Lahat ng Kabanata ng องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน: Kabanata 31 - Kabanata 40

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านสวนหลวงจนใบไม้ไหวเอน เมื่อซู่อันโหวเดินจากไปจนลับตา เซียวจ้านอวี๋ก็ก้าวออกมาจากเงามืดด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดดุดัน ดวงตาของเขาฉายแวววุ่นวายใจอย่างปิดไม่มิด มือแกร่งกำด้ามดาบแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน“ห่านป่าทาสีขาว..ชาติกำเนิดที่ถูกปกปิด..มันหมายความว่าอย่างไรกันองค์หญิง”แม่ทัพหนุ่มโพล่งถามเสียงเข้ม เขาขยับเข้าใกล้จนเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างของฉางเล่อ“ซู่อันโหวรู้อะไรที่ข้าไม่รู้? และพระองค์..กำลังปิดบังอะไรข้าอยู่กันแน่!”ฉางเล่อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นางจ้องมองจอกสุราที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า ความรู้สึกหนักอึ้งในอกทำให้นางพ่นลมหายใจยาวออกมาทางปลายจมูก นางรู้ดีว่าหากจะสู้ศึกที่ใหญ่กว่านี้ นางไม่อาจสู้เพียงลำพัง และเซียวจ้านอวี๋คือดาบที่คมที่สุดที่นางมี“เซียวอวี๋..เจ้าอยากรู้ความจริงที่อาจจะพรากทุกอย่างไปจากข้าหรือไม่?”นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจังและเปราะบางนางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปหาเขาจนอกแกร่งแทบจะชิดกับใบหน้าของนาง“ความลับที่ซู่อันโหวใช้ข่มขู่ข้า..คือเรื่องที่ข้ามิใช่องค์หญิงที่แท้จริง ข้ามิใช่สายเลือดของอด

แสงเทียนในห้องทรงอักษรเริ่มริบหรี่ลงทุกที ทว่าบรรยากาศกลับยิ่งบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก จวินเซียนหลาง ทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายที่เคยสง่างามสมเป็นโอรสสวรรค์บัดนี้สั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่แสนสาหัสเกินกว่าวัยของเขาจะรับไหวห้าปีกับการขึ้นครองราชย์ เป็นห้าปีที่เขาพยายามอย่างมากที่จะอยู่ในตำแหน่งนี้..เขาต้องแข็งแกร่งมีอำนาจให้มาพอเพื่อที่วันหนึ่งเมื่อพี่หญิงของเขาเดือดร้อน เขาจะได้ช่วยเหลือนางได้ทว่าเมื่อวันนั้นเดินทางมาเยือนเข้าจริงๆ เขากลับทำสิ่งใดไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว นี่ยุติธรรมแล้วอย่างนั้นหรือ?“เหตุใดความเจ็บปวดที่มากมายเพียงนี้..ต้องเป็นข้าผู้เดียวที่แบกรับไว้?”เขาเงยหน้าที่นองน้ำตาขึ้นมองเธอ“เหตุใดพี่หญิงต้องเสียสละ เราฆ่าพวกมันทุกคนไม่ได้หรือพะย่ะค่ะ! กองทัพวังหลวงมีกำลังมหาศาลกว่าทหารของซู่อันโหวเสียอีก แล้วเหตุใดท่านพี่ต้องกลัวพวกมันด้วยเล่า อีกหนทางอีกมากมายในการเลือกเดิน..”ฉางเล่อมองดูน้องชายที่เธอดูแลมาด้วยความสงสาร เธอค่อยๆ นั่งลงตรงหน้าเขา ส่ายหน้าเบาๆ เพื่อดับเปลวไฟแห่งโทสะในใจของเขา“เซียนหลาง..พี่ได้คิดทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่า หาหนทางอีกไม่รู้จักกี่ครั้งแต่ทว่ามันไม่ม

“ตึง!! ตึง!!”เสียงกลองร้องทุกข์หน้าพระราชวังดังสนั่นหวั่นไหวประหนึ่งฟ้าถล่มดินทลาย ปลุกให้เมืองหลวงที่เคยเงียบสงบตื่นขึ้นด้วยความตระหนก เซียวจ้านอวี๋ในชุดเกราะเต็มยศยืนตระหง่านอยู่หน้ากลองใบยักษ์ แววตาของเขาดุดันและเด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่ใครจะกล้าสบตา ชาวเมืองและเหล่าขุนนางต่างวิ่งออกมารวมตัวกันหนาตา พลางซุบซิบนินทาถึงเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่า จวินเซียนหลางประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรในชุดฉลองพระองค์เต็มยศ หมวกจักรพรรดิบดบังดวงตาที่แดงช้ำจากการร่ำไห้เมื่อคืนจนมิดชิด เหลือเพียงใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งและรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งยากจะคาดเดาความหมายเมื่อประตูท้องพระโรงถูกผลักเปิดออก เซียวจ้านอวี๋เดินเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ในมือถือม้วนฎีการ้องทุกข์ไว้อย่างมั่นคง เขาทรุดกายคุกเข่าลงต่อหน้าบัลลังก์ เสียงของเขากังวานไปทั่วห้องโถง"กระหม่อมมาตีกลองร้องทุกข์ เพื่อให้ฝ่าบาททรงจัดการกบฏที่บังอาจหมายปองบัลลังก์ทองของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ!"ซู่อันโหวที่ยืนอยู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายชัดถึงความประหลาดใจแกมสับสน เขาเองก็เตรียมฎีกามาถวายเช่นเดียวกัน แต่ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเริ่มถวา

