผลที่ว่าเขาคือองค์ชายจากแคว้นเชลย เขาจึงไม่กล้าและไม่อาจคาดหวัง“..อา..ชาง..”เสียงร้องครางในลำคอของเธอปลุกให้เขาตื่นขึ้นมาจากห้วงแห่งความเพ้อฝัน และในวันนั้นวันที่องค์หญิงใหญ่คัดเลือกสนมเป็นครั้งแรก ปลายนิ้วของเธอชี้มาที่ตัวของเขาท่ามกลางสายตาริษยาของชายหนุ่มผู้อื่น..ฉางเล่อรู้สึกคล้ายกับว่าเธอกำลังจะพลิกกลับหลัง เขาดันผลักข้อพับเข่าของเธอขึ้นสูงจนถึงช่

คำถามของเซียวจ้านอวี๋ไม่ได้ทำให้เว่ยซือถูรู้สึกหวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย เขาส่งยิ้มกลับไปให้แม่ทัพเซียว“ท่านแม่ทัพล้อเล่นเกินไปแล้ว..ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน”ภายในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องหอมชั้นเลิศ บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อบุรุษรูปงามทั้งสองคนกำลังเผชิญหน้ากัน เว่ยซือถูประคองถ้วยน้ำชาอุ่นกรุ่นด้วยท่าทีสำรวม นบนอบทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็น ขณะที่เซียวจ้านอวี๋ ยืนกำหมัดแน่น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังบัณฑิตหนุ่มด้วยความระแวงที่พุ่งสูงเสียดฟ้าฉางเล่อที่นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก ช้อนสายตามองถ้วยชาในมือของซือถูด้วยรอยยิ้มละไม รอยยิ้มที่งดงามทว่ากลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ"นี่เป็นชายอดน้ำค้างพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง..”เธอยื่นมือไปรับก่อนจะจ้องมองใบหน้าที่งามล้ำของสนมชายคนที่สาม“ซือถู..น้ำชาถ้วยนี้ เจ้าผสมยาพิษเอาไว้รึเปล่า”คำถามที่โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้มือที่ประคองถ้วยชาของเว่ยซือถูสั่นไหวไปวูบหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสงบนิ่งซีดเผือดลงเล็กน้อย แววตาของสายลับหนุ่มไหวระริกเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“หามิได้

เช้าวันต่อมา แม้ร่างกายจะยังอ่อนแอจากพิษที่เริ่มกัดกินภายใน แต่ดวงตาของฉางเล่อกลับฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอรู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยลงทุกที แผนการดึงตัวหมากสำคัญมาไว้ในมือต้องเริ่มขึ้นเดี๋ยวนี้เธอตัดสินใจที่จะให้แม่ทัพเซียวเคลื่อนไหวในทันที ฉางเล่อสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดแต่แฝงความไว้วางใจ“เซียวอวี๋..ส่งคนที่มีฝีมือที่สุดของเจ้าออกไป สืบหาที่คุมขังมารดาและน้องสาวของเว่ยซือถูให้พบ หากเราช่วยครอบครัวเขาออกมาได้ กรงเล็บของท่านอ๋องที่เกาะกินใจเขาก็จะหลุดออกทันที และในบางทีเรื่องราวมันอาจจะง่ายดายมากกว่านี้ก็ได้..”แม่ทัพหนุ่มรับคำสั่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและสำนึกผิด เขาจะทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษที่เคยตราหน้าสตรีผู้นี้ว่าเป็นนางมารร้าย“ข้าจะรีบไปจัดการเรื่องนั้นในทันที ขอองค์หญิงโปรดวางใจ”เซียวจ้านอวี๋รับคำด้วยใบหน้าที่ฉายแววตั้งมั่นในใจเมื่อจัดการเรื่องของเว่ยซือถูเสร็จ ฉางเล่อก็มุ่งหน้าไปยังเรือนพักของมู่หรงชิงชางทันที บรรยากาศที่นี่ช่างแตกต่างจากส่วนอื่นๆ ของวังหลวง มันสงบเงียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติ ที่หน้าจวนมีแปลงดอกเบญจมาศหลากหลายสายพันธุ์ชูช่อแย้มบานสะพรั่งอย่างงดง