ท่ามกลางซากศพและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งหน้าประตูวังหลวงในที่สุดกองทัพของเซียวจ้านอวี๋ ก็สยบความบ้าคลั่งของกบฏลงได้ ซู่อันโหวและต่วนอ๋องถูกกดตัวลงคุกเข่ากับพื้นหินเย็นเยียบ สภาพสะบักสะบอมไร้ซึ่งราศีแม่ทัพและเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์จนหมดสิ้นทว่าหัวใจของเซียวจ้านอวี๋กลับแทบสลาย เมื่อเห็นรถม้าขังนักโทษเคลื่อนผ่านประตูพระราชวังเข้ามา ร่างบางในชุดผ้าป่านสีขาวที่ควรจะสะอาดตา บัดนี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยช้ำจากการถูกชาวเมืองที่โกรธแค้นรุมปาหินใส่ ใบหน้าที่งดงามล้ำเลิศเปียกปอนไปด้วยหยาดโลหิต ทว่าดวงตาของนางกลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด หยาดน้ำตาแม้แต่หยดเดียวก็ไม่รินไหลออกมาให้ใครเห็น“....”จวินเซียนหลาง ก้าวลงจากแท่นพิธีด้วยฝีเท้าสั่นเทา เขาพยายามข่มกลั้นน้ำตาจนลำคอตีบตัน มองดูพี่หญิงที่ยอมสวมบทนางมารร้ายเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อส่งเขาขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างสง่างาม"องค์หญิงใหญ่ฉางเล่อ..จะ..เจ้ายอมรับหรือไม่ว่าเจ้าคือผู้ก่อกบฏ"เสียงของจักรพรรดิหนุ่มสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความแน่วแน่ตามแผนที่วางไว้ ถึงแม้ว่าจะรู้สึกยากลำบากแต่ทว่าเขาก็จะกล้ำกลืนฝืนทนให้จงได้ฉางเล่อเงยหน้าขึ้นสบตาเขา นางยก

เมื่อรถม้าของมู่หรงชิงชางเลือนหายไปลับตา ฉางเล่อก็ถอนหายใจยาวพลางกระชับเสื้อคลุมกันลมให้แน่นขึ้น นางหมุนตัวเดินขึ้นรถม้า เพื่อกลับสู่เคหาสน์อันเงียบสงบที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ทันทีที่รถม้าเคลื่อนผ่านประตู เว่ยซือถูที่สวมชุดคฤหบดีผ้าแพรสีน้ำเงินเข้มก็เงยหน้าขึ้นจากตำราการค้าพลางคลี่ยิ้มบางๆเขาวางตำราลงพลางรินน้ำชาดอกเบญจมาศที่ยังคงอุ่นอยู่ลงจอก“ส่งองค์ชายแคว้นฉีไปโบยบินสู่ท้องนภาแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”ฉางเล่อหัวเราะออกมาเบาๆ พลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม“ซือถู..ยามนี้ไม่มีองค์หญิงใหญ่ฉางเล่อ และไม่มีสนมเว่ยอีกแล้ว มีเพียงสตรีชาวบ้านที่อยากใช้ชีวิตสงบๆ กับคฤหบดีผู้เฉลียวฉลาดที่ยอมทิ้งตำราขุนนางมาจับตำราการค้าเพื่อนาง”นางรับจอกชามาจิบพลางมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่ดูผ่อนคลายลงมากของเว่ยซือถู ความเงียบสงบที่พวกเขาทั้งสองเพียรสร้างขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายของแผ่นดิน ดูเหมือนจะเป็นความจริงที่แสนหวานจับใจ“ชิงชางคือพญาอินทรีที่ต้องบินสูง..แต่เจ้าคือสายน้ำที่คอยโอบอุ้มให้ข้าได้พักพิงเสมอมา”ฉางเล่อเอ่ยเสียงนุ่มทว่าความสุขุมของเว่ยซือถูกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าอาชาทมิฬที่ควบตะบึง